×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
het gesprek met de psychiater deel 1

het gesprek met de psychiater deel 1


De eerste keer

De eerste keer dat ik met hem in aanraking kwam, was doordat mijn medicijngebruik, die ik dankzij de ziekte van Crohn gebruik, ook medicijnen tegen depressie moest gaan slikken. Ik was in eerste instantie in gesprek met een verpleegkundige, maar die vond het allemaal te gecompliceerd en stelde voor om maar rechtstreeks naar de psychiater te gaan. Ik leerde deze man kennen als een typisch excentriek mannetje, met uitspraken, waar ik me niet in kon vinden, dus besloot ik gewoon mijn mond dicht te houden, want ik praat alleen maar met iemand, die ik vertrouw en waar ik wat aan heb. In dit geval was het eigenlijk nog meer dat ik moest leren om te gaan met mijn ziekte en dat veroorzaakte, volgens mij, de depressie. Ik bleef naar hem toegaan, eens in de maand, om de medicatie onder controle te houden. Maar hij wilde eigenlijk dat ik dingen ging vertellen en probeerde me uit de tent te lokken, door opmerkingen te maken, waardoor ik steeds meer een hekel aan hem kreeg.

Op een gegeven moment besloot ik te stoppen, gaf ook aan bij hem, dat ik een poosje rust wilde. Maar het ging niet goed met me, de pijn werd erger en mijn drang om een eind aan mijn leven te willen maken, werd alsmaar groter. De huisarts verwees me terug naar het ziekenhuis, waarbij ik had gezegd, dat ik perse, niet meer bij hem wilde terecht komen. Maar het liep even anders, alle psychiaters waren op vakantie en hij bleek als enige aanwezig te zijn. Maar hij beloofde me, dat ik niet alleen de gesprekken met hem hoefde te voeren, mijn man mocht mee.

Vervolggesprekken

Na een paar gesprekken, stuurde hij mij naar een psycholoog, een wat oudere man, die al direct bezwaar had tegen het meegaan van mijn man. Ik zei dat ik erop stond dat mijn man meeging en hij accepteerde het met de woorden: De klant is koning. Maar ook hier zag ik het niet zitten, deze man kon toch helemaal niet begrijpen wat ik had doorgemaakt, wat ik doormaakte en hoe ik me voelde, als de eerste confrontatie al niet goed was? Dus na een eerste gesprek, besloot ik ook, om hier maar weer vanaf te zien en kwam ik weer bij de psychiater terecht. Ik vertelde dat ik niet overal over zou kunnen praten met een man, ik vertelde dat het allemaal te moeilijk was en met een nieuwe afspraak ging ik weer terug naar huis. Een hoofd vol met gedachten en een buik, die steeds meer pijn ging doen.

Maar ik kan je helpen!

De volgende afspraak zat ik weer gewoon in mijn stoel tegenover hem, mijn man zat naast me. Hij luisterde enkel, bemoeide zich niet met de gesprekken, maar viel me wel soms bij, wanneer ik mijn verhaal niet helemaal duidelijk kon maken. Nu vroeg de psychiater mij ineens: Wat zit je dwars? Ineens brak ik, er kwam een woordenvloed van ellende uit mijn mond, een hoop verdriet en boosheid kwam naar boven. Hij luisterde aandachtig en zei toen: Maar ik kan je toch helpen? Dit is mijn specialisatie! Je kunt bij mij terecht en wanneer je met een vrouw wilt praten, dan kan ik dat voor je regelen, geen probleem.
Hij liet direct iemand komen om te kijken of ik daar wel een klik mee zou hebben en die was er wel, hoewel ik nog niet wist, of ik mijn verhalen over het misbruik wel zou kunnen vertellen, maar dat was voor latere zorg. Hij zou me helpen en ik zou in rustiger vaarwater komen, althans dat hoopte ik en mijn man, die mocht gewoon bij de sessies zijn, geen probleem.

En dan begint het

Het maakte eigenlijk niet zoveel uit, ik kon praten, waarover ik wilde, wat ik op dat moment belangrijk vond of wat ik maar zou durven te vertellen. Toch liep het allemaal anders dan ik me had voorgesteld, ik praatte wel, maar hij nog meer. Hij probeerde me dingen te laten begrijpen, maar dat kon ik helemaal niet. Dat zou nog wel een tijdje duren, zei hij, het onderwerp komt nog wel eens ter sprake. Hij was zo ongeveer van mijn leeftijd, iets ouder en had ongeveer dezelfde soort ouders gehad. Ja, hij kreeg ook weleens klappen van zijn vader, en zijn vader gaf ook nooit een compliment ergens voor. Ook hij begon te vertellen over de dingen die hij van zijn ouders niet begreep en hoe hij ermee omging. Wij waren kinderen van net na de oorlog, dus onze ouders hadden een oorlogsverleden achter de rug, zij hadden teveel meegemaakt en daarom reageerden ze zo, zoals ze reageerden. Ze konden geen liefde uiten, ze konden niet knuffelen en complimenten geven, dat deden ze zeker al helemaal niet. Vreemd, dacht ik, mijn vriendinnetjes, nou ja, schoolgenootjes, hadden wel een liefdevol thuis en kregen wel knuffels en complimenten. Had ik het nu helemaal bij het verkeerde eind dan? Soms kwam hij met voorbeelden uit de prehistorie. Daar zouden we een voorbeeld aan moeten nemen.

Aankomen en afvallen

De ziekte van Crohn is een ziekte, die je doet aankomen, maar soms ook extreem doet afvallen. Daarbij spelen medicijnen ook een grote rol. Het gebruik van antidepressiva kan ervoor zorgen dat je zwaarder wordt en ook het gebruik van prednison maakt je er niet slanker op. Wanneer je een flinke opvlamming hebt van de ziekte, dan loop je leeg en val je weer af. Ook daar had deze psychiater zijn eigen visie op. In de prehistorie aten ze 's morgens om 4 uur en dan rond 12.00 uur weer en dan rond 16.00 uur weer om dan tenslotte om 20.00 uur te gaan slapen. Het was dan donker en men had dan niets beters te doen als slapen. Hij vond het niet nodig om 3 maal daags te eten, het was, volgens hem onzin, te denken dat dat nodig was en ook hoorde je om 22.00 uur te gaan slapen, althans je bed op te zoeken, of je nu kon slapen of niet. Tv kijken, mocht wel, maar een uur voor het naar bed gaan, moest je niet meer kijken en al helemaal niet achter je pc gaan zitten, want het licht maakt, dat je niet kunt slapen. En ik kon niet slapen, hoe dan ook, ik kreeg een lijstje mee met tips om beter te kunnen slapen. Maar ik ging niet om 22.00 uur naar bed, want ik was er na een uur alweer uit! Hij vond dat ik voor het slapen gaan maar een wandeling moest gaan maken. Nu had ik geen trek meer in het verhaal uit te leggen, dat wanneer je de ziekte van Crohn hebt, je geen wandelingen maken kunt, zonder een toilet in de buurt te hebben. Hier miste ik dan ook het begrip en kreeg het vermoeden dat hij meer met zijn eigen theorieën bezig was, dan met mijn gezondheid.

Mishandelingen

De mishandelingen die ik had moeten ondergaan, deed hij af, met dat het hem ook overkwam, zijn vader gaf hem ook wel eens een schop onder zijn achterste, maar ik begreep niet, dat zijn vader hem total loss sloeg, zoals mijn vader wel bij mij deed. Mijn vader is vlak voor de oorlog geboren en mijn moeder in de oorlog. Zij hadden eigenlijk niet zoveel te maken met de oorlog, het waren nog kinderen. Honger hebben ze niet geleden, want ze woonden op het platteland in het noorden van het land en er was genoeg te eten. De ouders van mijn vader, waren niet gemakkelijk, mijn vader is door zijn eigen vader ook geslagen, dus hier kan ik me ergens iets bij voorstellen, maar mijn moeder kwam uit een liefdevol gezin. Zij had hele lieve ouders, die altijd voor hun kinderen klaarstonden. Mijn opa, van moeders kant, heeft wel gevochten in de oorlog, maar ook heeft hij een tijd, gewoon op zijn boerderij gewerkt en onderduikers geholpen. De opa, van vaderskant, dat is me een duister verhaal, want daar heb ik nooit veel contact mee gehad. Toch wist deze psychiater me te vertellen waar het allemaal door kwam. Ik durfde eigenlijk al niet eens meer, dat onderwerp aan te snijden, hij wist het toch allemaal wel.......

Nachtmerries

Nu kreeg ik, door de spanningen, een te hoge spierspanning, welke zich uitte in quervain tendinitis, wat maar wil zeggen dat de spieren knopen gingen ontwikkelen, waardoor ik mijn linkerhand en ook later mijn rechterhand haast niet meer kon gebruiken. Hiervoor werd ik doorverwezen naar de reumatoloog, die eerst Bechterew vermoedde, want dat komt vaak voor bij mensen die aan de ziekte van Crohn lijden, maar gelukkig was het dit niet. Hij liet het dan ook maar bij fibromyalgie, waarbij hij vermoedde dat ik te weinig rust kreeg, dat de spieren constant onder spanning stonden en dat het nodig was om goed te slapen, de spieren rust te laten krijgen. Hiervoor schreef hij me medicijnen voor, maar slapen deed ik er niet van, ik zat nog steeds meer in de huiskamer dan in de slaapkamer. Ik durfde niet te slapen, want die ontaarden steeds in nachtmerries, flashbacks, zodat het al een nachtmerrie werd om naar bed te gaan. Nu kreeg ik andere medicijnen voorgeschreven, echte slaapmiddelen, maar deze gebruikte ik wel gedoseerd, want ik wilde er niet verslaafd aan raken, dus 3 keer per week, kon ik 4 uurtjes rust creëren. Wanneer ik met de psychiater sprak over de nachtmerries, dan wist hij te vertellen dat deze na ongeveer een maand wel voorbij zouden zijn, maar ze zijn er nog steeds en we zijn nu ook al bijna 4 jaar verder. Ik zou aan slaaphygiëne moeten gaan doen, dat zou helpen, maar helaas, het mocht niet baten. 


help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Beste B. Levensgenieter
Er zijn vreemde kostgangers op de wereld.
17-06-2018 13:12
17-06-2018 13:12 • Reageer
DiaantjesLife
Mijn ervaring met een psychiater is ook niet geweldig. Het zijn echt vreemde typetjes en jij moet daar dan je hele verhaal aan vertellen............. dat kan niet, niet als je je niet veilig en/of goed voelt bij die persoon. Jij hebt sowieso meer nodig als gesprekken, want wat Karin hieronder ook zegt, EMDR (trauma therapie) is in mijn ogen wat ook voor jou heel goed zou kunnen werken. Verdiep je er eens in en laat je door verwijzen. Respect voor je man, dat hij je hierin zo goed steunt en dus ook meegaat! 
04-06-2018 20:40
04-06-2018 20:40 • 1 reactie • Reageer
Roodkapje
Mijn huidige psychiater vind het geen goed idee. Ik heb ook een dysthyme stoornis en het lijkt haar niet goed om me daaraan bloot te stellen. Eerst is het heel zwaar en juist omdat het nu vrij goed gaat is ze bang dat er een terugval komt en ik ben dan heel labiel en wie weet wat er dan gebeurt.
04-06-2018 23:26
04-06-2018 23:26 • 1 reactie • Reageer
Karin van der Straaten
Nou...dan is gaan naar de ggz en de emdr wel makkelijker hoor. Niks uren verhalen en  zij hun verhaal.. direct aanpakken  ikzelf kijk anders naar flashbacks..maar was toen jonger toen ik ze had Ik haalde bij klassieke  homeopathie therapeut korrels om ze juist omhoog te halen en kregen er 2 jaar lang 20 verschillende per dag door. dacht dat t voldoende was...maar nee.. jammer dan..ben wel blij dit nu te doen en herken je verhaal zelfde lasten ook  he..hoest mogelijk, sterkte
04-06-2018 13:58
04-06-2018 13:58 • 1 reactie • Reageer
Roodkapje
dankjewel
04-06-2018 14:17
04-06-2018 14:17 • Reageer