×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
De schaduwbokser en ik (gastblog Johan Zonnenberg)

De schaduwbokser en ik (gastblog Johan Zonnenberg)



Mijn schrijfcarrière begon met non-fictie: een Engelse grammatica. Die hoeft niet per se boeiend te zijn, maar wel helder, beknopt, compleet en eenduidig. In een grammatica verwacht je wel iets over de tijden, maar geen hoofdstuk 'Goede Tijden, Slechte Tijden', hoe boeiend dat ook zou kunnen zijn.

Voorzichtig begon ik ook verhalen te verzinnen. Die omslag naar fictie ging niet met een plons, maar zoals je in bad gaat: eerst voorzichtig voelen. De verandering was wel groot want goede informatie is ondubbelzinnig, goede fictie is veelbetekenend. Het één moet compleet zijn, het andere mag juist suggereren en te raden overlaten. Fictie schrijven werd voor mij een heerlijk warm bad.

Van kwaad tot erger

Eerst verzon ik korte verhalen. Het beknopte van informatieve teksten zat me kennelijk in het bloed. Daarmee won ik verschillende literaire prijzen. Mede daardoor ging het van kwaad tot erger met me. Ik schreef romans. Mijn eerste roman, 'Stella A-Z', eindigde bij de Libelle Spannende verhalenwedstrijd bij de beste twintig. 'Januskop', een YA-roman, was een van de prijswinnaars Beste Manuscript. En nu is 'De schaduwbokser' in aantocht.

Waarom 'De schaduwbokser'?

Victor, de hoofdpersoon, is een jongeman van 30, geboortefotograaf. Als klein kind was hij bang voor schaduwen, vervolgens werden ze zijn vrienden. Hij volgt het spoor - via zijn mislukte relatie met Amy en zijn schoolvriendschappen - daarnaar terug. Maar eigenlijk heeft zijn moeder heel zijn leven een schaduw over zijn bestaan gelegd. Met haar voert hij constant strijd. Zijn wekelijkse bezoeken aan haar in het verzorgingstehuis nu ze dementeert, leveren dezelfde gevechten maar ook nieuwe, dierbare momenten op. In het voorlaatste hoofdstuk verrast ze hem door te vertellen wat er rond zijn geboorte met haar gebeurde en hoe dat heel haar leven heeft beïnvloed. Dan kan Victor, zoals hij zelf zegt, zijn 'verleden steen voor steen gaan opbouwen'.

Ben jij die 'ik'?

Die vraag stellen bekenden mij dikwijls. Dat ligt ook voor de hand als het verhaal vooral in de ik-persoon wordt verteld. Het antwoord is 'nee'. En toch ...

Ik gebruik uiteraard veel van mijn eigen ervaringen. De bezoeken die ik aan mjn eigen dementerende moeder bracht heb ik in 'De schaduwbokser' gebruikt voor Victor. Maar dat maakt mij nog geen Victor. En zijn moeder is, eerlijk gezegd, een kreng van een mens. Dat was mijn moeder bepaald niet.

Verder benut ik van alles van kennissen, vrienden en familie, maar dat moet wel onherleidbaar gemaakt worden. Zo voorkom ik dat ze met argwanende blik en een pleister over hun mond bij mij op bezoek komen.

Wie denk je wel dat je bent?!

Schrijven duurt bij mij lang. Het is de ambachtelijkheid van een meubelmaker: zo lang dat blad polijsten dat je weet, nu heeft de nerf de tekening en de glans die het prachtig doen uitkomen. Bij 'De schaduwbokser' was er een extra hobbel waar ik tijden tegenaan gekeken heb. Lukt het om in de huid en het hart van Victors moeder te kruipen en als mannelijke schrijver haar overtuigend als vrouw aan het woord te laten? Ik wist wel wat ze ging vertellen, maar hoe?

Daarom heb ik mijn manuscript door vier vrouwen laten proeflezen. Het zijn vrouwen met veel levenservaring, die ook het verdriet van verlies kennen, én ik wist dat ze het eerlijk zouden zeggen als Victors moeder niet echt overkwam. Hun oordeel voelde als de uitslag van een zwaar examen. Tot mijn grote blijdschap varieerde hun commentaar van 'prachtig', 'overtuigend' tot 'aangrijpend' en 'ontroerend'.

Eén van hen zei: 'Ik wou gaan slapen maar begon toen net aan dat hoofdstuk en ben toch door blijven lezen omdat ik helemaal gegrepen was door haar verhaal. Ik wilde weten hoe het afliep. Daarna kon ik met tranen in m'n ogen nog net de schakelaar vinden om het leeslampje uit te doen.' Dat waren vrouwentranen die me nog steeds een zalig gevoel geven.

Een gulden futuro

Dan heb je een roman, maar nog geen uitgever. Gelukkig toonden verschillende uitgevers snel belangstelling. Van hen sprak Futuro Uitgevers mij het meest aan: een jonge uitgeverij, visie, breed assortiment. Bovendien hebben Marcel en Maarten van Futuro Uitgevers een uitgebreide en grondige ervaring in het uitgeefvak. Kortom, we zijn met elkaar in zee gegaan. Zo krijgt 'De schaduwbokser ' hopelijk een gulden futuro.


 

Het boek 'De schaduwbokser' verschijnt eind september bij Futuro Uitgevers.

Bedankt voor het lezen van deze gastblog!




Nele
Gepind. Staat op het -te-lezen-lijstje. :) De titel lijkt me alvast erg goed. :)
23-06-2017 12:44
23-06-2017 12:44