Recensie: De dagboeken van Cassandra Mortmain (Dodie Smith)


De dagboeken van Cassandra Mortmain is de nieuwe vertaling van ‘I capture the castle’, geschreven door Dodie Smith. Dodie Smith kent iedereen van ‘101 Dalmatiërs’ maar ze kan zoveel meer dan kinderverhalen schrijven. In de dagboeken van Cassandra Mortmain zet ze een literair werk neer dat moeilijk te evenaren is. Niet alleen kan ze de spanning erin houden door sfeerbeelden, humor en drama, ze kan een prachtige roman schrijven zonder dat het boek moeilijk te lezen is. Dát is iets wat enkel de beste auteurs kunnen.
Cassandra groeit op in een oud kasteel samen met haar zus Rose, haar stiefmoeder Topaz en haar ooit succesvolle vader. Hun leven is armoedig en telkens moeten ze meubels en juwelen verkopen om te kunnen overleven. Tot er twee jonge Amerikanen in hun buurt komen wonen en hun leven op hun kop wordt gezet.

De vertaler heeft het boek prachtig vertaald, dit is wel belangrijk en wordt niet altijd zo goed uitgevoerd. Maar in deze vertaling zat het woordgebruik en de sfeer die bereikt moest worden echt goed. Daarom wil ik de zeer mooie vertaling van deze klassieker benadrukken.

Verder is het verhaal ook inhoudelijk heel sterk, je komt in contact met verschillende thema’s zoals liefde, opgroeien en vriendschap maar ook armoede, eenzaamheid en hoop. Deze elementen komen mooi samen dankzij de Engelse nuchterheid waarmee het hoofdpersonage, Cassandra, in de ik-persoon haar leven aan ons doorgeeft. Op sommige momenten is het verhaal heel triestig om te lezen maar dan plots komen er grappige momenten en zoals in elk goed boek, de liefde.

De personages zelf vond ik mooi uitgewerkt, de hoofdpersonen leer je echt goed kennen en je voelt je tijdens het leven verbonden met Cassandra. Alsof je vriendin je een verhaal vertelt. Ook de zus Rose en de Amerkaanse jongens, Neil en Simon, krijgen steeds meer karakter en groeien doorheen het verhaal.

En dan is er nog het einde, het einde was niet cliché of voorspelbaar. Met een verassende wending komt Dodie Smith met het perfecte einde en bleef ik na het lezen achter met een goed en blij gevoel.

Een extraatje wat ik heel erg leuk vond aan het boek is dat het een ‘verzameling’ is van drie dagboeken van Cassandra. Het eerste is een schriftje en het laatste is een dikker dagboek. Het aantal pagina’s in het boek stemmen ook overeen met de dikte van het dagboek waarin Cassandra schrijft. Dat zelfs deze details kloppen is voor mij nog een extra meerwaarde aan het verhaal.

De dagboeken van Cassandra Mortmain, is dus een prachtig literair werk dat wegleest als een zomerroman en waarmee je kennismaakt met een jong en interessant meisje. Ik heb niets negatiefs op te merken aan dit boek en daarom geef ik het boek vijf sterren!

Comment and receive 27 YP 27
The Economy Is Actually A Form Of Brain Damage
What a brilliant title this video has! 😉 At least my attention was drawn directly. And the contents are also the nail on its head! This Geneticist and climate activist David Suzuki brings it as clear as glass. The economic principle on which we have established our society is fundamentally if not in connection with the real world, with us as humanity, that it is only destructive. Fortunately, the economy, our money system, is also just a conviction of all of us, a story. It's not real. So if we as humanity are able to create this monstrosity what would we not be able to do if we focused our attention and energy on a new story? We can get out of here, we are not victims of our own beliefs, we are creators! We might as well just enjoy the world we live in, from our full potential as human beings to contribute. It's a matter of choosing! https://youtu.be/jQGHJa4Im4A #inlovewithhumanity #economy   #money  
Comment and receive 25 YP 25
Botero: Yo no pinto gordos
Fernando Botero   - Es un pintor, dibujante y escultor colombiano, nacido en Medellín el 19 de abril de 1932. Botero es uno de los artistas plásticos más reconocidos en Colombia en las últimas décadas. #Arte Su estilo es figurativo e incluso tiene un nombre oficial: "butterismo". Tanto en pintura como en escultura, realiza figuras más robustas y gruesas de lo habitual, es decir, gordas. Botero es hoy uno de los artistas más cotizados del mundo y sin duda el pintor colombiano con mayor resonancia internacional. Su estilo es figurativo hasta tiene nombre oficial: el «butterismo». Tanto en pintura como en escultura, realiza figuras más robustas y gruesas de lo habitual, es decir, gordos. Botero es hoy uno de los artistas más cotizados en el mundo y sin duda el pintor colombiano de mayor resonancia internacional. En Nueva York, Medellín o Cartagena. El pene de Adam en el Time Warner Center está gastado y agotado. Los pezones de su exuberante criada cartagenera están condenados a soportar las caricias de todos los turistas que llegan a la ciudad. tourists take photos of themselves touching the tiny phallus to find eternal love or to increase their virility ”. And the examples can be repeated in all places where there is a sculpture of his. Because Botero's work invites caresses and looks. Fernando Botero's sculptures suffer constant and incessant sexual harassment. - DO NOT PAINT "FAT" BODIES IN WHICH THE NATURAL VOLUME OF THE BODY IS HIGHLIGHTED. - Although at sight, voluminous figures that we would normally classify as “fat / obese” stand out, the Colombian artist insists that his figures seek to highlight the natural shape of the body, the curves and the sensuality of the body's natural volume.