Moe, moe, moe.... deel 4: rust!


De therapeut waar ik naartoe ging voor de RGM (Ronnie Gardiner Methode) concludeerde na de intake en het lichamelijk onderzoek dat ik eigenlijk helemaal geen reserves meer in mijn lichaam had. ‘ Je hebt net genoeg energie om, met een rustpauze, de dag door te komen. Op deze manier tank je niet bij en vul je je reserves niet aan’, zo verwoordde zij het.

En hoewel ik meteen wist dat ze gelijk had, kwam het hard aan bij me...

 Toen ik vier jaar geleden voor het eerst bij de osteopaat kwam zei hij precies hetzelfde: ‘ je hebt totaal geen reserves meer in je lichaam’. Destijds was ik met veel rusten en hele langzame opbouw van activiteiten weer op een niveau gekomen dat ik de dagen goed door kon komen. (Voor mijn doen dan, want super energiek zal ik misschien nooit worden...)

Nu, terug kijkend op het afgelopen jaar dat in teken stond van een school-dropout-zoon, een overlijden, uitdagingen op het werk van mijn man en mijn vermoeidheid, leek het me eigenlijk niet zo raar dat ik inderdaad weer op nul stond qua reserves. Waarom modderde ik dan toch steeds zo door? Waarom had ik dit zelf niet gezien? Waarom had ik er zo’n aversie tegen om meer mijn rust te pakken?

 Omdat ik bang was; bang dat het nooit meer beter zou worden. Bang dat ik dan uiteindelijk mijn dagen op de bank of in bed zou moeten doorbrengen. Bang dat ik helemaal niet meer van betekenis was in de wereld, dat ik geen bijdrage kon leveren....

 De therapeut raadde mij aan om het boek Pijn en het Brein van Fleming en Vollebregt te gaan lezen. In dit boek wordt beschreven hoe je bij chronische pijn (maar daar kun je ook lezen chronische vermoeidheid) je reserves weer kan opbouwen en vervolgens je activiteiten uit kan breiden. Ik las het boek in een ruk uit (want kennis opdoen is en blijft nou eenmaal een hobby van me, ondanks dat ik de helft tegenwoordig niet meer onthoud ;-) 

In het boek worden heel veel processen van het lichaam beschreven. In de laatste hoofdstukken wordt uitgelegd hoe je je reserves opnieuw kunt opbouwen. In het voorbeeld wordt een mevrouw beschreven die 80 minuten achter elkaar actief mag zijn en vervolgens 15-20 minuten liggend moet rusten. Ik dacht bij het lezen: ‘zo, dan heb je een rare dagindeling... maar ja, dit is ook voor iemand die wel heel moe is ....’, dus dat heb ik niet nodig ....

Om te kijken hoeveel rust je zelf nodig hebt om de reserves op te bouwen moet je een meting van een week doen. Ik deed hem maar half, want volgens mij wist ik het zo ook wel.... het was immers helder beschreven. Voor het gemak deed ik wat berekeningen en besloot om de drie uur te gaan liggen. Lekker praktisch. Een keer in de ochtend, een keer rond de middag en een keer in de middag. 

 Tijdens de rustperiodes mag je in slaap vallen, maar je moet wel steeds een wekker op 15-20 minuten zetten, zodat je zeker weet dat je niet in een diepe slaapfase terecht komt. Als je gewend bent aan overdag lang te slapen, dan mocht dat in het begin tijdens 1 rustpauze. Ik sliep gewoon drie keer per dag die 20 minuten. De eerste twee dagen moest ik me van de bank afslepen, maar het wende vlot moet ik zeggen.

 De week daarna ging ik terug naar de therapeut en vertelde dat ik niet goed wist wat ik moest doen als ik op een dag met drie keer rusten toch nog zo moe was, dat ik in feite de tijd uit zat te zitten totdat ik weer plat mocht. Zij vroeg me of ik de meting had gedaan en hoe ik, toen bleek dat ik die niet had gedaan, dan bekeken had hoeveel ik moest rusten. ‘Je kunt het boek lezen en het snappen, maar je zult het wel moeten gaan doen’, zei ze. En ja, weer wist ik dat ze volkomen gelijk had!

 Wat was het bij me dat ik nu zelfs met een methode voor handen nog steeds dacht dat ik het zo wel zou redden? Ik stak mijn kop in het zand, vond het lastig om echt eerlijk aan mezelf toe te geven dat ik het gewoon niet redde zoals ik het nu deed. Ik had mijn hele leven met vage klachten geleefd en leefde nu nog steeds met wat ik altijd gehoord had: ‘we kunnen niets vinden, je moet er maar mee leren leven’. Ik had mezelf altijd een aansteller gevoeld. Maar zelfs nu er dus wel wat aangetoond was leefde ik nog in de veronderstelling dat ik vechtend door het leven moest....

 Ik besloot mijn angsten onder ogen te komen en ging elke twee uur rusten. Met belofte aan mezelf dat het zelfs nog vaker mocht als dat nodig was. En wat gebeurde er binnen twee dagen? Ik werd zoveel rustiger. Ik zorgde dat er een deken beneden op de bank lag en aangezien het al mooi weer was zorgde ik ervoor dat ik ook buiten kon liggen rusten.

Wat de grootste verandering was vond ik wel dat wanneer ik ‘s morgens moe uit bed kwam ik niet hoefde te denken: ‘hoe kom ik de dag door’, maar ik kon denken ‘ik mag over twee uur al weer even plat’. Ik was verbaasd hoe snel ik het ritme oppakte én wat ik deed in de 1,5-2 uur die ik op was. Ik deed even een boodschapje of liet de hond uit. Ik las wat, deed een huishoudelijk klusje en tekende Zentangles. Alles in blokjes van een half uur. (Dit om te voorkomen dat ik in de ‘korte tijd’ die ik had als een gek het hele huis zou gaan stofzuigen).

 Als ik buiten lag op mijn strandbedje dan voelde ik me net in een sanatorium, dekentje over, parasol om de felle zon te weren. Luisterend naar de vogeltjes en het ruizen van de bomen. Was ik hier nu zo bang voor geweest? Want stel dat ik de rest van mijn leven zo moest doorbrengen, wat dan nog? Ik deelde mijn tijd nu al veel functioneler in. Deed alles in kleine stapjes waardoor het vol te houden was. En, wat nog wel het belangrijkste was, ik voelde me meer en meer ontspannen. De druk van het ‘moeten’ kon ik eindelijk wat laten gaan. Ik gunde mezelf de rust en besloot er nu ook alles uit te halen wat ik kon.

Stap 4 was gezet: ik nam mijn rust!

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!

Comment and receive 26 YP 26
Gambling
To understand this topic I must begin by explaining well what a player is; you are a person with a gambling addiction disorder. - It is like a person addicted to drugs who needs it to feel pleased and satisfied, drugs are for them a compulsion to an irresistible desire, in the same way feels the player who seeks to play constantly and compulsively to satisfy the needs of his brain. When the gambler is deprived of gambling, he feels the same sensation as a drug addict when he cannot consume. That is why dealing with this pathology is not an easy task, like all addictions can be overcome, but we must arm ourselves with a lot of empathy, willpower and motivation to help that person who suffers from this disorder. Here are some tips that could help if we know a person who is going through this situation, but remember that there are specialized professionals to treat these cases. - - Help to understand that there is a problem that is gambling and that resembles substance addiction; Just as the drug addict says he needs drugs to feel better, the gambler needs to gamble compulsively to feel full. They must be guided to understand the situation without reproach or recrimination and thus be able to reverse the situation. It is important not to judge because we know that the person who suffers from gambling feels compelled to play to satisfy their psychological needs So we are going to inquire to know if he is aware of the situation, if he wants to change it, if he knows the damage that is done and does to his environment, if he wants a life without gambling. We achieve all this if we can make him understand that he has a problem, because if he does not understand it, unfortunately it will not be easy for him and you have to be very skillful to make him understand because many times he will deny that he can feel what happens to him with the inconveniences that he faces. It has caused gambling, such as financial, family and work problems, sleep disorders, alcohol consumption, a disorderly life ... in short, a series of situations that drag being a gambler. With all this, he must discover that he is a person with a compulsive pathology for gambling or, what is the same, is a gambler, immediately there is to give him alternatives so that his life improves trying that the time he invested in playing is used in other rewarding activities that They divert you from the game, perhaps practicing a hobby, or doing exercises, doing a sport, reading, doing some activity, being with family and friends. We can help by motivating them because we know that overcoming addictions is complicated and difficult, but by encouraging them to see how beneficial quitting gambling has been for their quality of life, it is very important to give value to the effort they have made to overcome their addiction by reaching each goal Each achievement and progress must be emphasized, no matter how small it is, it is valuable. Be his shoulder and support him because he will live stressful and distressing moments full of anxiety where he will think he cannot move on and will seek to deviate, do not point to him or recriminate him, be empathic with his pain and shake his hand; but you must be firm so that you can climb to a healthy path without addictions. Para entender este tema debo comenzar por explicar bien qué es un Ludópata; es una persona con un trastorno adictivo al juego. - Es como una persona adicta a las drogas que la necesita para sentirse de manera gratificante, las drogas son para ellos una compulsión a un deseo irresistible, de la misma manera siente el ludópata que busca jugar de manera constante y compulsiva para cubrir las necesidades de su cerebro.Cuando al ludópata se le priva del juego siente la misma sensación que un drogadicto cuando no puede consumir. Es por eso que lidiar con esta patología no es tarea fácil, como toda adicciones puede superarse, pero debemos armarnos de mucha empatía, fuerza de voluntad y motivación para ayudar a esa persona que padece este trastorno. Aquí dejo algunos consejos que podrían ayudar si conocemos a una persona atravesando esta situación, pero recuerda que existen especialistas profesionales para tratar estos casos. - Ayudar a comprender que existe un problema que es la ludopatía y que se asemeja a la adicción de sustancias; pues al igual que el drogadicto dice necesitar drogas para sentirse mejor, el ludópata necesita jugar compulsivamente para sentirse pleno. Hay que guiarlos a que entiendan la situación sin reproches ni recriminaciones y así poder revertir la situación. Es importante no juzgar porque sabemos que la persona que padece la ludopatía se siente obligada a jugar para satisfacer sus necesidades psicológicas. Entonces vamos a indagar para saber si es consciente de la situación, si desea cambiarla, si sabe el daño que se hace y le hace a su entorno, si desea una vida sin el juego y organizada. Todo esto lo logramos si podemos hacerle entender que tiene un problema, pues si no lo entiende lamentablemente no será fácil para él y hay que ser muy hábiles para hacerlo comprender pues muchas veces lo negará, necesitamos que pueda palpar lo que le sucede con los inconvenientes que le ha ocasionado jugar, como problemas económicos, familiares, laborales, trastornos de sueño, el consumo de alcohol, una vida desordenada... en fin una serie de situaciones que arrastra el ser ludópata. Él con todo esto debe descubrir que es una persona con una patología compulsiva por jugar o lo que es igual es un ludópata, inmediatamente hay darle alternativas para que su vida mejore tratando de que el tiempo que invertía en jugar sea aprovechado en otras actividades gratificantes que le desvíen del juego, quizás practicar un hobby, o hacer ejercicios, hacer algún deporte, leer, hacer alguna actividad, acompañarse de familiares y amigos. Podemos ayudar motivándolos pues sabemos que superar las adicciones es complicado y difícil, pero impulsándolos a que vean lo beneficioso que ha sido dejar el juego para su calidad de vida, es muy importante darle valor al empeño que ha puesto para superar su adicción alcanzando cada objetivo, hay que recalcar cada logro y avance por muy chico que sea es valioso. Sé su hombro y apoyo pues vivirá momentos estresantes y angustiantes llenos de ansiedad donde creerá no poder seguir adelante y buscará desviarse, no le señales ni le recrimines, sé empático con su dolor y dale la mano; pero debes ser firme para que pueda encumbrarse a un camino sano sin adicciones.
Comment and receive 25 YP 25
Necrolord
Master of the dark arts, using necrotic forbidden magic to raise the dead. On the opposite spectrum of Holy magic necromancy and blood magic is frowned upon by any magic wielder. Mostly practiced in remote places where it is not seen, this almost uncontrollable school of magic is unpredictable and can bring things back to life which is better left dead. Bending the will of the dead to create armies to fight for you and inflict deadly diseases upon others. This necromancer has mastered it’s art and has even become undead himself. #drawings