De kunstmoeder


'Je bent niet waardeloos.' Verbeten fluistert zij het zichzelf toe, door haar woede heen schemert verdriet. 'Je gaat het niet toestaan om je daardoor helemaal naar beneden te laten halen!'

Het klinkt vreemd, ze voelt zich raar, onwezenlijk. De berichten laten haar niet onaangeroerd, inwendig schreeuwt ze, jankt ze tegen de klippen op, tegelijkertijd haat ze zichzelf hierom: waarom is ze niet sterker!

In haar hoofd maalt het, buig het om buig het om. Nog maar twee lettertjes erbij en het is artistiek, ja, dat is ze, een kunstwijf. De geforceerde glimlach doet verkrampen.

'Kan je een knuffel gebruiken? Ik wil best mijn huiswerk even staken, hoor.' Haar dochter bedoelt het zo goed, stevig drukt ze haar warme lichaam tegen zich aan, wanhopig troost en moed eruit te putten.

Het helpt maar deels. Van binnen brandt nog steeds de pijn.