Mijn hond sleept mij door de pijn.


Vanmorgen ging de wekker en als mijn hondje Snoopy dat geluid hoort, ja dan weet ze, het is “knuffeltijd”. Een ochtend knuffel is een dagelijks ritueel geworden. Dus Snoopy kruipt lekker tegen me aan, terwijl ik met moeite bij mijn telefoon kan komen om het irritante gebliep uit te zetten.

Eindelijk die houd z’n kop, oefff even weer plat liggen. Mijn rug, heupen en knie doen gruwelijk zeer, dit word weer zo’n rot dag weet ik al op dat moment.

Knuffelen met de hond terwijl de tranen van pijn over mijn wangen stromen. Snoopy slikt ze van me af en kruipt nog eens dichter tegen me aan, of dat ze wil zeggen; ‘Kom op vrouwtje, het komt wel goed!!’

Met grote moeite sleep ik me uit bed en zet koffie. De hond wordt voor me uitgelaten, gelukkig maar. Mijn benen doen zo raar, het voelt net of dat mijn spieren hun eigen leven leiden in mijn benen. En oh, wat een steken door mijn heupen, niet te houden dit. Mijn knokkels branden als een gek :(


Pillen alla Tramadol.

Na het koffiedrinken neem ik een broodje met vlokken en ik denk dat ik er nu toch aan moet geloven om met zwaar geschut mijn pijn te lijf moet gaan. Zoekend in mijn la, pak ik mijn doosje pijnstillers “tramadol”. Deze rotzooi gaat me weer helemaal van de wereld maken, maar misschien is dan de pijn iets dragelijker?

Diazepam neem ik al voor het slapen gaan, maar nu vandaag kiep ik er daar ook nog maar 1 van erbij in. Dus ben ik vandaag super stoned….. Hopend dat de pijn een beetje gaat zakken kruip ik nog maar even weer op de bank. Ik neem mijn papierenboek van Holleeder erbij en ga een stukje lezen. Binnen een kwartier, kan ik geen letter meer lezen, alles dwarrelt voor me ogen. Net zoiets als dat het sneeuwt terwijl je autorijdt. Ogen dicht en slapen. Na een uur ben ik alweer wakker. En nu?

Nu ben ik weer wakker en zit ik trillend achter mijn laptop dit verhaal te schrijven.

Zoals elke dag ben ik natuurlijk erg nieuwsgierig naar de reacties op mijn verhalen. Yoors werkt nu eenmaal best wel verslavend.

En vooral ben ik nieuwsgierig naar de nieuwe updates van degenen waar ik fan van ben.

Ik probeer het allemaal te lezen, maar alles dwarrelt voor mijn ogen, zelfs het typen nu gaat moeizaam en erg traag dat merk ik zelf ook wel. Dus als ik niet op jullie blog reageer, weet je nu waar dat door komt.

De meeste dagen breng ik achter mijn laptop door, makkelijk zittend voor zover dat gaat, op 2 stoelen of op de bank met zo’n klaptafeltje weet u wel…Toch makkelijk zijn die dingen!!

Maar ja wat moet ik zonder yoors, het is een zeer leuk en aangenaam tijdverdrijf!!! Schrijven doe ik erg graag, er zit van alles in mijn hoofd, alleen komt het er vandaag niet uit.

Na dit stukje getypt te hebben ben ik alweer doodmoe. Komt natuurlijk door de hevige pijn, maar zeker nu ook door de medicijnen.

 

Het weer werkt ook niet echt mee, diep triest, dit weer. De hoge luchtvochtigheidsgraad is ook nog eens funest voor mij.

Ach ja ik modder wel door….daarom ben ik zo blij met de vrienden die ik om me heen heb, zonder hun zou ik echt met mijn zere handen in mijn zere haar op mijn zere hoofd zitten.

Normaal ben ik een opgewekt, vrolijk persoon en zeg altijd een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Ik kan je vertellen dat ik vandaag al wel gelachen heb hoor, door mijn tranen heen dat dan wel weer. Het was vanmorgen toen Snoopy mijn tranen van mijn wangen slikte en me aankeek met zo’n verschrikkelijke lieve blik. Ja, van hondenliefde word je wel vrolijk. Het brengt een lach op je gezicht. Snoopy is daar een ware ster in!!!

Verder blijf ik positief, want iedere avond voor het slapen gaan hoop ik dat het de volgende dag een ietsie pietsie beter met mij zal gaan….

Zo ik heb even mijn hart gelucht, nu mijn lichaam straks nog even laten luchten buiten…

Je kan je niet voorstellen, wat je je niet kan voorstellen.

Mijn vrienden wil ik bij deze bedanken voor hun hulp en steun!

En natuurlijk mijn Snoopy voor haar kracht om me de dag door te slepen en te zorgen dat ik nog kan lachen. Jammer eigenlijk dat een hond niet kan lezen.

 

2016©Vlindertje73

Vind je dit een goede post en wil je hierop reageren?
Klik dan hierboven op 'Aanmelden' Je krijgt er een leuke bonus voor terug!

Colored Rolls...
#jjaede MY first work done alone, when I started painting I didn't think I could achieve it, I copied carbon images, did work with laser prints or just unicolor. After leaving my third surprise pregnancy, I went to a country art shop where I always wanted to enter I met his owner Adriana very friendly, showed me everything available from his store and before leaving he told me about his courses in painting on wood. I'm excited about the idea, but it was the next day, words came up in.mi mente que evitaban participará. But I decided not to keep thinking if I will come. The next day I went to the course I loved it, and after several workshops I decided to try myself at home alone. I had a wooden chest and everything needed. Among so many ideas I had been told about one, Argentinian artist who drew spectacular, and I decided to look at his works I had just created a work that was exactly how I felt. I fell in love with that work so much that I didn't think about it and immediately decided to start painting. I can't say I'm the same but it's my work of art, it was what I wanted to do, how I felt. Thousands of ideas and colors passed through my mind. Desire to create painting. The chest was very beautiful, I sold it immediately to buy more material to continue painting. And here I am painting a lot more beautiful things that I can think of. Sometimes he did not publish. But I always save my photos of the process until I finish it.. These photos were from years ago and I kept in an app of my mobile Google Photos that I download in 2000, I love this app and I have years relying on it to store all my photos I have ideas. Follow me on Instagram! Username: rorocando https://www.instagram.com/rorocando?r=nametag I hope you like it as much as I do. Sent from my HUAWEI P9 lite
Good bueeenas
#iamnewhere Hi, I have a while around here I'm Antonio Sucre, I missed José to be a procerer.. I'm 65 years old, I'm here at the invitation of friends, at this age there are many and few things that let me do. And I say they leave me because among the children saying not to work and the grandchildren who don't let me work hard I have time to write around here. I like nature, and some nice birds live in the concrete jungle and here come some to visit me every morning. I enjoy reading to others and laughing at their stories, I like the blue color, a delicious pasta, a beer and a good company... the order of factors do not alter the product. My wife says I'm crummy and I don't really like to take the opposite.. Here I will be to read and read me or see my photos, so far this community for me is part of a place where I get distracted, I do not expect to win many yorsites, maybe I do not look to publish so much but it is a pleasure to read them, I will fill my soul seeing new cultures, flavors and take a trip through their stories.