Ik ben nog geen miljonair, maar ik ben al wel rijk!!


Ik ben een miljonair!! Dat wilde ik eigenlijk boven deze blog zetten, maar vond dat toch een beetje overdreven…

 Juist ook omdat ik schrijven over geldzaken ook wel een beetje out of my box vind…. maar ik ben er de afgelopen jaren veel mee bezig geweest want, hoe zit dat nou met geld en werken of werken om het geld? Hoe zit het met overvloed en het leven in overvloed?

Toen ik de afgelopen weken zoveel plat lag heb ik er veel over na kunnen denken. Dat ik niet kan werken vanwege mijn gezondheid voelt vaak als falen, als niet meetellen, als niet nuttig bezig kunnen zijn.  Maar eigenlijk klopt dit gevoel niet, want als je aan me vraagt wat ik het liefst zou willen doen, dan is dat niet werken!
Ik wil liever niet meer voor een baas werken en moeten passen in een bepaalde structuur. Ik wil ook geen eigen bedrijf meer omdat daar zoveel bij komt kijken dat t vaak ook weer beperkingen geeft. Dus waar komen mijn wisselende en ongemakkelijke gevoelens rondom geld dan vandaan?

 We zijn vaak opgevoed met de gedachte dat je hard moet werken om het goed te hebben. Dat je het gemaakt hebt als je veel verdiend. Dat je moet knokken en lijden om te krijgen wat je waard bent. Dat je tevreden moet zijn met wat je hebt, dat rijken arrogant zijn….dat geld stinkt….

Toen ik 5 jaar geleden mijn praktijk (ik ben natuurgeneeskundig therapeut) stop zette om een sabbatical te nemen voelde dat goed. Ik koos er bewust voor om een poos niet meer te werken. Ik wilde tijd en aandacht aan de kinderen besteden en dan verder gaan kijken. Nog voor de sabbatical begon kwam ik plat te liggen door hersenletsel dat ik opliep.
Toen ik besefte dat ik misschien nooit meer zou kunnen werken begon er wat te knagen. Want wat eerst een bewuste keus werd, had nu te maken met niet meer kunnen en dat gaf frustratie, maar waar de grootste frustratie lag daar ben ik nog niet zo lang achter….

 Heel eerlijk: eigenlijk wil ik niet eens meer werken. Ik wil juist de dingen kunnen doen waar ik van geniet en waarvan ik weet dat ik op die manier mijn steentje bij kan dragen aan het mooier maken van deze wereld. Maar dan komt het dilemma: als ik bv. vrijwilligerswerk ga doen voor een paar uurtjes in de week, moet ik dan eigenlijk geen betaald werk zoeken voor die paar uurtjes in de week, dan draag ik immers ook financieel weer bij aan het gezin? Ben ik niet lui als ik kies voor niet meer werken? Of gemakzuchtig? Kan ik me zomaar veroorloven om alleen maar te leven ‘voor de leuk’?

Mijn man zegt van wel. Die is heel nuchter: gebruik jij je energie maar voor de dingen die je leuk vindt, dan ben je ook een gezelligere moeder en vrouw. En ja, hij heeft gelijk. Door het letsel in mijn hoofd kan ik niet veel stress aan en ben ik snel moe en daar word ik niet gezelliger van...

 Een aantal weken geleden vroeg ik hulp aan God en de engelen. Ik draaide zo in het kringetje rond van wel weer wat willen doen, maar niet weten wat en hoe. De dag daarna kwam ik in aanraking met online geld verdienen door 5 minuten per dag advertenties aan te klikken*. Het leek te mooi om waar te zijn, maar ik voelde vertrouwen en besloot verder te informeren. Ik verdiepte me in het bedrijf en overlegde met mijn man. Ik voelde dat het binnen in me begon te bruisen, want stel nou dat ik zo wel geld kon verdienen... en zo ontdekte ik wat er was gebeurt toen het duidelijk werd dat ik misschien nooit meer kon werken: ik was gestopt met dromen!

Ik had mezelf, ondanks dat we het financieel goed hebben, beperkingen opgelegd, want stel dat ik teveel geld uitgaf…. Ik werkte niet, droeg financieel niet bij, ik lette dus op wat ik besteedde. Ik gunde mezelf bepaalde dingen niet meer en tja, ook niet alles kon meer zoals we dat deden toen ik ook nog werkte.

 Maar nu begon ik weer te dromen.... als ik wel kon verdienen dan kwam er een hulp in de huishouding, zodat ik geen energie meer in schoonmaken hoefde te steken. Dan kon ik wat vaker naar het strand en daar een nachtje in een hotel boeken, zodat ik niet op een dag heen en weer hoefde met de trein. Dan kon ik mijn plannen voor ‘uitgestelde koffie voor iedereen’ gaan vormgeven, dan kon ik misschien zelfs wel mijn ontmoetingstuin beginnen, omdat ik immers iemand in kon huren als ik te moe was er zelf alle dagen te zijn…. er ontstonden zoveel plannen en toen pas besefte ik hoe ik op slot had gezeten....

 Op financieel gebied tenminste, want ik had in de afgelopen jaren leren leven in vertrouwen, in dankbaarheid, in optimisme, ik had veel geleerd, was erg bewust geworden van veel dingen, maar de overvloed.... nee, die gunde ik mezelf nog niet. Ik kon niet geloven dat het voor mij ook bestond. We hadden het immers goed en daar moest ik maar tevreden mee zijn.

 Na me verdiept te hebben in het online geld verdienen door advertenties te klikken, besloot ik me aan te melden, kocht een pakket en begon met het advertentie klikken. Zo simpel! Ik kwam in een team met veel positieve mensen en leerde nieuwe mensen kennen.  Ik kon me weer ergens in verdiepen. Besloot zelfs om de kennis ook meteen weer met anderen te delen om hen deze kans ook te gunnen. Ik leefde helemaal op!

Natuurlijk voelde ik soms ook angst, skepsis en weerstand, maar nu niet meer. Het is leuk, het is eenvoudig, het is gezellig en... ik zie het geld in mijn account groeien!

 Ondertussen besef ik dat het verdienen niet alleen gaat om werken, maar vooral om genoeg geld te hebben om te kunnen genieten, om je energie daar te gebruiken waar hij nodig is in de wereld! Ik heb me inmiddels aangemeld voor vrijwilligers werk en hoop dat ik een plekje krijg op een fijne plek waar ik mensen kan helpen op een manier die bij mij én mijn energie-niveau past. Ik hoef niet meer te denken over ‘aan het werk moeten’, nee ik kan gaan doen waar ik van geniet en waar ik een ander mee kan helpen. Ik heb mijn vrijheid terug en dat stemt me zo dankbaar!

Op een dag dat ik me niet lekker voel, neem ik rust, maar 5 minuten advertenties klikken lukt altijd. Op een dag dat ik me goed voel, reageer ik op mensen die ook interesse hebben en er ontstaan mooie contacten. Ik kan doen wat ik wil, ik hoef geen producten te verkopen, ik hoef niet te leuren met iets, ik hoef geen mensen binnen te halen. Natuurlijk het mag én levert wat op, maar alleen kom ik er ook. En nu… nu begin ik overvloed te zien. Niet dat mijn account binnen een paar weken de pan uit groeit, dat nog niet, maar ik voel eindelijk dat dit is waar ik diep van binnen op vertrouwde; ook voor mij is er overvloed. Ik ben het waard! Ik hoef niet te struggelen en kostte wat kost te buffelen om het financieel goed te hebben!

 Dus nee, ik ben nog geen miljonair, maar wie weet gebeurt dat nog en zo niet? Ik zal er niet om treuren, want ik ben rijk omdat ik heb mijn dromen terug heb gevonden, ik ben rijk want ik heb een stuk vrijheid terug, ik ben rijk want ik durf nog meer te vertrouwen en ik leef in dankbaarheid! 


*Wil je hier meer van weten, meld je dan aan bij mijn besloten facebookpagina waar ik verdere uitleg geef over dit systeem en waar ik je verder help al jij ook een extra zakcent(je) zou willen verdienen, zonder dat je iets hoeft te verkopen of mensen binnen móet halen. Een persoonlijk bericht sturen mag natuurlijk ook! Voel je welkom en kies voor een leven waarin niet alles moeizaam hoeft te gaan!





signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!

Comment and receive 25 YP 25
Women on the Edge of Death: The Other Side of Confinement
Maria had just over 7 years of marriage. - Their relationship began in an idyllic way and full of details on the part of Juan, a man older than her by eight years and who little by little was surrounding his life partner until he left her in a situation of vulnerability and dependence. Maria at first was carried away by the comments of family and friends who told her “how lucky you are, you got a man who doesn't want you to work and treats you like a princess”. Inside doors history was not so rosy. Juan went from being the seducer in love to the abusive abuser. He began to prohibit outings and friendships and began to resound a phrase that increasingly impacted the delicate figure of his wife. "You're mine". He had ceased to be a person to become an object whose owner was the one who had sworn eternal love to him. This reality gave a bit of respite when Juan went out to work and María could talk with some neighbors or friends who secretly visited her, but it changed when the Covid pandemic became present and Juan had to stay home after the staff cut in the company where he worked as a supervisor. The debts contracted previously could not be paid and they accumulated, like Juan's frustrations. It was when Maria knew fear. And it is that according to the regional director for Latin America and the Caribbean of UN Women, María-Noel Vaeza, in the sexist violence inheritance and cultural habits are glimpsed and, at the same time, a socioeconomic context that deteriorated more with the circulation of the covid -19 and social confinement. It is estimated that 118 million women are in poverty in the region. A reality that was validated in November 2020, when the continental movement Planeta Ella and the Latin American Network against gender violence, which brings together 35 organizations from 21 countries in the region, declared the “feminist emergency” in Latin America. María was able to save her life, even living in Venezuela, where impunity for femicides is almost a constant. It did not become “one more”, but it could be counted as part of the statistics produced in a study published by the Belisario Domínguez Institute (IBD) of the Mexican Senate that indicates that “violence against women is expressed in many different ways, from subtle attitudes, to physical assaults and sexual abuse that damage their physical and emotional integrity, limit their development and cancel their fundamental rights, in order to control, dominate, limit, prohibit, exclude or minimize them ”. This pandemic of violence against women has alarming figures in Venezuela and which are documented by the digital Observatory of Femicide of the Center for Justice and Peace, who reported that in the first 90 days of 2021 60 women were murdered in Venezuela, of which 45% of the cases, the victims were between 22 and 36 years old. The ONG detailed that 50% of the aggressors were Venezuelans, 15% were between 23 and 27 years old and only 1 was under 18 years of age. 15% were police officers, while 5% were linked to criminal gangs and 70% remain on the run. Death is not only outside with a lethal virus, it also hides in the corners because not every home is a place of protection. - Don't be a statistical number of violence and seek help to save your life! - Mujeres al filo de la muerte: La otra cara del confinamiento - María tenía poco más de 7 años de matrimonio. Su relación comenzó de manera idílica y llena de detalles por parte de Juan, un hombre mayor que ella por ocho años y que poco a poco fue cercando a su compañera de vida hasta dejarla en situación de vulnerabilidad y dependencia. María al principio se dejó llevar por los comentarios de familiares y amigos que le decían “qué suerte la tuya, conseguiste un hombre que no quiere que trabajes y te trata como una princesa”. Puertas adentro la historia no era tan color de rosas. Juan pasó de ser el seductor enamorado al maltratador abusivo. Comenzó a prohibir salidas y amistades y comenzó a retumbar una frase que cada vez impactaba más en la delicada figura de su esposa. “Tú eres mía”. Había dejado de ser persona para convertirse en un objeto cuyo dueño era quien le había jurado eterno amor. Esta realidad daba un poco de respiro cuando Juan salía a trabajar y María podía hablar con algunas vecinas o amigas que la visitaban a escondidas, pero cambió cuando la pandemia por Covid se hizo presente y Juan se tuvo que quedaren casa tras el recorte de personal en la empresa donde trabajaba como supervisor. Las deudas contraídas con anterioridad no pudieron ser pagadas y se fueron acumulando, como las frustraciones de Juan. Fue cuando María conoció el miedo. Y es que según la directora regional para América Latina y el Caribe de ONU Mujeres, María-Noel Vaeza, en la violencia machista se entreveran herencias y hábitos culturales y, a la vez, un contexto socioeconómico que se deterioró más con la circulación del covid-19 y el confinamiento social. Se calcula que 118 millones de mujeres se encuentran en situación de pobreza en la región. Una realidad que se valida en noviembre de 2020, cuando el movimiento continental Planeta Ella y la Red Latinoamericana contra la violencia de género, que reúne a 35 organizaciones de 21 países de la región, declara la “emergencia feminista” en América Latina. María pudo salvar su vida, aun viviendo en Venezuela, donde la impunidad para los feminicidas es casi que una constante. No se convirtió en “una más”, pero sí podría contarse como parte de las estadísticas arrojadas en un estudio publicado por el Instituto Belisario Domínguez (IBD) del Senado mexicano que señala que “la violencia contra las mujeres se expresa de muy variadas maneras, desde actitudes sutiles, hasta agresiones físicas y abusos sexuales que dañan su integridad física y emocional, limitan su desarrollo y cancelan sus derechos fundamentales, con la finalidad de controlar, dominar, limitar, prohibir, excluir o minimizarlas”. Esta pandemia de violencia contra la mujer tiene cifras que alarman en Venezuela y que están documentadas por el Observatorio digital de Feminicidio del Centro de Justicia y Paz, quien informó que en los primeros 90 días del 2021 fueron asesinadas en Venezuela 60 mujeres, de los cuales el 45% de los casos, las víctimas tenían entre 22 y 36 años. La ONG detalló que el 50% de los agresores eran venezolanos, 15% tenía entre 23 y 27 años y solo 1 era menor de 18 años. El 15% eran funcionarios policiales, mientras que el 5% estaba vinculado a bandas delictivas y el 70% permanece en fuga. La muerte no solo está fuera con un virus letal, también se esconde en los rincones porque no todo hogar es un lugar de protección. ¡No seas un número estadístico de la violencia y busca ayuda para salvar tu vida!
Comment and receive 25 YP 25
Decorations with jute rope
Do you like simplicity, natural, sleek and stylish? Then this idea is not new, but it is very nice to do. Just wrap thin jute rope around glass bottles, jars and glasses. Combine with wooden ornaments, feathers and/or natural beads. All you need is a bottle of all slime! I'm sure you have some boring glass bottles, jars or peanut butter cans that can be pimped up a bit? Even ordinary canned cans can be wrapped with rope! Personally, I like colorful, eye-catching and cheerful decorations more. But there are also those who like simplicity and calm colors. That is “of course” also fine! Hence here a decoration that might give you some inspiration. You must have a ball of rope in the house. Do not use too rigid rope (e.g. sisal), because it does not stay well. You can wrap your bottle or jar completely, but it can also, like the examples here, for half. Lubricate the jar with glue and paste the starting net calmly and patiently. Then carefully wrap the rope further around it. Also the end of the string is glued extra and wood it for a while until the end of the string is firmly fixed. The loose ornamental string with the beads is only then wrapped around it. Do you think this is too calm and too natural? Then use colored rope or wool and decorate with cheerful beads and feathers. . jute rope 900 meters jute 500 gr apple green jute rope 500 gr cream . Yoors is a platform for everyone! From now on, look at Yoors here? Please log in with your email address first. That is free and without obligation! Click on login below and enter your email address. That's it! Then log out again, right? Could be!Yoors gives you no advertising and your email address is always private - Login #decoratie #homedeco #jutetouw #decoraties #homedecoration #diy #diydeco #pimpen #decoratie