Het zeiken om alles en niets.


Ik mis zelfs het zeiken,

Om alles om niets.

Was ik maar zo trots op Brabant

Zo trots als een Fries.

Dat, mijn beste lezers, dat zong Guus Meeuwis eens in een ons welbekend lied. 

Ik mis zelfs het zeiken, om alles om niets. Ja, dat heb ik nou eigenlijk net niet gemist in de afgelopen dagen. Toen wij heerlijk genoten van het Drentse landschap, de groene velden en de serene rust van de camping. Het was heerlijk genieten.

In een ander lied zingt hij:

zie je daar dat meisje

ze is net zeventien

en heeft nu al zo'n 10 jaar haar ouders niet gezien

muurtje om zich heen gebouwd

omdat ze niemand meer vertrouwd

vraag je haar wat liefde is

dan noemt ze jou de prijs

Het aangename van de camping, het genieten van de rust, de natuur, de fluitende vogels, werd verstoord toen we zo even de radio aanhadden en dit lied van hem voorbij kwam. Op straat.

Wanneer je een wandeling maakt over de camping, dan kom je vrolijke mensen tegen, mensen die ‘samen met ons’ genoten van een welverdiende vakantie. Maar daar buiten, in het gewone leven, leven ‘andere mensen’. Andere mensen die niet het geluk hebben wat wij hadden. Mensen die ‘vechten in hun leven’. In de realiteit van de dag kan ik me daar wel iets in terug vinden. Het leven is niet altijd eerlijk, daar moeten we eerlijk over zijn!

Soms is het leven ingewikkeld, moeizaam. Gaat het niet zoals we gehoopt hadden. ‘Vechten we tegen de bierkaai’ in de hoop dat het ‘goed komt’.

Nee, genoten van een heerlijke vakantie, kijk ik verwonderd om me heen, het zeiken om alles en niets. Die man, graaiend in een plastic bak, dat meisje wat haar prijs noemt als je om liefde vraagt. Het leven, op straat, van alle dag.

Mag het maar weer snel vakantie zijn. Ik zal het niet missen, het zeiken om alles en niets…

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!