De positieve effecten van een DSM Label

De positieve effecten van een DSM Label


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

En waarom het labelen niet nodig is

Mijn leven lang loop ik met zware voeten door het leven. Ik mankeer van alles, voel me regelmatig zwaarmoedig, en soms weer even niet. En niemand kon tot nu toe vertellen wat ik mankeerde. Nu weet ik eindelijk wat er ‘mis’ is met me. En vallen de puzzelstukjes op zijn plaats.”

Ik dacht dat ik gek was, dat ik niet kan genieten van het leven. Dat ik altijd wel iets zie en ervaar waardoor ik de moed verlies. Nu weet ik dat ik klinisch depressief ben, en snap ik het beter.

Ik heb altijd al zo’n chaos in mijn hoofd. Nu ik weet dat ik ADHD heb, snap ik beter waarom dat zo is. Kan ik dat beter accepteren dat ik nu eenmaal zo druk ben.”

Allemaal voorbeelden van teksten die ik overal op sociale media tegen kom, als het gaat om de positieve effecten van een ‘verkregen’ label.

In essentie lijkt het erom te gaan dat je dan (even) voelt,  dat het niet jouw schuld is en je niets aan je gevoelens kan doen (t'is niet mijn schuld). Een verklarend label krijgen is dan nog beter te verkroppen dan diep van binnen de overtuiging voelen dat er wel iets met ‘jou’ aan de hand is, en…. belangrijker, dat het toch aan jezelf ligt (t'is wel mijn schuld). Dus dat je wel gek bent, waardeloos bent, kapot bent, mislukt bent, te groot bent, te klein bent, te gevoelig bent, te vreemd bent… en vul maar in.

Dit zijn zelfoordelen. Oordelen die de mens zich op de een of andere manier eigen heeft gemaakt, omdat dit is hoe je je behandeld hebt gevoelt, en dat zal wel waar moeten zijn als jouw wereld bestaat uit de gratie van wat je gespiegeld krijgt van je omgeving. Of.. vanwege de waarheid dat de anderen (je ouders) je niet gaven wat je nodig had, omdat ze dat niet deden… (lees, niet konden/kunnen vanwege hun eigen beschadigingen) niet te behappen is, te verpletterend groot was. Jouw overlevingsmechanisme je de 'redding' gaf dan te denken, dat moet wel aan mezelf liggen. .

Want gelukkig worden we dan beschermt door ons overlevingsmechanisme, waardoor we naar de ‘second worse’ optie gaan. Het moet wel aan onszelf liggen dat we niet krijgen wat we nodig hebben, want dan…… tja.. dan staan de opties open. Allemaal opties trouwens die nog steeds overlevingsmechanismen zijn. En allemaal opties die ten diepste gaan over de ‘onvervulde eeuwigheidsbehoefte’ aan liefde, in al haar vormen.

Waarom dit ‘niet krijgen wat je nodig had’ zo erg is geweest?

Omdat je als klein, kwetsbaar, kleintje, zonder tijdsbesef niet kan verwerken dat dat laatste waar zou zijn. Niet krijgen wat je nodig hebt, wordt dan ‘altijd niet’ of ‘nooit’ krijgen wat je nodig hebt. En dat is voor het tijdloze, of eeuwigheidsbewustzijn van alle kleintjes  die we allemaal zijn geweest ‘to much to handle’.

Deze vorm van denken en voelen is van zichzelf erg pijnlijk. Het haalt de vreugde uit het leven. Want ja.. als je denkt dat je dat je wel gek bent, waardeloos bent, kapot bent, mislukt bent, te groot bent, te klein bent, te gevoelig bent, te vreemd bent… en vul maar in, wie kan er dan nog genieten van het leven? Simpelweg gezegd,  dit zijn loodzware gevoelens.. die eenmaal aan het oppervlakte gekomen,  alsof je in  drijfzand of moeras terecht bent gekomen, je naar beneden trekken.

Deze vorm van denken en voelen, hebben we trouwens allemaal. Bij sommigen diep van binnen, nauwelijks aan de buitenkant voelbaar en zichtbaar.  Bij anderen zo aanwezig, dat ze daardoor bijvoorbeeld het label ‘klinisch depressief’ toebedeeld krijgen. Met die tijdelijke opluchting erbij. 

Terug naar de labels. Als je even kan ervaren, ah… het ligt dus niet aan mij. Wordt je tijdelijk ontlast van dat loodzware gevoel, het ligt aan mij, het is mijn schuld. En dat lucht natuurlijk op!  Even voel je je lichter, normaler? Helaas dat deze opluchting slechts tijdelijk is, want de oorzaken van de gevoelens zijn nog niet naar het licht van het bewustzijn gebracht en het kunnen ervaren en verwerken van wat daar weer onder zit, is nog steeds hiermee niet ‘passend’ gedaan. En… niet onbelangrijk…. een label bevestigd ten diepste uiteindelijk wel dat er iets mis is met jou. Dat jij kapot bent, mislukt bent, waardeloos bent, gek bent......... Dus deze gevoelens worden door een label juist bevestigd! Je bent even van je schaamte en schuldgevoelens af, maar daarna blijft staan dat er iets mis is met jou, dus in een cirkelbeweging komen de loodzware gevoelens helaas weer terug. 

En weet je, je hebt het label helemaal niet nodig om je weer even ‘normaal’ te voelen. Want als je weet dat deze gevoelens helemaal niets zeggen over wie jij werkelijk bent, slechts een reactie is vanuit ons overlevingsmechanisme die door een trigger (of symbool voor iets uit onze kwetsbare kindertijd) naar de oppervlakte is gekomen om je te beschermen tegen iets wat daar weer onder zit. Namelijk, het voelen hoe erg het is geweest voor ons als klein, kwetsbaar, hulpeloos en tijdloos wezentje dat we niet kregen wat we nodig hadden. En dat dit ‘reageren’ geheel ‘normaal’ is, gezien wat je als kleintje is overkomen, kan je je beginnen los te maken van de illusie dat jij dit denken en voelen wel zou zin.  Of dat 'niet krijgen' nu kwam door negeren, boosheid, geweld, misbruik, afkeuring, wantrouwen, stilte… of wat dan ook. Feit is, dat we allen de eeuwigheidsbehoefte aan liefde in al haar prachtige vormen niet of niet voldoende ontvingen.

De paradox is dat we het toen nodig hadden, maar dat het onmogelijk was voor welke ouder dan ook om dat te kunnen leveren. En nu eenmaal volwassen, hebben we het nu niet meer nodig, maar vanwege dit ‘geslagen gat van onvervulde kindbehoeften’ zijn we dit nog steeds grotendeels onbewust aan het proberen te krijgen.

In onze kindertijd hadden we dat, vanwege de hulpeloze kindcontext en het eeuwigheidsbewustzijn deze illusies nodig. Nu echter niet meer. Wat we onbewust nog steeds proberen te krijgen als volwassenen is in essentie  buitengewoon onrealistisch en veroorzaakt daardoor veel leed.

Het goede nieuws is dat we 'liefde in eeuwigheidsvorm' niet nodig hebben en dat we (met wat hulp) kunnen stoppen die eeuwigheidsliefde proberen vervult te krijgen.  Dan kunnen we gaan genieten van wat er nu daadwerkelijk aanwezig is. Een wereld vol met mogelijkheden en moois, naast de ook lelijke dingen.

En kunnen we kiezen voor dat mooie te laten zijn en laten groeien door daar onze aandacht aan te geven. 

Ik kies voor Liefde, genieten van wat er is. Inclusief genieten van wie ik zelf ben, met alle ‘normale’ overlevingsreacties die erbij horen. Hoe is dat voor jou? 

 


Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wellicht ook interessant over dit onderwerp.
onskantelhuis.nl/2018/03/12/documentaire-crazywise/
Dit is weer een andere manier van tegen 'labels' aankijken. 
Eentje die ik ook waard vind om te overwegen, naast de onschuldigende effecten van het universele verklaringsmodel van ons psychisch immuunsysteem. 
| 13:00 |
Wellicht ook interessant over dit onderwerp. 
onskantelhuis.nl/2018/03/12/documentaire-crazywise/
Dit is weer een andere manier van tegen 'labels' aankijken. 
| 12:58 |
Ik kies voor acceptatie en vergeven. Ik heb dan officieel geen diagnose en op dit moment ben ik daar ook niet aan toe. Mijn zoontje heeft ASS volgens de DSM. Ik ben heel erg opgelucht dat hij een diagnose heeft. Hiermee kan ik hem helpen, krijgt hij eerder hulp en kan ik andere uitleggen waarom hij doet zoals hij doet. Niet dat het een garantie is dat andere hem zullen begrijpen of geen commentaar op zijn gedrag leveren maar het is soms net wat makkelijker te accepteren.
| 19:42 |
Zo begrijpelijk, dat jij blij bent met de diagnose. In een systeem die hiermee werkt en er in geloofd en 'steun of hulp' pas bied bij een 'passende diagnose' is dat ook bijna onoverkomelijk. Blij dat je zoontje hierdoor eerder hulp krijgt. Want uiteindelijk gaat het daarom :).
Je zou ook anderen kunnen uitleggen waarom hij doet wat hij doet, vanuit dat universele psychisch immuunsysteem waar ik het over heb. Maar ik begrijp dat dit vanuit de nu geaccepteerde diagnostiek en bijbehorende labels, nog geen logische stap is. 
| 12:56 |
Mooi geschreven en ik ga helemaal met je mee. Tot je het koppelt aan labels. Je schrijft het volgende: "Dit zijn zelfoordelen. Oordelen die de mens zich op de een of andere manier eigen heeft gemaakt, omdat dit is hoe je je behandeld hebt gevoelt, en dat zal wel waar moeten zijn als jouw wereld bestaat uit de gratie van wat je gespiegeld krijgt van je omgeving. Of.. vanwege de waarheid dat de anderen (je ouders) je niet gaven wat je nodig had, omdat ze dat niet deden… (lees, niet konden/kunnen vanwege hun eigen beschadigingen) niet te behappen is, te verpletterend groot was. " Labels kunnen er mijns inziens nou juist voor zorgen, dat kinderen dit niet meer meemaken, omdat er beseft wordt door een label waarom kinderen anders dan gemiddeld reageren/presteren, etc. en dat er rekening mee gehouden kan worden en de juiste begeleiding gegeven kan worden, zodat ze opgroeien tot evenwichtige, gelukkige mensen. Ik werk met kinderen met dyslexie, ADHD en autisme en ben blij dat er labels zijn en ondanks dat wordt er soms nog te weinig rekening gehouden met hun specifieke behoeftes. Bij jou is het label helaas pas laat bekend geworden, waardoor je als kind al negatieve ervaringen hebt opgelopen, die je gevormd hebben. Laten we zorgen dat dit niet meer met de kinderen van tegenwoordig gebeurt. 
| 18:27 |
hai - ik snap je wens.  die je mijn inziens verwoord met het volgende: "Labels kunnen er mijns inziens nou juist voor zorgen, dat kinderen dit niet meer meemaken, omdat er beseft wordt door een label waarom kinderen anders dan gemiddeld reageren/presteren, etc. en dat er rekening mee gehouden kan worden en de juiste begeleiding gegeven kan worden, zodat ze opgroeien tot evenwichtige, gelukkige mensen."
Mijn pleidooi gaat ook over 'begrip' waardoor ouders en begeleiders begrijpen waarom  kinderen anders dan gemiddeld reageren/presteren, etc. en dat er rekening mee gehouden kan worden en de juiste begeleiding gegeven kan worden, zodat ze opgroeien tot evenwichtige, gelukkige mensen. Alleen gaat mijn begrip over het begrijpen dat dit een mechanisme is wat bij iedereen zo werkt. Alleen zijn bij sommige mensen (en kinderen) de geactiveerde afweren (of overlevingsmechanismen) meer actiever dan bij anderen. Of is de verdediging tegen de traumatische pijn uit de prille foetus/baby en kindertijd" minder goed ontwikkeld, waardoor deze kinderen meer last blijven ervaren van het steeds 'geraakt' worden waarover ik schrijf. En ik snap dat het krijgen van een 'label' even die opluchting geeft en anderen een gevoel van 'begrip'. Ik denk echter dat als we zien dat dit reageren 'normaal' is, maar wel overactief, we sowieso 'anderen' beter kunnen gaan begrijpen. Mijn boodschap is, er is niets mis met je.. je bent niet kapot en hoeft niet 'gemaakt' te worden. Je hebt alleen last van een wat overactieve 'muur van afweer'. En gezien het feit wat je hebt meegemaakt, absoluut te begrijpen. Want vaak zitten daar ervaringen achter die ons hebben 'gewired' tot hoe we zijn geworden. Dat betekend echter niet, dat je dan zo hoef te blijven als in 'geen keus' hebben. Ik heb geen label gekregen, dan mezelf die van dyslexie gegeven. Door mijn intelligentie is mijn dyslexie nooit erkent, omdat ik voldoende 'coping' heb ontwikkeld. Waar ik last van heb gehad is niet mijn dyslexie, maar van het onbegrip, oordelen en veroordelen van de mensen waar ik van afhankelijk was. Inclusief de mensen op scholen. De kracht van begrip onderschat ik daarom zeker weten niet! Ik kies er echter voor om dit te doen via 'normalisering' van het universele psychisch overlevingsmechanisme van de mens. inplaats van gefragmenteerde labels te plakken, waarbij het steeds weer de vraag is of dat dan wel voldoende 'begrip' kan genereren omdat vaak 1 label de lading niet dekt. Dat maakt dat er mensen rondlopen met een wirwar aan diagnoses en bijbehorende labels. Terwijl er een voldoende kan zijn. vanuit de vraag, wat is je overkomen? en hé.. je hebt daardoor last van een overactieve muur van afweer. Totaal te begrijpen, in mijn boek dan :) bit.ly/ZRGCBoek
| 12:52 |
Ik snap je verhaal en het zou heel mooi zijn als de wereld zo in elkaar zou zitten, alleen is dat helaas niet zo en tot die tijd moeten we kinderen ‘beschermen’ met labels. Met name voor dyslexie geldt, dat kinderen pas de juiste begeleiding en extra faciliteiten krijgen, nadat ze gediagnostiseerd zijn en een verklaring hebben gekregen. En ondanks dat, wordt er nog niet altijd rekening mee gehouden op school. Het zou heel mooi zijn als we in een maatschappij zouden leven waar geen labels nodig zijn, maar helaas is dat niet zo denk ik.
| 13:20 |
Helaas (nog) niet 😕.
Dit is mijn bijdrage aan de kanteling die ik graag zou willen zien. En in welke ik geloof en ook naleeft.
En zolang een label de juiste toegang geeft tot steun, snap ik dat we dit voorlopig nog niet kwijt zijn. Dat houdt mij niet tegen om het effect ter discussie te stellen. Als niet erkende dyslect zelf, begrijp ik de frustratie van geen passende hulp te krijgen. Voor een van mijn zoons heb ik als een leeuwin gevochten voor dat label om hulp te organiseren. De ironie was dat de 'gratis' hulp niet voldoende was en ik alsnog privé de juiste hulp moest zoeken en betalen. Grrrr. Wat een uitsluitmechanismen !
| 15:48 |
Heel goed hoor dat je hier aandacht voor vraagt en je inzet voor een andere manier van denken/kijken en mensen hier bewust van maakt. Ik ken veel ouders, die hetzelfde meemaken als jij hebt meegemaakt met je zoon, en zelf moet ik ook vaak naar scholen om in gesprek te gaan en me hard te maken voor mijn cliënten. Er is nog zoveel onwetendheid en onbegrip, heel triest.
| 22:51 |
🤝
| 11:52 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen