Thuisblijver


Daar zit je dan. In je uitgesleten joggingbroek. De touwtjes zijn er al lang uit, het is al ver voorbij de tijd dat een nieuwe op zijn plaats was geweest, en bij de Primark kosten ze niet zoveel, maar ja. Vijf Euro is vijf Euro, en die groeien je niet op de rug. Een brood kost er al zo'n stuk of twee a drie, en je kinderen hebben eigenlijk nieuwe schoenen nodig, dus geen kans op een nieuwe.

Je had een leuke baan in de bouw, verdiende je centjes, had het helemaal zo slecht nog niet, maar ja, Mark moest zo nodig de hele boel kapot bezuinigen, en dus was je werkeloos. Toen het zogezegd beter ging kon je wel terugkomen, maar ja, dan moest je een flink stuk inleveren. Polen zat die willen werken, had je voormalige baas gezegd. Hij had schijt aan het feit dat je van dat loon je gezin niet kon onderhouden. Voor hem was het ook veel zwaarder en duurder geworden met al die maatregelen van Rutte en Asscher. Dus daar sta je dan iedere week bij het UWV die je maar vertellen dat je eens een fatsoenlijke broek moet gaan kopen. Waarvan dan?

Van de stress is je vrouw door haar hoeven gezakt. Ze loopt bij een psychiater, en omdat je de premie al nauwelijks kunt opbrengen, is ieder bezoek aan hem, een aanslag op je karige huishoudgeld. Alleen al haar medicijnen kosten meer dan een paar dagen eten. De aanvraag voor de voedselbank is nog niet beantwoord, en de maand is nog lang.

Je zoontje heeft een leerachterstand. In zijn klas is het meer dan de helft niet westerse allochtoon. Die gasten spreken enkel Arabisch met elkaar, zijn in het Nederlands nauwelijks te volgen, en daar wordt het lesmateriaal en de gegeven lessen op aangepast, want iedereen moet mee kunnen doen. je dochter wordt al weken lastig gevallen door enkele Marokkaanse gasten bij het buurthuis. Ze doet tegenwoordig maar een doek over haar haar om niet op te vallen. Haar vriendinnetje is aangerand, met de aangifte werd niets gedaan. Te weinig mankracht, zeiden ze.

Je vader gaat ook slecht. Sinds de dood van je moeder kwijnt de man weg. Er is geen zorg voor hem, dus doe je wat je kunt, maar van het UWV krijg je daar de ruimte niet voor. Ook geef je, dat kleine beetje wat je hebt, gedeeltelijk aan je vader, omdat zijn pensioen zo weinig is, dat hij zijn rekeningen niet meer kan betalen.

Je opent de enveloppen die net op de mat zijn gevallen. Je huur gaat weer omhoog, je zorgpremie is gestegen, je energierekening explodeert. het is niet meer te doen, je kan er net zo goed een einde aan maken, bedenk je je. het is allemaal de schuld van de regering en de EU, schreeuw je in je wanhoop uit.

Gisteren had je kunnen stemmen. Ja, Geert weet wat er achter jouw voordeur speelt, wat er op de straat gebeurt, hoe alles in elkaar is gezakt. Je had kunnen stemmen. Op Geert, maar je deed het niet. Waarom niet? Omdat je in je afgesleten broek niet over straat wilde? Omdat er je door een buurt moet lopen waar groepen "jongeren" je proberen uit te lokken en te intimideren? Waarom? Ja, je weet het eigenlijk niet. Het is toch de schuld van de regering? Tenminste, dat hou je jezelf voor. Ze doen toch wel wat ze willen. Ze geven geen reet om ons. Het is allemaal hun schuld.

Nee, beste vriend, het is niet hun schuld. het is jouw schuld. Je had gisteren even je kont van de bank moeten lichten, even je trots opzij zetten, fuck die joggingbroek. Even je dapperheid moeten tonen. Fuck die "jongeren". Je had op moeten staan, naar het stemlokaal en je had moeten stemmen. Tien mensen stonden er op lijst drie. Tien. Allemaal bereid om jouw leven te veranderen. Om te zorgen dat je wèl die baan kreeg voor het geld wat er voor hoort te staan, zonder dat je oneerlijk met een Pool moet concurreren. Die jouw zorgkosten omlaag willen hebben, die jouw huurstijging teniet willen doen en jouw huur fors willen verlagen, Die willen zorgen voor goede pensioenen, goede zorg, goed onderwijs en die het tuig het land uit willen hebben. Die geen verdere islamisering van ons land willen door gasten die hier niets te zoeken hebben. Tien mensen stonden te trappelen om dat voor jou te gaan doen. Het enige dat je hoefde te doen, was gaan stemmen. En wat deed je? Niets. Ja, een paar keer aan je zak harken misschien, maar je bent niet wezen stemmen. Dus al die ellende, waar je te pas en te onpas over klaagt, is je eigen klote schuld.

Ik zou zeggen, ga voortaan stemmen, stem dan op de PVV en denk aan OPA.