In de nacht geschreven..


.

Hier zit ik dan, achter mijn vertrouwde computer.. Moeders is al vast naar bed gegaan.. Naast mij staat een beker koude koffie en op de achter grond speelt zachtjes de on line radio.. Maar voordat ik vanuit mijn hartje kan gaan schrijven, nog even de hondjes en de kat eten gegeven..

Voor het eerst dat ik niet naar woorden hoef te zoeken, er gaan zoveel woorden, zoveel zinnen door mijn hoofd, dat ik even niet zo goed weet waar ik nu moet beginnen.. Misschien met het besef, dat ik het afgelopen half jaar, aan het vluchten ben geweest, voor mijzelf, de delen uit de zwerm, maar nog het meeste voor al mijn emoties.. Tot het punt dat ik van binnen niets meer voelde, dan een dof en verdoofd gevoel..

Nadat het vrijwilligerswerk wat ik nog steeds met veel liefde doe, helpen bij een ontmoetingsgroep voor licht dementerende mensen, veranderde van 3 dagen in de week naar 2 keer in de week ongeveer ander half uur.. Wat trouwens niets met mij te maken had of de situatie, maar eerder met de leiding gevende en mijn contact met haar..

Werd ik wel geconfronteerd met mijzelf, en diep van binnen wist en weet ik dat ik zo niet verder wil, dat ik het anders wil en dat ik daar hulp bij nodig heb.. Maar zo als het spreekwoord luid: Hulp komt zo vaak uit onverwachtse hoek.. Zo ook bij mij... Via een stichting, die in een land of het bos van alle hulpverleningsorganisaties precies of in ieder geval beter de weg weten..

De persoon heeft voor mij een paar heten kolen uit het vuur gehaald, door voor mij contact op te nemen met de organisatie of beter gezegd het team waar ook Carina deel vanuit maakt.. Of zij zelf bij hun besluit betrokken is, dat weet ik eerlijk gezegd niet.. Maar het kwam er in het kort op neer dat ik via een intake gesprek opnieuw welkom was voor hulp, alleen dan wel met andere voorwaarde en met een ander team lid.. Zo werd mij verteld dat de psychiater aanwezig moet zijn bij de intake.. Voelde direct best vreemd omdat mijn ervaring niet erg positief waren..

Ook vertelde die collega, dat Carina misschien meer voor mij kan betekenen als vriendin dan als hulpverleenster, al is het maar een keer in de maand ergens een kopje koffie drinken.. Zij besloot met de vraag hoe het stond met mijn boek, omdat ik gezegd had, daar aan te gaan werken het afgelopen half jaar, waar dus totaal niet van gekomen is.. Verre van dat zelfs..

Toen het gesprek was afgerond en de vervolg stappen waren besproken, stormde het niet alleen buiten, maar ging het bij van binnen ook behoorlijk te keer.. Van negatieve gedachten, wie ben ik, alsof iemand op mijn vriendschap zit te wachten, enz. enz. Tot bergen zien op de weg in de richting het komende intake gesprek.. Ben toen samen met de hondjes een uurtje in mijn bed gekropen, om zo goed en kwaad als het ging alles op een rijtje te zetten..

Plotseling waren daar de tranen, toen ik besefte, hoe vreselijk ik Vincent misten, want juist met hem kon ik dit soort dingen bespreken, of eigenlijk had hij het al gezien voordat ik er over begon zo goed kende hij mij echt wel.. Een moment van oogcontact zegt meer dan 1000 woorden..

Het klinkt voor sommige misschien vreemd in de oren, maar ik heb vanaf dat moment het gevoel alsof Vincent heel dicht bij mij is.. Nee, het is geen gevoel, het is een zeker weten ! Ik heb een poosje heerlijk geslapen en voelde mij bij het wakker worden anders, warm van binnen

Zonder er echt bij na te denken, stelde ik Hem in gedachten de vraag: Vincent, hoe moet ik mij nu voorbereiden op het gesprek met de psychiater erbij ? Dat soort dingen deden wij altijd samen.. Hij fluisterde het antwoord letterlijk in mijn oor: Weet je nog ons verhaal, dat je naast de vrouwelijke psychiater, ook hem "de nieuwe" wilde uitnodigen om naar Spanje te komen.. Kan alleen maar zeggen, dat ik voor het eerst, niet onrustig werd of in paniek raakte, toen ik dacht aan het schrijvershotel in Benidorm, of kan ik beter zeggen bij Joa, een mede yoorsiaan in huis

Na even pauze, een sigaretje gerookte te hebben buiten, doe ik nooit binnen, hoor ik op de radio het nummer mag ik dan bij jouw van Claudia de breij, het liedje van Mascha en mij samen, alsof Vincent via de muziek wil laten weten, heb vertrouwen, blijf geloven..

Juist omdat ik dat graag wil, dwars tegen alle andere gevoelens in, sluit ik deze blog af met een you tube filmpje die ook over vriendschap gaat en die ik aan Carina heb mee gegeven als een soort cadeau vlak voor zij vertrok op wereld reis:

Thank you - Best Friendschip Song EVER...