De grootste angst van Lisa


Fictief verhaal in woord en beeld over pesten, angst, eenzaamheid en depressiviteit. Fictief, maar het zou zomaar realiteit kunnen zijn… En eerlijk gezegd… voor een beperkt deel was het ook realiteit.

(Let wel: het verhaal past inhoudelijk niet bij de persoon op de foto! De foto inspireerde mij slechts tot het schrijven van dit verhaal.)

Levenslang in angst 

Lisa leeft al (bijna) haar hele leven, al 16 jaar, in angst. Voor zichzelf weet ze niet beter, maar om zich heen ervaart ze hoe het ook kan zijn. Ze is dan ook best jaloers op haar vriendinnen Femke en Jane.

angst

Dat ze niet geliefd is werd haar al letterlijk met de paplepel ingegoten. Haar ouders wezen haar af; hadden eigenlijk gewenst dat ze niet geboren was. Hun voorkeur ging vanaf hun eigen jeugd eigenlijk al uit naar een jongen. En daar kon Lisa dus nooit aan voldoen.

Als kind is ze veel geschopt en geslagen. De blauwe plekken leerde ze zorgvuldig te verbloemen met leugentjes om bestwil. Maar voor de pijn diep van binnen werd zo een heel vruchtbare voedingsbodem gekweekt.

Op school leerde ze ook al snel wat discriminatie en pesten is. Zowel klasgenoten, als onderwijzers wisten haar maar al te goed te vinden. Ze was voor hen een haast extreem dankbaar lijdend voorwerp van hun pesterijen. Niet alleen door de persoonlijke ervaring, maar ook door haar huidskleur.

Ook na de lagere schooltijd ging het pesten en discrimineren door. Uiteraard, want mensen wijzen elkaar nu eenmaal graag af. Voor Lisa betekent dat: (letterlijk en figuurlijk) pijnlijke tienerjaren, eenzaamheid, allerlei vormen van angststoornissen en een volledig gebrek aan zelfvertrouwen. Depressiviteit ligt al snel op de loer.

Depressief tot op het bot 


Al op haar 14e krijgt Lisa de diagnose ‘ernstig depressief’. Niet zo verwonderlijk, als je naar haar leven kijkt. Maar haar omgeving krijgt nu nog meer moeite om met haar om te gaan. Niemand kan namelijk door haar uitmuntende maskers heen kijken. Mensen zien eerder dat hun aanvallen geen enkel effect op haar hebben.

Ze schaamt zich dan ook voor deze depressiviteit en wordt daardoor juist nog depressiever. Ook krijgt ze serieuze pijnklachten. Pijn in haar spieren, haar gewrichten en haar botten; overal in haar lichaam. Ze is zeg maar echt depressief tot op het bot.


Langzamerhand kan ze het ook niet meer verbergen. Haar maskers kunnen de situatie niet langer maskeren. Ze moet eraan geloven en wordt door Femke en Jane meegenomen naar haar huisarts. Die neemt onmiddellijk actie en regelt gedwongen opname in de plaatselijke GGZ instelling.

angst

Heeft groepstherapie het gewenste effect? 

De opname doet Lisa goed. Haar individuele gesprekken met de psycholoog breken de muren open, die ze al zo vroeg om haar emoties heen is gaan bouwen. En dat gaat sneller dan menigeen denkt.

angst

Na een paar gesprekken wordt Lisa losgelaten in de groep. Immers, het groepsproces vormt een belangrijke kern van haar problemen. Afgesproken is, dat de groepstherapie niet alleen zal bestaan uit groepsgesprekken in diverse vormen. Ook creatieve therapie, muziektherapie en psychomotore therapie worden ingezet. Ja, het wordt groots aangepakt. Lisa hoeft zich de komende tijd niet te vervelen. Maar… hoe zal zij zich in de groep staande houden?

Al gauw blijkt, dat de groep haar eigenlijk niet pruimt. Ze leggen Lisa continu het vuur aan de schenen. Alle kritiek die de groepsleden maar op haar kunnen verzinnen, spuien zij. De therapeuten staan erbij en kijken ernaar. Althans, voor Lisa lijkt het daar wel sterk op.

Met haar 16 jaar krijgt ze zelfs van een van de therapeuten een pittige opmerking te verduren. ‘Je was zeker al vroeg oud?’, vraag je niet aan een tiener op die leeftijd! Maar aan de andere kant geeft het wel aan hoezeer de traumatische jeugd Lisa ook fysiek in zijn greep heeft. Alles aan haar is stram en stijf, zo ervaart ze zelf ook al jaren.

Verrassende creatieve wending 

Bij creatieve therapie begint Lisa zich na een paar weken langzaam maar zeker thuis te voelen. Ze laat hier - hoe verborgen aanvankelijk ook - steeds meer van zichzelf, van haar emoties zien. En het is hier doorheen, dat de doorbraak uiteindelijk zal gaan beginnen.


Een doorbraak? Ja, toch wel. Bijvoorbeeld op die ene avond voor Kerst. Een avond die ze thuis door zou brengen, maar door omstandigheden toch bij de GGZ terugkeert. Degenen die daar sowieso bleven zijn elkaar gezellig aan het schminken. En dan biedt een van de grootste krengen uit de groep - een van Lisa’s grootste ‘tegenstanders’ - aan om haar te schminken.

Lisa is op dat moment ten einde raad. Daarom stemt ze erin toe, sluit haar ogen en laat zich verrassen met een nieuwe look. Ze geeft zich voor het eerst in haar leven helemaal over aan een ander.


Het resultaat mag er zijn. De maskers die Lisa zichzelf al die jaren heeft aangemeten zijn niets bij dit speciale masker. Het ziet er leuk uit en ze begint (als ze in de spiegel kijkt) zowaar een beetje trots op zichzelf te worden.

angst

Verandering bij de ander èn bij Lisa 

angst

Tegelijk ziet ze op het gezicht van Jackie een door haar nog nooit geziene glimlach. Ze ziet hoe Jackie niet alleen het kreng uit de groep is, maar ook heel mooi is van binnen. Vanaf dat moment gaat zij dan ook heel anders met Jackie om.

Dit alles geeft ruimte voor Lisa. In de groep, maar ook in en voor zichzelf. Ruimte, die zij niet kent en waar ze dus nog in moet leren groeien. Maar als dat proces eenmaal begonnen is, zal het zonder meer voortgaan. Heel langzaam, maar toch ook heel zeker wordt Lisa meer en meer zichzelf. Ze zal zichzelf leren accepteren en toegroeien naar een leven in het licht i.p.v. in de diepe duisternis van de depressie.

Ja, Lisa voelt zich bevrijd van de depressie en gaat een hoopvolle toekomst tegemoet. Mede dankzij de onverwachte inspanningen van haar vriendinnen Femke en Jane. Mede ook dankzij de groepsleden, met wie zij een haat-liefde verhouding heeft ontwikkeld. Ze verlaat de GGZ instelling en gaat in vrijheid haar eigen weg. Een weg waarop ruimte is om gelukkig te zijn.

Gedichten van Dichter in de dop / Jeroen den Harder:

De tweede afbeelding in deze blog is het schilderij 'Depressief' van Karin Boddeman, dat ik op Facebook vond.

Wil je ook meeschrijven,
maar ben je nog geen lid van Yoors?


Comment and receive 25 YP 25
Turn your photo into digital illustration
#DRAWING   #ILLUSTRATION   I create digital illustrations - Enya Mona As you know, I make digital illustrations and regularly blogs about them. I like to do this and now I came up with the idea of creating digital illustrations for other. Would you like to have a picture of yourself, family or with your loved one transformed into an illustration? Then you can come to me! I deliver them in good quality so you can still print them. You can always ask for adjustments in case you haven't been completely satisfied. It's also almost Mother's Day so this can also be a very nice gift that you can give to someone! Price: €15 MY DIGITAL ILLUSTRATIONS - This is how I make my artwork. So this is also what you can expect. - - - Send me a message via Yoors or to my email if you are interested. email: enya.dhollander@gmail.com I look forward to making creations for you! If you don't want digital illustration, you can also help me in another way by sharing this. I would appreciate tremendously!
Bali Indonesia
Hi, all of you. Last week I went to Bali for a few days before I flew on to Australia. I had a switch to Jakarta where I found out my debit card didn't work. He stood up worldwide but still didn't manage to pin. That was quite annoying because I had so well prepared for Australia that I had forgotten Bali a bit. So I had not exchanged money and so nothing with me. I was very thirsty and started to get hungry. I panicked slightly because I had no money, no working debit card, knew no one and no food or drink anymore. Fortunately, I found out that I could use my debit card to 3 different banks in Indonesia. When I arrived at Bali I managed to pin at the first vending machine I met, I just had no idea how much to pin and didn't know the course.. I went for 400,000 IDR. I had something to eat and drink and then I arranged a taxi to my hotel. That was when I found out that 400,000 IDR is not so much (about €25). The taxi ride was 400.000, so I had a little less because I had bought some food and drinks. I asked the taxi driver if it was possible to stop at one of the three banks where I could pin if it's okay. I think we've had about five banks and vending machines, and it didn't work anywhere! Meanwhile I got some stress because I couldn't afford this man and then I had nothing left to buy my dinner. Fortunately, the hotel was able to offer the remaining amount and I asked on Facebook if someone could help me. An acquaintance of my father read that and sat half an hour away from me. There was also a shop with an ATM. She gave me the tip to download the app Gojek to arrange a cheap taxi and so I went to her. She advanced the taxi for me and we went to the shop together. The plan was that she would pin for me and I would transfer it to her but I wanted to try to see if my pass would do it here. And he just did it! I immediately pinned 1.500,000 IDR and immediately bought some breakfast and drinks. Gojek is not only a handy app to get a taxi, but you can also have food delivered. The next morning I was picked up at 6 o'clock for a day tour. First we drove about 2 hours to get to the Lempuyang Temple and take a picture at the Gates of Heaven. This was the Instagram tour of get your guide. The guide told a lot and took pictures all day! Super nice because I could send some nice pictures of myself home. The queue for the picture would be about 2 hours stood everywhere, my guide worked with other guides already in line so I only had to wait 20 minutes. Meanwhile I could walk around and enjoy the beautiful view of the Agungberg because the guide stood in line for me. So it was still pretty early, I had quite a jet-lag and it was only winding roads in the mountains. I started to get a little carsick so we stopped at a nice view spot until I felt a little better.. Then we went to Tirta Gangga water palace. This is a really nice place! It is known as the most beautiful former royal water palace in all eastern Bali. You can see the fountains, gardens and statues and also walk over the stones in the water! My guide told me that there are also pools where locals come to swim on weekends. Outside the palace you have a view over the super beautiful rice fields. Then we drove to the Tukad Cepung waterfall. This is quite a climb and especially with such a bad hip/back as I have. But it's only 15 minutes and it's definitely worth it! You get into a kind of cave where some water flows through. This I already liked to watch and also very refreshing after that climb and since it was 38 degrees that day. As you continue, you will arrive at a waterfall that comes from above the sunlight! For the next I was very afraid! The famous Bali Swing, a swing over the jungle. I'm really afraid of heights and had looked up a lot about this. You are stuck with only one safety cable. But I thought to myself, so many people do this daily, so just do it. On the way to the swing I had to cross a suspension bridge which I normally never did. But also this I have conquered. I didn't enjoy it very much because I was really scared, but the view was very impressive and afterwards I'm really glad that I just did this. I also got a mini high tea with the same beautiful view as on the swing. Finally we have walked over the rice terraces and this was again beautiful. Super nice view and what a rest! All in all a super fun but also tiring day. The next day my flight to Australia was late at night. That day I had a super tasty traditional Balinese massage and I ate at the airport. It's so nice that you guys read some of my trip again! So now I'm back in Australia and I'll tell you more soon! Greetings:) Perth Australia - Read more Brisbane Australia - Read more Magnetic Island + Fraser Island Australia - Read more Sydney Australia - Read more Melbourne Australia - Read more Cairns Australia - Read more Invite friend - logon