Ratje


Vervolg op: https://yoo.rs/sigrid.clinckaert/blog/tigra-1462446520.html


Nu Natacha haar vorige doelstelling had bereikt, haar ontmaagding, vond ze het tijd voor het volgende experiment.

Wat romantiek.

Dit wou ze helemaal niet in haar vertrouwde omgeving, niet op de "normale" IRC.

Daar kenden te veel mensen haar, en uiteindelijk was dit maar om te oefenen.

Ze vond zichzelf veel te lelijk en veel te dik om als zichzelf te leren flirten, verleiden.

Op school had ze wel eens iemand via een browser zien chatten op de vt4 pagina.

Uiteindelijk zullen die ook wel een IRC kanaal hebben, maar via de browser kon ze gewoon met een andere nickname aan de slag.

En terwijl kon ze gewoon nog altijd als Tigra online blijven op IRC.


Ze deed haar browser open, ging naar de chatpagina van VT4, en logde in als "Merel".

Als een vogel zo vrij.

Zodra de pagina was ingeladen, sprongen zoals gewoonlijk verschillende vensters tegelijk open.

Casanova - Roderick - Dondergod - Apollo - en nog een aantal andere typisch mannelijke chatnamen.

Allen met dezelfde vraag. ASL?

Ze sloot alle venstertjes. Ze had voor zichzelf besloten geen antwoord te geven op de instantpopups.

Dit waren meestal het soort jongens zoals, ja, zoals Hercules.

En dat stadium was ze voorbij.

Ze zocht nu iemand meer ingetogen.

Iemand waarbij zij het voortouw kon nemen, zodat ze zelf het online verleiden kon oefenen.

Ze vergrootte het startscherm, en keek even naar alle namen aan de rechterkant, in gedachten schrapte ze al degenen die ze reeds in een popup voorbij had zien komen.

Welke namen bleven er dan nog over?

Quoran - te doorzichtig religieus, Isaac44 - Of ie nu van het jaar 1944 is of 44 jaar oud, sowieso niet de juiste leeftijdscategorie, DeGroote - hmm familienaam of gewoon een narcist?, Ratje - die lijkt me wel wat, als het een jongen is.

Ze dubbelklikte op "Ratje" en stuurde hem een berichtje. "Hey, hoe gaat ie?"

Enkele seconden later popte er al een reactie op haar scherm. "Best goed, ken ik jou?"

"Wellicht niet," antwoordde ze, "het is mijn eerste keer op deze chat, ik ken hier nog niemand."

"Met een nickname als Merel heb je vast al 20 schermpjes open staan hier" kreeg ze teruggestuurd.

"Die waren er ook, maar als ik maar drie letters van hun tijd waard ben, zijn die even snel dicht"

"Grijns, ik ben Peter, 27, West Vlaanderen"

Oh help, hier had ze niet aan gedacht, hoe stelt ze zich nu voor, niet als zichzelf. Naast zich lag er een foto van een schoolreis waarop ook een klasvriendin stond, die bracht haar op een idee.

"Ik ben Jessica, 19, West Vlaanderen" - Ze wou niet dat hij volledig zou afknappen op haar leeftijd dus had ze er snel 2 jaar bijgeteld.

Het was al lang na middernacht eer ze het scherm afsloot.

Ze had uren met Ratje blijven doorpraten. Die had ze zo rond haar vingers gewonden.

Hij was zelf nogal introvert, en woonde terug bij zijn ouders na jarenlang een relatie gehad te hebben met een meisje die spaak liep omdat ze naast elkaar leefden.

Ook was ie best lief, het soort zachtaardige dat ze net opzocht om te leren flirten.

Hij had haar om een foto gevraagd, en ze had de foto gestuurd die ze naast zich had liggen, maar dan met haar klasvriendin als haarzelf.

Haar klasvriendin was slank en beeldschoon.

Hij had haar gezegd dat ze erg mooi was.


De dagen verstreken, en de chatsessies werden intiemer.

Ze verzon er vaak nogal wat op los, een soort karakter uit een rollenspel zeg maar.

Zolang ie niet te dicht in de buurt kwam was er geen probleem.

En ze kon evengoed weer verdwijnen door gewoon daar niet meer in te loggen, of op zijn minst een andere nickname te gebruiken.

Maar de aandacht werkte verslavend.

Hij vroeg haar gsm nummer. Ze gaf het hem.

Opeens was er elke ochtend een tekstje met "Goeiemorgend", net als elke avond een "Goeienacht"

Na enkele dagen volgden daar kusjes op.

Voor ze het wist waren ze buiten de uren dat ze kon chatten, volop aan het sms'n.

Toen ze een avond alleen thuis was, besloot ze om nog een stapje verder te gaan.

"Kan ik je bellen?" Stuurde ze in een sms. "Ik wil je stem horen."

Nog geen 2 seconden later rinkelde de telefoon. Hij had de moeite niet gedaan om nog een antwoord te sturen, hij belde haar zelf.

Ze nam op. Hij ademde nerveus in en uit, en stamelde daarna een voorzichtig "Hallo?"

"Hallo Peter," antwoordde ze, "ik ben blij eens je stem te mogen horen, ik hoop dat je dit niet erg vind?"

Het nerveuze gestamel veranderde langzaam in een bescheiden beleefdheidsgesprek, vandaar namen ze de draad terug op van de sms'jes, en vier uur later hingen ze nog aan de telefoon en stuurde ze het gesprek richting; "wat heb je aan momenteel?".

Hij was volledig uit het lood geslagen van die vraag, maar ging er op in, en voor ze het besefte had ze haar eerste telefoonsekservaring.

Dat leek voor hem trouwens evengoed het geval.

Dat hele telefoontje heeft makkelijk 8 uur in beslag genomen. Hij moet wel een fortuin hebben betaald aan telefoonkosten die maand.

Toen kwam hij echter met een volgende vraag.

Elkaar ontmoeten.


De alarmbelletjes gingen nu pas aan het rinkelen. Ze kon hem helemaal niet ontmoeten. Ze leek helemaal in de verste verte niet op het beeld dat hij van haar had.

Ze had er trouwens ook helemaal geen behoefte aan, hij had haar ook een foto van zichzelf gestuurd en hij was helemaal haar type niet.

Eigenlijk ook wel net ietsje te oud om echt iets mee te hebben, dit was altijd bedoeld pure fictie te blijven.

Hoe raakte ze hier vantussen.


Ze maakten een afspraak, die ze op het laatste nippertje afbelde, ze zei hem dat haar ouders de telefoonrekening en de chatlogs hadden gevonden, dat ze niet akkoord waren met het hele online gebeuren, en dat ze op internaat vloog in Zwitserland.

Ze nam een ander telefoonnummer, en "Merel" verdween van de vt4chat.

De VT4 chat, werkte echter inderdaad ook via IRC. En hoewel je via twee verschillende programma's met twee inlognamen kunt werken, je IP blijft dezelfde.

Toch was ze verwonderd toen "Ratje" ineens opdook op haar vertrouwde IRCkanaal waar ze was ingelogd als Tigra.

Een popup verscheen. "Ken jij toevallig Merel?"

Ze wou nog doen alsof ze van niets wist. Ze stuurde een onschuldig lijkend berichtje terug. "Merel?"

"Ja, jullie werken via dezelfde IP, vanwaar chat je?"

Het was al na 19u, ze kon moeilijk antwoorden dat ze via school chatte, of via de bib... even denken.

Ah! Ze had een idee.

"Vanuit een cybercafe in Oostende."

Zo kon iedereen een IP adres delen, en die dingen zijn met hele nachten open.

Hij stuurde haar de foto die ze hem een tijd geleden had gestuurd.

"Ken je dit meisje?" vroeg ie?

Ze stond zelf ook op de foto als haarzelf... misschien raakte ze hier het best mee weg door nu als zichzelf gewoon vriendschappelijk te chatten.

"Ja", zei ze "die volledig rechts ben ik, de andere is een klasvriendin die hier ook al eens kwam. Maar ik heb haar al enkele dagen niet meer gezien."

"Een klasvriendin? Ik heb je hulp nodig, over twee uur ben ik in Oostende. Waar kunnen we afspreken?"

Oh help. Nu nog het huis uitsluipen, bus nemen naar Oostende en horen wat ie zegt, dat is wel het minste wat ze kan doen, denkt ze bij zichzelf.

"Als je met de auto bent, misschien best aan de stadsparking tegen het maria hendrikapark. Ik zit er niet ver van en daar kan je makkelijk parkeren."

"Ok, wees daar, alsjeblieft, tot straks."

Ze voelde zich schuldig en voelde dat ze geen andere keuze had dan op zn minst als zichzelf de rol mee te spelen.

Ze kroop langs het raam naar buiten, en rende richting de bus. Ze zou ruim op tijd zijn om alle mogelijke scenario's denkbeeldig alvast in te dekken.

Nog geen anderhalf uur later kwam er een auto met scheurende banden de parking opgereden.

Een betraande in paniek ogende man wenkte haar, "Tigra?" vroeg ie?

Ze wist dat dit Ratje was, maar ook dat ze zelf zijn foto niet had gezien, als zichzelf, dus ze staarde hem vragend aan."Ratje?"

Hij parkeerde en stapte uit.

"Kan je me alles vertellen wat je weet over Jessica?"

Ze vertelde hem dat ze jaren met haar op school had gezeten, maar dat er een familieruzie was geweest en ze het land uit was gestuurd.

Ze vertelde hem anekdotes over hun "vriendschap" omdat ze voelde dat Jessica voor hem een nood had om echt te zijn.

Na enkele uren zei ze dat ze echt moest gaan, omdat ze morgen vroeg op moest.

Hij bedankte haar, stapte terug in zijn auto en reed weg.

Dagen verstreken en ze had niets meer van Ratje gehoord of gezien.

Alvast niet op haar normale IRC kanaal.

Gewoon omdat ze ongerust was, klikte ze de VT4 chat open.

Geen Ratje.

Een /whois op zijn IP - die ze in verschillende chatlogs nog staan had - wist haar te zeggen dat hij niet meer online was geweest sinds die avond.

Een google op zijn echte volledige naam, maakte haar duidelijk dat dat ook nooit het geval meer zou zijn.

Dit spelletje zou ze nooit meer spelen. En hij ook niet.


Vervolg: https://yoo.rs/sigrid.clinckaert/blog/de-mannen-van-de-radio-1462914039.html