Ik ben diegene die tegen ouders zei dat hun kinderen na het stappen nooit meer thuis zouden komen omdat zij bij een auto ongeluk om het leven waren gekomen.



Ik ben diegene die tegen een vrouw met drie koters zei dat ze haar man nooit meer levend terug zou zien omdat hij onderweg op de motor verongelukt was. Verschillende keren was ik diegene die het slechte nieuws kwam brengen aan nabestaanden van slachtoffers die voor de trein waren gesprongen. Gelukkig ben ik ook diegene die vermiste kinderen zocht, terug vond en naar een veilig thuis kon brengen.

Ik ben diegene die de dronken man van straat pakte, naar een onderkomen bracht en stonk naar de zeik omdat deze man alles had laten lopen.

Ik ben diegene die met uw buren sprak omdat de muziek te hard stond, zij ruzie hadden of lelijk hadden gedaan tegen uw kinderen. Ik ben diegene die u belde omdat u het zelf niet op kon lossen. Ik ben diegene die uw man aanhield omdat hij u door het huis sloeg en die tegen uw kinderen moest zeggen dat hun vader voorlopig niet thuis zou komen.

Ik ben diegene die de verdachte aanhield omdat uw dochter was misbruikt.


Ik ben diegene die verschillende malen bij nacht en ontijde werd gebeld omdat de ene crimineel de andere crimineel doodschoot, de hersens in sloeg, neer stak of ontvoerde. Ik ben diegene die uw dochter vanaf een afstand midden in de nacht naar huis begeleidde omdat ik niet zou willen dat haar iets zou overkomen. Ik ben diegene die verdwaalde bezoekers midden op een industrie terrein in de stromende regen hielp een band te verwisselen en ze weer de weg wees.

Ik ben diegene die jubilarissen onderweg naar hun eigen feest in de dienstauto plaatste en ze vervolgens naar hun feest bracht omdat ze met panne stonden.


Ik ben diegene die uw vader hartmassage gaf en om hem tegen beter weten in hem weer probeerde tot leven te brengen. Ik ben diegene die vuurwapens van straat heb gehaald, vaak in gevaarlijke situaties mijn vuurwapen heb gepakt en twee keer heb geschoten. Ik ben diegene die bij feesten, rellen en andere evenementen als platte pet stenen stond te happen omdat rellen tegen de politie er nou eenmaal bij hoort.

Ik ben diegene die verrotte lijken ben tegen gekomen, wadend in de maden, omdat zij te lang lagen doordat niemand naar hen om keek en zij door niemand werden gemist.


Ik ben diegene die gevallen oude mensen weer in hun stoel hees of naar bed bracht omdat zij niemand anders dan de politie konden bellen. Ik ben diegene die uw kind die een overdosis of verkeerde drugs had gebruikt bij stond. Ik ben diegene die springers en verhangingen moest onderzoeken en die zag wat een sprong van een elf hoge flat met een mensenlijk lichaam doet.

Ik ben diegene die andere politieagenten opvangt omdat zij door het meemaken van te veel doden, reanimaties, geweld of mensonterende zaken PTSS en/of een Burn Out hebben opgelopen.


Ik heb mogen zorgen dat collega’s met mentale overbelasting weer de weg kunnen terugvinden omdat zij het gevoel hebben door iedereen in de steek te zijn gelaten. Ik ben diegene die tegen hun mag zeggen dat zij voldoende gegeven hebben. Ik ben diegene die afscheid van collega’s heb moeten nemen omdat zij te vroeg om het leven kwamen en nooit van hun pensioen kunnen genieten.

Ik ben diegene die nu ruim 40 jaar politie agent is en met trots dit vak uitoefen.


Ruim 40 jaar waarin ik de organisatie en de maatschappij heb zien veranderen. Een verandering waarin gewone autodeuren gepantserd werden, een kogelwerend vest, pepperspray en uitschuifbare wapenstok aan mijn dagelijkse tenue werd toegevoegd. Decennia van verandering waarin geweld tegen politieagenten toenam en respect veranderde in minachting. 40 jaar waarin ik met mooie, gedreven en betrokken collega’s keer op keer op ieder moment van de dag er voor jou was. 40 jaar waarin ik gezien en ervaren heb dat de politie als organisatie fouten maakt maar ook van zijn fouten leert. Een organisatie die als geen andere organisatie zijn fouten etaleert en zijn best doet om met iedereen aansluiting te zoeken.

Na 40 jaar ben en blijf ik die trotse politieagent


Dit omdat ik ervaren heb dat veruit het merendeel van hen waakzaam, dienstbaar en integer zijn. Daarom doet het mij pijn wanneer wij als racisten, niet integer, vooringenomen of agressief worden weggezet. Doet het mij pijn als de maatschappij waarvoor ik al 40 jaar knok mij en mijn collega’s keer op keer laat vallen, veroordeelt en ons via gemanipuleerde filmpjes in een kwaad daglicht wegzet.

Na 40 jaar ben en blijf ik die trotse politieagent.


Ondanks alles zal ik en zullen wij er altijd voor je zijn. Ondanks dat wij keer op keer veroordeeld worden en onze collega’s dagelijks worden belaagd zullen we je helpen. Wij zullen komen wanneer je belt. Wij zullen je bijstaan wanneer je hulp nodig hebt en je bevrijden uit de handen van je criminele vrienden. Wij zullen je weggelopen kinderen zoeken, je aangifte opnemen en je zonder vooroordelen tegemoet treden. Ongeacht wie of wat je bent, hoe je naar ons kijkt en hoe je ons behandeld hebt. Dat is waarom wij bij de politie zijn gegaan en ik na ruim 40 jaar nog steeds met trots kan zeggen dat ik politieman ben."



Bron: Facebook, Henk de Man