Aangezien er vele nieuwe leden zijn hier op het platform, zal ik nu even opnieuw voorstellen zodat men wat meer weet over wat ik doe.


Wat zie je voor type meisje als je naar deze foto kijkt? Ongetwijfeld dat je zal gaan zeggen, een jong meisje zonder zorgen, toch? Of niet?

Ik realiseer me dat ik mezelf op mijn eigen pagina nooit echt hebt voorgesteld. Bij deze, dit ben ik Van Rups Tot Vlinder (www.vanrupstotvlinder.nl) ook wel Jennifer genaamd.

Ik was hier op deze foto een jong en onbezorgd meisje, zo leek het tenminste. Echter, oordeel nooit te snel op wat je aan de buitenkant ziet. Op deze leeftijd is eigenlijk mijn verhaal begonnen, mijn verhaal waarom ik ben gaan doen wat ik nu doe binnen mijn praktijk voor verlies- en rouwbegeleiding.

Mijn moeder was zo goed als aan het einde van de zwangerschap, nog slechts een paar weken te gaan. Het gezin zou uitgebreid worden. Ik zou nog twee broertjes erbij gaan krijgen; Michael en Vincent. Ik had al een grotere broer en twee jongere zusjes.

De zwangerschap echter is nooit gegaan zoals gehoopt, de broertjes kwamen er wel, maar werden doodgeboren. Een flinke impact heeft dat met zich meegebracht voor het hele gezin. De gezinsdynamiek veranderde sinds dat moment.

Onbewust was dat toen voor mij, aangezien je niet beter weet. Er werd niet of nauwelijks gesproken over hetgeen gebeurd was. De gevoelens en emoties werden snel aan de kant geschoven, alsof het niet gebeurd was allemaal. Ook dat heeft een flinke impact gehad.

Mijn beide ouders trokken meer terug voor wat betreft de opvoeding, terwijl er wel opvoeding nodig was. Vooral richting mijn jongste zusje die nog wel eens flesvoeding wilde hebben.

Als bijna automatisch nam ik dan ook een gedeelte van de zorg op me, waardoor ik ook steeds meer moeite ging ervaren met nee zeggen. Niet alleen in privésferen, maar uiteindelijk ook in mijn latere leven in werksferen.

Vanuit dit verlies wat is doorgemaakt, heb ik mijn eigen praktijk opgezet. Dit zodat ik niet alleen mijn ervaringen kan delen, maar ook mijn opgedane kennis. Want ik ben van mening dat geen enkele jeugdige weggehouden dient te worden van gesprekken die gaan over verlies en rouw.

Want laten we nou wel wezen, het is toch eigenlijk gewoon heel DOOD-normaal om te praten over het thema verlies en rouw?

Opnieuw voorstellen

8 comments