Mijn kijk op het leven : mijn meme


Enkel goed spreken over de doden zeggen ze, maar in dit geval is het oprecht. Ze was een goed mens voor me, ze was er ook altijd voor me, ze gaf me de liefde, aandacht die ik zo nodig had als kind. Ze deed me even de slechte dingen vergeten. Het was dan ook zalig dat ik bij haar en pepe mocht gaan wonen. Ze is er geweest tijdens mijn puberjaren wat niet gemakkelijk moet geweest zijn op haar leeftijd. Ik kon altijd bij haar terecht, later ook voor raad, voor bemoedigende woorden, voor hulp, voor alles eigenlijk.Een nadeel van bij mijn grootouders op te groeien is dat ik teveel verwend was, te weinig discipline en nooit streng behandeld werd.Ook de oude stempels slopen erin, bij slecht gedrag was het altijd van wat zullen de mensen wel niet zeggen en sex was vies en slecht.Maar voor de rest was het gewoon goed om meme te hebben, om te weten dat ze er was, ik had dan ook een beeld dat ze er gewoon altijd zou zijn, nooit zou verdwijnen. Maar ze verdween, stilletjes aan ging het slechter, ze viel al eens en kon niet langer thuis wonen. Ik ging niet zo vaak meer op bezoek, ze hoorde niet meer goed en het werd eigenlijk ambetant om met haar te praten, zo lelijk van me. Maar ik hield nog steeds van haar, heel veel. Maar wat moest ik daar gaan vertellen, hoe mijn leven een zootje was, hoe het me maar niet lukte om een normaal, gelukkig leven op te bouwen, ik had niets om trots op te zijn of trots over te vertellen, dus bleef ik maar zoveel mogelijk weg, zodat ze mijn pijn en mijn mislukkingen niet hoefde te zien of te horen. Na een tijd ging ze naar het rusthuis, ik weet nog dat ze altijd zei dat ze daar nooit naartoe wilde gaan, maar ze had geen keuze meer, ze had wel een keuze. Ik had haar voorgesteld om bij haar in te trekken en voor haar te zorgen, ze had dit besproken met haar dochter en ze zei me dat ze het niet zag zitten omwille van mijn kinderen, dat ze niet tegen de drukte in huis zou kunnen. Voor mij betekende dit dat ik het niet meer kon goedmaken, dat ik haar niet meer kon bedanken voor alles wat ze voor me deed, ik had zo graag bij haar geweest in haar laatste levensfase. Die kans werd afgepakt, plots was mijn tante op de voorgrond, regelde alles, zelfs mijn vader kwam eraan te pas om haar kamer in het rusthuis in te richten. Niemand zei me iets of betrok me erin. Voor mij was het vreemd, ik was mijn enige thuis kwijt, ik had nog een sleutel van haar huisje maar toen ik binnenging was alles al leeggehaald, het kon niet rap genoeg gaan. Het deed pijn om meme te bezoeken in het rusthuis, ze hoorde daar niet en was er doodongelukkig, ze had nog maar enkel de wens om te sterven, ze wou niet deelnemen aan activiteiten en iemand die haar in bad deed vond ze vernederend. Dit was mijn sterke meme niet meer, het had zo anders kunnen eindigen. Het deed me zo'n pijn haar zo te zien en ik kon haar niet helpen, wat maakte het nog uit om haar te bezoeken, ze herkende me zelfs na een tijdje niet meer, ze moest steeds vragen wie ik was en sprak over de kinderen in het verleden. Het mensje ocharme. Ze heeft er gelukkig niet te lang moeten verblijven en is een zachte dood gestorven. Ik was er niet bij op de begrafenis, ik kon geen afscheid nemen. Niet omdat ik niet wou, ik wist het gewoon niet. Ik hoorde van mijn moeder enkele dagen later dat meme gestorven was, ik was zo boos, eerder razend. Ze was altijd een moeder voor me geweest en die stomme familie deed zelfs de moeite niet om me te contacteren, dit vergeef ik nooit meer. Ze hadden geen adres was het excuus, mijn vader heeft mijn gsm-nummer toch ? Het is nog altijd hetzelfde nummer als in mijn eerste gsm ooit. Flauwe excuses, maar voor mij blijft het een leegte, een gat. Er is geen graf, het was een crematie, er waren maar 5 mensen aanwezig, ze is uitgestrooid, er blijft niets over.Ik zal voor de rest van mijn leven met een schuldgevoel zitten dat ik geen afscheid nam voor ze deze wereld verliet, om ze een laatste keer te zeggen dat ik haar graag zag en haar voor een laatste keer bedanken voor alles wat ze voor me deed, voor alle momenten dat zij er was toen de rest me in de steek liet. Bedankt meme, vooral dat je mijn meme was, je vroeg me vaak hoe ik zo sterk kon zijn met al die tegenslagen, je zei dan waar haal jij toch dat doorzettingsvermogen, wel meme, dat kwam omdat jij me leerde dat je niet mag opgeven, dat jij me als enige zei dat ik een goed mensje was en de moeite waard was, ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten hebben doen.Ik zie je graag meme, ook al ben je er niet meer, het ga je goed