Cats and spiders and books, o my!


Voor het geval iemand het zich moest afvragen: dit is de beste spinnenvanger van het land. Waarschijnlijk van de hele wereld. Kijk maar naar zijn gezicht! Hij weet het, en hij is zo trots op zichzelf.

De laatste dagen is mijn appartement veranderd in Disneyland voor spinnen. Ik weet niet waarom, maar plots komen ze uit alle hoeken en gaten tevoorschijn. Gisteren pakte ik een boek en er viel er weer een uit, een dikke zwarte met een achterlijf zo groot als een vingerkootje. Ze viel, en het boek viel achter haar aan. Daarna was ik de spin kwijt. Ik wist vrij zeker dat ze onder het boek zat, maar vrij zeker is niet helemaal zeker. Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet bang voor spinnen. Ik kan ze zonder problemen optillen en buiten zetten.  Het wordt moeilijker als ik hen niet kan zien. Dan krijg ik plots overal jeuk en begin ik rare dansjes te doen. En ja, daar komt het nodige gegil bij kijken. Het is mogelijk dat ik woorden gebruik dat ik beter niet kan herhalen. In ieder geval was het luid genoeg voor Woppie om te komen kijken wat er aan de hand was. Aangemoedigd door de dapperste kat van het universum pakte ik een ander boek om daarmee het gevallen boek opzij te schuiven. De spin schoot er meteen onderuit, op die hoppende manier waarop alle spinnen zich bewegen. Toen kwam Woppie in actie. Hij raakte de spin meteen met de eerste mep van zijn poot. Na nog even elegant met zijn kont te hebben geschud gaf hij wat extra meppen alvorens de spin smakkend naar binnen te werken. Mij gaf hij nog een meewarrige blik voor hij met opgestoken staart vertrok. Eind goed al goed? Nog niet helemaal. Toen ik mijn boek weer oppakte zag ik namelijk een dikke, zwarte splash op het opengevallen blad. Een splash met acht platte pootjes. In plaats van de éne spin die ik had zien vallen moet er dus nog een tweede in het boek gezeten hebben. Of misschien kroop die over de grond voor het boek neerstortte. Volkomen onschuldig, bezig me haar eigen zaakjes. Dat was probleem nummer één. Ik vond het prima dat Woppie de spin opat, want Woppie is een kat en de spin is (was) een spin. Nu bleek dat ik zelf een weerloze spin had gedood voelde ik me toch schuldig. Probleem nummer twee maakte dat schuldgevoel nog erger. Probleem nummer twee was namelijk dat de dode spin een vieze vlek op het boek had achtergelaten. En als ik ergens niet tegen kan zijn het vieze vlekken in boeken. Of kreuken. Of scheuren. Maar vlekken zijn erger. En het leek heel erg verkeerd om me daar druk over te maken nadat ik een spin had vermoord.Ik probeerde de vlek zo goed en zo kwaad mogelijk op te deppen, maar dat hielp niet veel. Daarom lgde ik het boek open op de tafel met het idee dat het zo kon drogen. En wie kwam weer kijken of hij kon helpen? Woppie de held. Hij besloot dat de beste manier om de vlek te laten verdwijnen was door erop te gaan liggen. De vlek was inderdaad niet meer te zien. Ik probeerde hem weg te lokken met snoepjes, maar hij stond pas op toen er een uitzonderlijk dikke duif voorbij vloog en hij naar de vensterbank verhuisde. Toen zag ik dat de vlek groter was geworden in plaats van kleiner. Plots wist ik ook zeker dat elke spin in het apartement mij in de gaten hield en bezig was hun wraak te plannen. Ik ben dan maar naast Woppie op de vensterbank gaan zitten. Met het boek. De zon hielp niet om de vlek te laten verbleken, maar het was toch een prima plek om te lezen. Bovendien was ik daar veilig voor nieuwe spinnenaanvallen.