Wat betekenen dromen? Is dit paranormaal of...?


Het kan verwerken zijn van wat je op een dag hebt beleeft, maar soms denk ik wel eens dat er in je dromen iemand je van gene zijde kan helpen.

Dromen

Iedereen droomt wel eens. het kunnen mooie maar ook vervelende nachtmerries zijn. Waarom dromen we eigenlijk? Wanneer je het vreselijk druk hebt gehad op een dag dan kan het zijn dat je snachts droomt over waar je die dag mee bezig bent geweest. Wie heeft het niet dat als hij overdag bijvoorbeeld heel intensief een spelletje heeft gedaan daar snachts niet over droomt?

Maar het kan ook zijn dat het iets mysterieus met zich meebrengt. Ikzelf ben altijd een beetje huiverig om te zeggen dat het ook wel eens iets anders kan betekenen, maar toch heb ik wel eens een ervaring gehad waardoor ik anders ben gaan denken.

Ik had altijd een hele hechte band met mijn oma. Ik was het oudste kleinkind en ze was stapel op mij en ik op haar. Ze was een echte knuffeloma. Ik schonk ook haar haar eerste achterkleinkind, wat ze geweldig vond. Altijd nam ze het voor me op, niemand kon ook maar een kwaad woord over me zeggen.

Ziek

Toen werd ze ziek, ze had een beroerte gehad en kon niet meer praten. Het begrip van de mensen om haar heen was niet wat ik haar had gegunt. Ze kreeg nog een beroerte en belandde in het ziekenhuis. Toen ik bij haar op bezoek was zat ze te lezen. Ze vond het fijn dat ik er was. Ze liet me het schriftje zien waar iedereen in schreef, de verpleging en het bezoek wat bij haar was geweest. Ook daar schreef ik nog een paar regeltjes in.

Toen kwam er iemand van de fysiotherapie (tijdens het bezoekuur) om haar te halen voor de oefeningen. Ze vond dat duidelijk niet leuk, maar kon er niets tegenin brengen. Ik zei nog: "Doe je best hé, oma". Ze keek me met grote verwijtende ogen aan, terwijl de fysiotherapeut haar meenam.

De volgende dag kreeg ik te horen dat ze was gestorven tijdens de verzorging s'morgens.

OntroostbaarI

ik was ontroostbaar, bleef huilen als er ook maar over haar gesproken werd, en toen mij werd gevraagd om op haar begrafenis iets te zeggen heb ik daarvoor bedankt, ik wist dat ik dat niet zou kunnen. Een nichtje van mij nam die taak op zich.

Het bleef maar doorgaan, mijn verdriet over het verlies van mijn oma. Tot ik een keer haar in mijn droom bij mij zag komen, en ze tegen me zei: "Nu ophouden!"

Daarna was het over, natuurlijk was ik nog wel verdrietig, maar niet meer zo vreselijk emotioneel en hoefde ik niet steeds te huilen als ik aan haar dacht. Er was een soort van rust over me gekomen.

Was dit mijn oma?

Was ze het echt? Of was het maar gewoon een droom?
Het is in elk geval wel ergens goed voor geweest!