Mijn eerste fuif


Of ze het nu nog zo noemen weet ik niet, maar toen ik naar de MAVO ging had je een fuif als iemand jarig was. Het was dan vaak gewoon met een stel meiden, soms zaten de ouders erbij, soms gingen ze weg of zaten ze op een andere kamer. Het feest begon meestal om 19.00 uur en was om 22.00 uur afgelopen. 

Er was vaak een muziekquiz en wat dansen op rockmuziek, maar eerst cadeaus uitpakken en dan wat fris met gebak.

Ik was voor het eerst uitgenodigd bij een klasgenoot die 2 straten verderop woonde. Ik mocht wel, maar moest om 21.00 uur thuis zijn, en geen minuut later zei mijn vader nog...

Opgewonden ging ik naar de fuif. Het uitpakken duurde wat langer en het drinken werd alsmaar bijgeschonlen en toen ook nog taart, ik keek op de klok en zag dat het vijf voor negen was. Ik moest naar huis!

Maar dat ging zomaar niet, de taart was nog niet o en er stond nog drinken. Ik zei dat ik om negen uur echt thuis moest zijn, maar de ouders van mijn klasgenootje vonden dat ik wel beleefd moest blijven en mijn taart opeten en het glas leegdrinken. De meiden zouden me wel thuisbrengen, dan zouden ze het wel uitleggen. 

Ik had het liever niet, maar ze gingen wel allemaal mee. Het duurde daardoor langer, omdat er jassen aangetrokken moesten worden en schoenen. Maar eindelijk konden we weg en ik wad drie minuten te laat toen ik aanbelde. De meiden stonden om me heen en hadden allemaal lol, behalve ik, want ik was te laat!

De deur ging open en daar stond mijn vader en zei meteen: Te Laat!

Hij greep me bij mijn arm en sleurde me naar binnen en smeet de deur dicht voor de neus van de meisjes. Ze belden nog een keer aan, maar er werd niet meer opengedaan. Ik kreeg een klap om mijn achterhoofd en nog een trap na, voor ik naar boven ging naar mijn kamer, 

Ik heb gehuild, niet zozeer van de pijn, maar meer van de vernedering. Ik werd dat jaar niet meer uitgenodigd en het jaar daarop ook niet, pas na 2 jaar ben ik nog 2 keer maar een fuif geweest. Nee, ik gaf geen fuif, niemand kwam, ook al mocht het wel van mijn ouders, ze vonden het maar raar bij ons thuis, niemand ging nog met me om, ik mocht toch nooit iemand mee naar huis nemen en ik moest thuis werken, want mijn moeder was ziek. En ik moest op mijn kleine zusje passen.

Wordt vervolgd,

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!