×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Hoe laat je verwachtingen naar jezelf los?

Hoe laat je verwachtingen naar jezelf los?


Zelf zit ik meermalen in het proces dat ik voor mezelf bepaalde verwachtingen heb neergelegd. De lat ligt dan hoog en dat zorgt er alleen maar voor dat hetgeen ik wilde doen, stagneert. Soms heb ik zelfs momenten die er gebeuren in mijn even die ervoor zorgen dat ik volledig op slot sla en dan vervolgens passief raak. Ook het feit dat ik gewoon zo mijn best wil doen, vooral na mezelf toe heeft ervoor gezorgd dat met tijd en wijlen ik juist niet presteer zoals ik in mijn verwachting zou moeten of willen doen. Dat ik die lat met bepaalde momenten maar niet lager kan zetten,  heeft nog ongetwijfeld te maken met mijn opvoeding, oude patronen, de maatschappij waar we in leven en hoe ik in het leven sta als een perfectionist. Ik heb dan een beeld in mijn hoofd, van hoe ik alles graag zou willen. Maar vergeet daarbij dat ik soms kleinere stapjes moet nemen dan ikzelf voor ogen had, of dat ik eerst nog even wat omwegen moet gaan om te komen waar ik zijn wil. Dit zorgt natuurlijk weer voor de nodige frustraties, die ervoor zorgen dat ik weer op slot sla. En dat haalt mij natuurlijk weer uit de flow van het leven...Iets waar ik maar al te graag in wil blijven. Maar ja, dat zou het leven natuurlijk helemaal niet zo leuk maken als we altijd maar krijgen wat we willen en op de manier hoe we het willen. De struggles maken het leven juist mooi, daar leer je de lessen toch? Toch vervallen we dan vaak terug in het mens-zijn, en willen het liefst alles precies zoals wij het dan in ons hoofd hebben. Althans, die wensen heeft de perfectionist in mij wel.  

Bij stagnatie even stil staan

Soms moet je bij je 'stagnatie' even stil staan, althans weet ik dat het voor mij zeker iets is wat ik moet doen. Het helpt mij langzamer te gaan, waardoor ik de dingen wat beter overzie. Het helpt het randje eraf te halen, waardoor ik meer overzicht krijg van waar ik naartoe wil en hoe ik de dingen wil doen. En het helpt mij in te zien, dat het soms wel even goed is om niet altijd maar aan verwachtingen te voldoen. Want dan leg je de lat voor jezelf weer hoog, en dat is natuurlijk het tegenovergestelde van zelfliefde. Iets waar we allemaal wel naartoe mogen. Net als alles wat ik schrijf vaak lessen zijn die ik al gehad heb, of die ik nog onderga. Het gaat met vallen en opstaan. Maar omdat we altijd maar door willen gaan, is de terugval vaak ongewenst. Het 'voelt' alsof je weer een stap terug neemt, en je gaat dan gelijk weer in het oordeel zitten. Het oordeel over jezelf en de situatie en hoe je het wilt hebben en hoe het allemaal wel niet moet. En voor je het weet zit je weer lekker in je hoofd te vertoeven, waar het al zo lekker druk is. Dan is het zaak om toch weer stil te staan bij alles wat er speelt en wat er allemaal naar boven komt. Want soms betekend stagnatie niets anders, dan dat er allerlei oude patronen of stukken naar de oppervlakte komen om geheeld te worden. Alleen wilt onze 'ego' daar vaak niet aan geloven. Die wilt jou met alle liefde in jou oude comfortzone houden.

Bewust blijven van het proces

Het is voor mij net zo moeilijk en ik onderga precies dezelfde lessen als iedereen. Ook ik heb door schade en schande moeten leren, en heb mijn wijsheid niet bij een pakje boter gekregen...helaas. Maar ik weet wel dat we allemaal steeds een laag dieper gaan in ons proces, en ons steeds bewuster worden van de patronen en lessen die we ondergaan. En ook al voelt het soms of je achteruit gaat, het in feite een moment is waarop je de geleerde lessen kan laten integreren. We nemen zoveel informatie tot ons, dat het soms onmogelijk is om maar door te blijven gaan om dezelfde voet. Het is belangrijk die momenten van stagnatie te pakken, en alle informatie toe te laten. Zodat het zich weer kan vormen tot een nieuwe programmering in jou systeem, waardoor je al het oude achter je laat. En alle oude patronen steeds beter weet te doorbreken. In dit hele proces leer je ook steeds beter jezelf te kennen en de verwachtingen beetje bij beetje los te laten. Maar wat ik al zei, bij mij gaat het ook met vallen en opstaan. Omdat sommige patronen gewoon heel hardnekkig zijn, en sommige programmeringen meer tijd nodig hebben om doorbreken. Dus tja, we mogen bewust blijven van onze processen en daarin ook lief voor onszelf te blijven. Want met forceren komen we er ook niet, dat heb ik wel geleerd. En er zullen wel vaker frustraties voorbij komen, waardoor je het even niet meer weet. Maar dan weet je dat ook dat stukje bij jou proces hoort en die jou weer verder zal helpen. Het hoeft allemaal niet zo perfect, is iets wat ik mezelf ook continu moet vertellen. Dus vertel ik het ook tegen jullie. Alles is goed zoals het is, en alles loopt zoals het moet. Als jij niet gaat, dan zorgt je ziel wel dat je gaat. Onbewust worden we allemaal aangestuurd, en komen we allemaal waar we zijn moeten. Dus is het maar beter om alles lekker los te laten, dan kom je vanzelf weer in die flow terecht.

“Life is simple. Everything happens for you, not to you. Everything happens at exactly the right moment, neither too soon nor too late. You don't have to like it... it's just easier if you do.”


― Byron Katie

Namaste

Love D


Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Ingrid Tips en meer
Ik probeer haalbare en vooral leuke doelen te stellen.
16-01-2018 13:45
16-01-2018 13:45
Betina
Heel herkenbaar, al heb ik geleerd om de lat iets lager te leggen, ;-) want als ik 'm hoog leg, word ik een gefrustreerde driftkikker ........... stap voor stap en dan kom je er ook .......... heb ik al jong geleerd. De valkuil ook gezien bij mijn jongere zus, die ook hier actief is, ;-)
15-01-2018 13:40
15-01-2018 13:40
Hetty
Wat ontzettend herkenbaar ... ik ben ook zo'n perfectionist, die heel veel wil ... de lat heel hoogt legt voor haarzelf, en vervolgens passief raakt omdat ik de stappen voor mezelf te groot heb gemaakt. Ik wil zoveel, weet niet meer hoe ik moet beginnen, weet niet meer hoe te komen bij mijn doel ... en dan op slot springen, passief worden en uit de flow raken. Het is mijn grootste valkuil en elke keer tuimel ik er weer in. Ik knok me weer een weg naar boven, en wederom gaat de lat steeds hoger ... tot ik weer ... nou ja, je begrijpt het. Deze ga ik bewaren en delen, zodat ik hem nog eens vele malen kan herlezen.
15-01-2018 11:27
15-01-2018 11:27
GMVDMinimalism
Loslaten is het codewoord, hoewel soms heel moeilijk!
15-01-2018 09:54
15-01-2018 09:54