×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Massale mutualiteitsfraude door de wet op het co-ouderschap


De wet op het co-ouderschap is al vele malen in opspraak geweest.

Deze heeft zeker voordelen binnen een constructieve echtscheiding, maar niet binnen een (v)echtscheiding met een narcist. 

Heb jij een kind met een mannelijke narcist of (light)psychopaat?

Is deze ouder zo destructief dat hij jou wil treffen ten koste van het kind?


LEES DAN ZEKER DIT … 

Elk mens met normale waarden zou er niet bij stilstaan dat het kan, het kapotmaken van de ex-partner.

Maar wie ooit in een scheiding belandde met een narcist, weet dat het je reinste nachtmerrie kan zijn.

Bij beëindiging van de relatie krijg je als ex steeds een waslijst te horen van revanches die zullen toegepast worden tot vele jaren na de scheiding.

Dat de wet op het co-ouderschap menig ex-partners, maar vooral ook onschuldige kinderen heel diep kan treffen is de slachtoffers niet onbekend.

De beste manier om een alleenstaande moeder te treffen is ervoor te zorgen dat het gezamenlijke kind geplaatst zal worden.

Dit lijkt een onlogische redenering uit de mond van een natuurlijke ouder, maar het aantal kinderen dat de afgelopen jaren hierover kan meepraten is immens groot.

Dit gebeurt massaal. Vooral omdat het kan … door de wet op het co-ouderschap.

Geen enkele jeugdrechter die doorheeft wat er aan de hand is. Meer nog, wanneer de constructieve ouder bij aanvang van de scheiding hiervoor waarschuwt, krijgt deze te horen dat geen enkele ouder erop uit is zijn eigen kind geplaatst te krijgen.

Ik vraag me af hoeveel vrouwelijke slachtoffers reeds met tranen in de ogen reageerden: ‘Deze papa wel ‘om vervolgens zelf als destructief beschouwd te worden omwille van de waarschuwing.

Ik wil ze niet te eten geven, al die vrouwen die enkele jaren later effectief door middel van plaatsing hun kind kwijt zijn.

Meer nog, deze vrouwen belanden vaak in de armoede, toevallig een van die andere revanches die beloofd werd door de destructieve ex.

Vaak slagen zij hier vrij snel in.

Omdat het kan, omdat het mag… wederom door die wet op het co-ouderschap. 

Want het kind laten plaatsen is naast rancune ook vaak nog dé manier om te ontsnappen aan het betalen van alimentatie of enige andere vorm van onderhoudsgelden voor het kind. Meer nog, een kind laten plaatsen is vandaag de dag een van de betere manieren geworden om jarenlange achterstallige onderhoudsgelden die bij vonnis werden vastgelegd niet meer te moeten betalen.

 

De narcist overwint, de armen verliezen nog meer rechten en de overheid heeft weer gefaald. Want alle rechten die ooit werden ingeroepen om mensen uit de armoede te houden, worden in een klap weer afgenomen door de narcist. De wet op het co-ouderschap heeft de afgelopen jaren ook massale mutualiteitsfraude veroorzaakt.  

Quote

Onderstaande is een voorbeeld dat weerspiegelt hoe snel iemand in de armoede terecht kan komen. Het is iets dat de afgelopen jaren heel wat mama’s en kinderen overkwam. 

 Slachtoffers van narcisten

Guido, de man van Emma werd ooit bij vonnis de woning uitgezet wegens intra familiaal geweld.

Emma heeft het hoederecht, Guido heeft bezoekrecht op hun gezamenlijke dochtertje Mila. 

Guido heeft een ruim inkomen en is intussen opnieuw gehuwd.

Emma heeft aan de slagen en verwondingen een arbeidsongeschiktheid overgehouden. 

Zij leeft van een ziekte-uitkering, heeft hoge kosten voor gezondheidszorgen en is een alleenstaande mama. 

December 2014:

Mila is tijdens de kerstvakantie op bezoek bij papa Guido zoals vastgelegd bij vonnis.

Het is een gedwongen omgangsregel. 

Mila zou liever niet meer op bezoek gaan bij haar papa, maar heeft nog geen beslissingsrecht.

Mila wordt opgevolgd door jongerenwelzijn.    

Op het domicilieadres van Guido vindt een zoveelste politie-interventie plaats. 

Januari 2015:

De jeugdrechter beslist Milo te plaatsen, ook al smeekt mama Emma reeds jaren om Mila niet te gaan plaatsen.

De dader dient gestraft te worden, niet een onschuldig kind, is haar visie.

Guido stopt onmiddellijk met het betalen van de alimentatie voor zijn kind, ook al zegt de wet dat hij deze dient verder te betalen. 

Juli 2015:

De dienst DAVO (*1) contacteert Guido omtrent het betalen van de achterstallige alimentatie voor Mila.

De advocaat van Emma heeft intussen al meerdere stappen ondernomen om 4,5 jaar achterstallige onderhoudsgelden voor Mila op te vorderen die vastgelegd waren bij vonnis (*2).     


5 Augustus 2015:

Guido stapt naar de dienst bevolking van zijn gemeente en dient een aanvraag in om dochtertje Mila op zijn adres te domiciliëren.

De dienst bevolking stuurt Emma een aangetekende brief dat Mila op Guido’s adres zal gedomicilieerd worden, tenzij zij een bewijsstuk kan voorleggen dat Guido uit zijn ouderrechten ontzet is, iets wat in België amper gebeurt, zelfs niet na zware zedendelicten.

Emma belt naar de dienst bevolking en laat weten dat Mila geplaatst is en helemaal niet bij Guido woont en er ook nooit gewoond heeft.

Zij geeft aan dat zijzelf in de armoede zal belanden mocht deze domiciliewijziging voltrokken worden en dat dochtertje Mila alle V.T.rechten (*3) zou verliezen en dus een beperkt recht op gezondheidszorgen zou verkrijgen.

De ambtenaar belooft de wijkagent om een uitgebreide controle te verzoeken. 

15 september 2015:

De wijkagent stelt vast dat Mila niet bij Guido inwoont.

Noch het kind, noch de boekentas van Mila werd aangetroffen in de woning van Guido tijdens de talrijke controles.

De wijkagent maakt een verslag op dat er wel een bed en kledij werd aangetroffen, maar geen kind.

Dit is een negatief verslag en bevestigt het verhaal van Emma dat Mila geplaatst is en helemaal niet bij haar papa woont. 

17 oktober 2015:

De dienst bevolking domicilieert Mila op het adres van de natuurlijke papa Guido.

Niet op datum van 17 oktober 2015, maar op datum van 5 augustus 2015, de dag dat Guido de domiciliëringsaanvraag indiende.

Emma is zich van geen kwaad bewust. De wijkagent heeft haar enkele weken geleden telefonisch bevestigd dat hij een niet-woonstvaststelling gedaan heeft en Mila dus niet bij haar papa zal inschrijven. 

3 november 2015:

Emma ontvangt haar ziekte-uitkering. Deze is honderden euro’s lager dan vorige uitkeringen.

Gelijktijdig krijgt zij een brief van haar mutualiteit dat Mila gedomicilieerd staat bij de natuurlijke vader en er dus een onderzoek komt of zijzelf en het kind nog recht hebben op VT-voordelen.

Zij krijgt ook een brief dat het hospitaalplan van Mila automatisch stopgezet is wegens gewijzigde domiciliëring.

Emma protesteert, maar Mila’s ziektezorgen kunnen niet langer bij de mutualiteit van haar mama uitbetaald worden.

Alle ziekenhuisrekeningen, therapiekosten en consultaties bij artsen en tandartsen uit de periode 5 augustus 2015 tot en met heden alsook in de toekomst kunnen niet meer terugbetaald worden door de mutualiteit van Emma.

Hulp van Guido hoeft Emma ook niet te verwachten, deze betaalt zelfs niet wat jaren geleden reeds is vastgelegd bij vonnis. 

De kinderbijslag voor Mila wordt niet meer uitbetaald. 

Emma dient ook een teveel aan ontvangen ziekte-uitkeringen terug te betalen voor de periode 5 augustus 2015 tot en met 17 oktober 2015. Het terug te betalen bedrag is bijna zo groot als haar huidig inkomen.

Meer nog, er komt een onderzoek naar domiciliefraude voor de periode 5 augustus 2015 tot en met 17 oktober 2015. De mutualiteit dient na te gaan of Emma dit doelbewust gedaan heeft. 

9 november 2015: 

Emma stapt naar de dienst bevolking van haar woonplaats. De ambtenaar licht de wijkagent in. Twee wijkagenten komen vaststellingen doen van alle vonnissen van voor en na de plaatsing van Mila . Ze stellen ook vast dat Mila  bij haar mama een eigen slaapkamer heeft,  speelruimte en dergelijke bezit, Emma de was en strijk doet voor Mila en dienen hun verslag in bij de dienst bevolking. 

De ambtenaar geeft aan de recent gewijzigde domiciliëring niet ongedaan te durven maken. 

Guido heeft intussen een brief gestuurd naar de dienst bevolking. Guido deed dit zelf, niet een advocaat. Hij spreekt in zijn brief klare taal: 'Ik wil dit, ik wil dat, ik eis dit, ik besliste dat ... 'De wijkagenten  schieten in de lach. 'Die vader heeft niks te eisen of te beslissen. Dat zal de rechter wel doen'.  

 De ambtenaar van de dienst bevolking  durft Mila niet opnieuw bij Emma te domiciliëren zonder schriftelijke toestemming van de jeugdrechter. 

De ambtenaar belt naar de jeugdrechter van Mila. Deze geeft aan geen bevoegdheid te hebben betreffende de domiciliëring van een kind.


Juli -augustus 2016:

Mila is haar VT-rechten kwijt.

Dat betekent dat zij niet meer naar de artsen mag gaan tegen het kansarmen-tarief van 1 euro/consultatie.

Haar therapie wordt onbetaalbaar.

Met de fiets naar school kan niet langer, Mila heeft geen hospitaalplan meer.

Haar verzekering betaalt niet langer de beugel, waardoor haar tanden scheef groeien.

Wanneer Mila in het weekend of de schoolvakanties ziek is moet Emma voortaan het volledige bedrag van consultatie aan een arts betalen.

Dat betekent dus 35 euro waarvan zij 0 euro terugkrijgt van haar mutualiteit.

Hetzelfde verhaal bij de tandarts. Sommige consultaties kosten wel zo’n 150 euro waarvan Emma niks meer terugbetaald krijgt.

Normaliter moet zij dit volledig terugvorderen bij Guido, maar wat kan je verwachten van een ex die niet eens de bij vonnis vastgelegde onderhoudsgelden betaalt?

Als Emma de door haar betaalde consultatie briefjes aan haar destructieve ex zou toevertrouwen, zou hij haar nog meer uitlachen om haar naïviteit. 

Wat kan je meer verwachten van een narcist?

Hoe meer destructie hij zaait, hoe meer de mama in de armoede belandt.

Was dit niet een van de gewenste revanches? 


Emma belandt zeer snel in de armoede. Ze moet haar eigen vastgelegde ziekenhuisonderzoeken afbellen. Geplande operaties gaan om financiële redenen niet langer door.

Ze kan haar medicatie niet langer betalen.

Wanneer Mila ziek is of tandpijn heeft, moet Emma geld lenen. 

Mila heeft kledij en schoeisel nodig, deze kledij moet gewassen worden.

Allemaal kosten voor Emma, ook al staat Mila bij haar papa gedomicilieerd en ten laste.

Op korte tijd heeft Emma zoveel schulden opgebouwd dat familieleden en vrienden haar niet meer financieel willen vooruithelpen.

De jeugdrechter en consulent manen Guido aan het kind met terugwerkende kracht weer bij de mama te domiciliëren, doch deze weigert resoluut.

Wat kan je anders van een narcist verwachten? Hij was erop uit om Mila tot meerderjarigheidsleeftijd geplaatst te krijgen. 

De armoede van Emma is net een goede reden om te slagen in zijn doel.

‘Ik het kind niet, zij ook niet’.

Dit is het motto van elke narcist en (light)psychopaat.

En de wet op het co-ouderschap ondersteunt dat.

Wanneer Mila nogmaals hevige tandpijn heeft, gaat Emma met haar kind naar de tandarts, zonder geld.

Wanneer Mila nogmaals ziek is, belt Emma de dokter van wacht, zonder geld.

Uiteindelijk is er maar één mogelijkheid om het kind betaalbare geneeskundige zorgen toe te dienen.

De consultatie op naam van de mama uitschrijven.

 1 euro valt nog wel ergens te lenen, want de kansarme ouder heeft nog recht op VT- voordelen. Enkel het kind niet.

Wanneer mama en papa bij dezelfde mutualiteit lid zijn, is er dat moment al sprake van mutualiteitsfraude, want de mutualiteit betaalt nu 34 euro terug per consultatie terwijl dat VT-recht niet meer op het kind van toepassing is.

Wanneer mama en papa bij een verschillende mutualiteit lid zijn, is er sprake van ergere mutualiteitsfraude.

De mutualiteit van de arme ouder betaalt dan een volledige consultatie terug voor een kind dat niet eens meer bij deze mutualiteit verzekerd is.

Allemaal door de schuld van de overheid, de wet op het co-ouderschap, en de machtspelletjes van de narcist.

Wie is het grootste slachtoffer van dergelijke praktijken?

Het kind van de narcist. 

Emma werd jarenlang door de jeugdrechter aangemaand naar de burgerlijke rechtbank te stappen om de domiciliëring van Mila met terugwerkende kracht naar haar verblijfplaats te krijgen. Dit is echter onmogelijk geworden. Sinds Emma geen kind meer ten laste heeft, is er ook geen recht meer op een pro deo advocaat.

Emma moet dus zelf pleiten tegen haar narcistische ex en diens destructieve advocaat. Een zaak die al bij voorbaat verloren is.

Emma is geen alleenstaand geval. Heel veel kinderen van narcisten werden de afgelopen jaren geplaatst en verloren hierdoor hun recht op betaalbare gezondheidszorgen.

Deze kinderen kosten de mutualiteiten vermoedelijk veel geld.  

De vraag die zou  kunnen gesteld worden is wie uiteindelijk moet opdraaien voor de sanctie als de mutualiteiten ingrijpen? 

??? 

  • De minderbedeelde mama die haar ziek of pijnlijdend kind wil laten behandelen?
  • De narcist die ten koste van het eigen kind resoluut blijft dwarsliggen?
  • De (tand)arts die een goed hart heeft en bereid is het kind te onderzoeken?
  • Of de overheid en justitie die door de wet op het co-ouderschap destructieve ouders jarenlang hun gangetje laat gaan? 

Quote

Wat de meerderheid van de bevolking denkt ... 

Maar denkt de regering er ook zo over ? 

  1.  Een kind zou nooit mogen gedomicilieerd worden bij een ouder waar het kind nooit heeft ingewoond.
  2.  Een kind zou nooit bij een ouder mogen gedomicilieerd worden als er door de wijkagent een verslag opgemaakt werd van niet-woonstvaststelling.  
  3.  Een kind zou nooit mogen gedomicilieerd worden bij een ouder op basis van een uitgeschreven vonnis door een Burgerlijke rechter (*4) als dat vonnis uiteindelijk niet uitgevoerd wordt ter bescherming van het kind.
  4.  Een kind zou nooit mogen gedomicilieerd worden bij een ouder als de jeugdrechter het kind beschermd tegen deze ouder.
  5.  Een kind zou nooit mogen gedomicilieerd worden bij de ouder die de andere ouder mishandelde en deze een langdurende arbeidsongeschiktheid bezorgde.
  6. Een kind zou nooit mogen gedomicilieerd worden bij een vermogend ouder als de andere ouder leeft van een bestaansminimum.  

Verklaring der cijfers: 

(*1)DAVO = Een dienst die achterstallige alimentatie opvordert bij de onderhoudsplichtige om armoede te voorkomen.

(*2) Na vijf jaar treedt er verjaring op omtrent achterstallige onderhoudsgelden en alimentatie.

(*3) Personen met een laag inkomen hebben recht op de verhoogde tegemoetkoming (VT). Zij betalen minder voor gezondheidszorg en kunnen hierdoor kans armoede voorkomen.  

(*4) Sommige Burgerlijke rechters schrijven een vonnis uit in het voordeel van de destructieve ouder om een van de volgende redenen:    

  • Ze zijn de talrijk aangevraagde zittingen beu en besluiten de verkeerde ouder zijn zin te geven.
  • De verkeerde ouder werkt officieel in het weekend en eist de hoofdverblijfplaats van het kind op.
  • De advocaat van de verkeerde ouder blijft domineren en procederen tot de rechter ingaat op de eisen van de destructieve cliënt.
  • Ze geloven de destructieve pleidooien dat de andere ouder (het slachtoffer van de narcist of agressieveling) het kind mishandelt.
  • Ze geloven de destructieve pleidooien dat de andere ouder (het slachtoffer van de narcist of agressieveling) geen pedagogische kwaliteiten bezit. 

De enige manier waarop dergelijk Burgerlijk vonnis onuitvoerbaar kan gemaakt worden is door een jeugdrechter die een protectioneel vonnis uitschrijft ter bescherming van het kind

Zo’n protectioneel vonnis heeft steeds voorrang op het Burgerlijk vonnis. 

Doch de jeugdrechter had in deze talrijke dossiers geen mandaat de domiciliëring van het door hen geplaatste kind te bepalen.  


Tekst: Mieke Van Liefde

Foto's: Pixabay

Wil jij betaald worden om blogs te lezen, te schrijven of ze gewoon te gaan delen?

Of wil je mij gewoon volgen?

Meld je dan hier gratis aan. 

Klik hier:  Aanmelden

Verwijder dit blok d.m.v. de rode knop met het kruisje en sleep nieuwe blokken hiernaartoe. Het rode kruisje krijg je te zien door op deze tekst te klikken. Bekijk het filmpje hieronder voor een korte uitleg over het slepen van blokken.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts