Crisis Het Ultieme Moment Om Een Nieuwe Werkelijkheid Te Creeren


Ik voel al maanden dat er iets compleet nieuws te doen is. Helemaal weg uit de bestaande concepten. Al vanaf maart vorig jaar, toen ik nog in Spanje zat waar zelfs het leger over straat liep, voelde ik direct rust: ‘Dit is de bedoeling’. En ondanks dat ik zag dat er heel veel niet klopte in de wereld, voelde ik ook ‘Ik hoef niet te strijden’. Dat voelde behoorlijk tegenstrijdig; als ik niet ga vechten dan laat ik dit gebeuren terwijl ik voel dat het niet klopt. Huh? Ik snapte dat eigenlijk niet. Ga ik iets uit de weg? Durf ik de confrontatie niet aan? Ik heb een paar maanden geleden zelfs een keer meegedaan aan een manifestatie om te voelen of ik toch niet de rebel in mijzelf moest aanwakkeren. Maar ik voelde het daar niet, hoe goed bedoeld ook, ik voelde dat dat niet mijn plek was.

Uit Je Comfortzone

Afgelopen week viel het kwartje pas echt. Strijd is niet het antwoord. En ‘bedenken’ wat er moet gebeuren ook niet. Want dat bedenken kunnen we alleen in bestaande kaders en concepten, binnen het huidige systeem. En dan bedenk je uiteindelijk weer hetzelfde maar met een ander sausje. De werkelijke vernieuwing zit hem in de transformatie van DENKEN naar ZIJN en vanuit daar VERBINDEN. Ja, nu wordt het wellicht wat zweverig voor sommige van jullie. Maar natuurlijker en aardser kan ik het eigenlijk niet maken. Het gaat over aanwezigheid en over het energieveld. Alles is uiteindelijk energie. Waar mijn aandacht naartoe gaat, is wat er ontstaat. Dit gegeven heb ik in mijn leven weleens vaker toegepast, voor mijn kunst, in hoe ik onderneem en hoe ik leef. Dat was best nog comfortabel in mijn eigen bubbel. Creëren op mijn eigen vierkante meter. Ik ben er zelfs voor op een berg in Spanje gaan zitten. Want ik dacht dat ik beter zo ver mogelijk van het systeem af kon gaan zitten, zodat ik mijn eigen werkelijkheid kon creëren. En ik denk zeker dat het me in het begin geholpen heeft om te experimenteren zonder al teveel prikkels van de buitenwereld. Maar ik ben niet voor niets teruggekomen, ik voelde ook dat ik iets moest doen onderaan die berg, in de wereld. En ik koos daar blijkbaar een prachtig moment voor.

𝐒𝐭𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 (𝐛𝐞)𝐝𝐞𝐧𝐤𝐞𝐧, 𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐦𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐞𝐱𝐩𝐞𝐫𝐢𝐦𝐞𝐧𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧

Wat deze situatie vraagt, is nieuw, ook voor mij. Het gaat over creatie in het complete veld, het grotere geheel. En ik weet inmiddels, als ik het niet kan, dan heb ik maar één ding te doen: stoppen met bedenken en tijd maken om te experimenteren! Met z’n tweeën is een veld zetten* tien keer gemakkelijker dus zo zat ik op zondagavond met mijn lief op de bank. We experimenteerden met het voelen van een nieuwe intentie, puur om een nieuw energieveld te voelen en ons daarmee te verbinden. Met dat wat ons hoofd niet meer kan bedenken. Dat ging verbazingwekkend gemakkelijk. Puur die intentie zetten was alles wat er nodig was, per direct voelde ik tintelingen, mijn hoofd dat openging alsof ik geen schedel meer had, ik voelde dat we samen een soort oplosten in de energie. Het duurde misschien maar 15 minuten maar het voelde voor ons beide ook glashelder: Dit is wat we gaan doen; ZIJN in niet weten, maar oefenen, spelen, voelen en ervaren!

𝐍𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐡𝐞𝐢𝐝, 𝐧𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐞𝐧𝐞𝐫𝐠𝐢𝐞!

Het toeval wilde (ja synchroniciteit is briljant) dat ik de volgende dag gelijk kon oefenen met dit veld want ik ging voor het eerst in zes jaar naar kantoor! Mijn colbertje uit de mottenballen gehaald, en ik ging weer een -voor mijn doen - heel oud systeem in. Na een enerverende brainstormsessie reed ik terug naar huis; een intens gevoel van geluk overspoelde me. Ik voelde namelijk letterlijk dat ik niet meer in het ‘oude veld’ zat. Ik voelde een nieuwe werkelijkheid (ik weet het, dit is met woorden niet uit te leggen maar ik doe gewoon een poging). Het was alsof ik met nieuwe ogen de wereld in keek. Ik wás wel in het bestaande systeem. Ik reed met werkend Nederland op de snelweg terug naar huis. Maar het voelde compleet anders, alsof ik een andere werkelijkheid in was gereden. Een parallel leven dat altijd al bestond naast het leven dat ik al kende. Ik heb keihard zitten lachen in mijn auto.
Ik kwam werkelijk euforisch thuis. Dit is wat we allemaal kunnen doen! Onze energie weghalen uit het oude systeem. Gewoon alleen dat, zonder ook maar iets van dat systeem te vinden (want dan zit ik alweer daar met mijn energie ). Nee: gewoon de energie en mijn aandacht richten op de werkelijkheid die ook gecreëerd wil worden en die ik dus nog helemaal niet ken. Als we allemaal onze energie wegtrekken uit het drama dat momenteel onze levens en timelines beheerst, dan 'bestaat' het gewoonweg niet meer. Daar hoeft werkelijk geen rechtzaak of demonstratie voor gevoerd te worden. Geen druppel bloed voor te vloeien. Hoe geniaal is dat! Weg uit het hoofd, niet meer bedenken of strijden.
En ja: dit is nieuw. Je hebt dit misschien nog nooit gedaan of gevoeld. In het veld zitten en niet weten is mega spannend, want je weet het niet, je weet niet wat er gaat gebeuren of hoe dat eruit ziet of hoe dat zou moeten voelen. Maar dat is juist het goede, als je het al zou weten zou je immers alsnog in een bestaand concept zitten. Het is in overgave een nieuwe werkelijkheid uitnodigen. Ohhh wat voel ik tot in het diepste van mijn cellen dat dit precies is wat er moet gebeuren. Ik nodig je dan ook met heel mijn hart uit om mee te experimenteren!

*Ik kreeg net terecht de vraag, 'wat is een veld zetten?'. Ik ga een poging doen het uit te leggen. Het gaat over energie. De beste manier om zelf te voelen en uit te proberen is door je hand voor je te houden met de palm omhoog. Voel nu eens de ruimte 5 centimeter boven je palm. Ja precies, ik vraag je de ruimte te voelen die boven je hand zit. Als je dat doet, zul je merken dat je inderdaad iets voelt. Je kunt dus met energie en je aandacht iets voelen buiten je lichaam. Door zo sterk je aandacht op die energie om je heen te leggen zet je het energieveld als het ware AAN. Hierdoor wordt het veld dat altijd om je heen zit ook echt voelbaar voor je en kun je ermee gaan spelen. Puur door een intentie te zetten, een gedachte, zet je energie in het veld. Zonder te sturen, puur overgeven aan alles wat je nog niet weet dat er mag gebeuren ;-) Let the magic begin!

Comment and receive 50 YP 50
Requiem: Chapter 5
- Just in time Stephen March could save himself from a certain death with a lateral leap. The bright red glider drilled into the window of ' Redstone & Son ', a branch of a Western electronics company that had gained a foothold in the New World. One of the first groups to have won this authorization after the Second Cold War. The reinforced windows of the electronics store were no match for the kinetic forces of the runaway vehicle. The window glass splits into countless small pieces. At the last moment, Stephen had seen the murder vehicle rushing at him in the light of the window window. His rapid reaction, an instinctive reflex at the moment itself - was happiness or perhaps the result of his daily workout - had given him that small chance and saved his life. Because most of the pieces of glass had been broken up by the movement of the glider inside the shop space, March had not suffered any serious cuts. His pants and vest were torn and smeared by the fall, and his left leg was a little worse planed by the unsoft contact with the concrete, but the rest was not easy.. While he was still recovering from the first shock, he heard above the panicked screams of the pedestrians who witnessed the event, from the store a metallic scraping. To his great surprise, he saw the red carlide moving out of the storefront and turning to him. Stephen frowned amazed the eyebrows. Apparently, that killing machine was targeting him. This wasn't a coincidence, not an ordinary accident.. His hunch shouted at him a single word: “Run!’. He took the first street on the right at a delirious pace, almost slipping he could just avoid a pedestrian who was angry behind him. A second later he heard a bons accompanied by a creepy scraping sound. Stephen looked backwards and saw the unfortunate passerby crushed by the chasing autobot slipping along the wall in a blood-red pattern. The fear knocked him in the throat, the adrenaline made him run even faster. He thought the Metro, I should get it.. There, the runaway computer car wouldn't be able to follow him. He jumped up the stairs with two steps at the same time that would lead him to the main street via a few inland roads and also to the entrance of the underground train network. Whenever he reached the end of one of those roads, he heard the murderous vehicle approaching and blowing his neck like a hot breath. He walked even faster, and it seemed like he was given wings because of the fear that drove him. Eventually he came into the street where the entrance to the Metro was. He saw it as a redeeming mouth that would swallow it up. Another ten meters. With his last breath he squeezed out one last sprint. With a tiger jump, he plunged forward down the stairs and hurtfully rolled to the bottom of the entrance, where he hoped to be safe from the murderous autobot. Stephen felt vomited. It was a miracle, but apparently he didn't break anything at first sight, even though he was in pain everywhere. He crawled stumbling and leaning against a pillar again upright. The red monster remained hovering in front of the entrance to the Metro for a while and then disappeared out of sight.. People looked at him with fear, and many walked around him in a wide bow.. In the light of a window of a train he saw the reason. He just looked like a wreck. In the toilet of the underground, he tried to decent his clothes some and take up the worst damage. All in all, it turned out to be too easy. All his muscles were stiff due to the intense effort but nothing felt broken to. He bled from a number of small wounds to the elbows and hands. The abrasions on his leg did not look really life-threatening, although it had to be taken care of professionally. Stephen should see a doctor as soon as possible for a skilled patch. Now he no longer looked like a diplomat Stephen March, but more like a clochard who had walked into the wall several times in his alcoholic haze... or perhaps fell down the stairs of the Metro. His first idea was to tell the police everything and file a complaint against strangers. Only then did he realize that he had not seen a license plate number on his murderous stalker. In the New World all gliders or autobots were numbered on the bottom, the doors and the top of the vehicles. So one could immediately see or find out which city or area they came from. In addition, the windows were darkened so that he could not disclose the face of the driver or occupants. weird! He would wait a while to visit the police. His sixth sense told him that he might do more harm than good with that.. After an hour on the emergency service of the nearest hospital, he was given the necessary iodine tincture, special adhesive plasters containing an antibiotic and gauze dressing - and what was especially important - a strong painkiller. His leg was not broken, but still hit worse than he had previously suspected. Stephen told the doctor on duty that he had fallen from the stairs of the subway entrance due to a misstep and sustained those injuries. Even if that was only half the truth, it wasn't a lie. It sounded really convincing how Stephen brought it, but this explanation also avoided any annoying questions from the doctor on duty or a mandatory visit to the law services. Stephen March didn't get high on the Security Service right now, especially after the unsolved murder of his half-sister Suzy. The idea of walking a block and a little more at Redstone & Son to inquire, he also rejected. Maybe any witnesses recognized him while the police were still there investigating the case. What intrigued him most of all was the reason behind this unexpected attack on his person. Why was he attacked, hunted like a wild animal, eventually he was also nearly killed? What was the point, what was behind this, was this connected to Suzy's murder?? All the questions haunted in his head. He felt hunted and anxious and looked around as he sought his way back. When he was back at his apartment, he first poured himself a good whiskey.. He knew that it was not wise to mix medicines and alcohol, but this was an exception to the rule. His hand was still shaking slightly when the golden moisture was poured into the crystal glass. He took a big sip of Chivas Regal. Stephen felt the fluid that immediately warmed him a way to his stomach, which now settled some. Stephen let the last hours before his mind's eye pass. After the identification with Suzy's personal items he had received from Mr. Huang, he went for a walk in the shopping streets of Sanctuary. Getting his feelings back under control after the psychological thump he got in the morgue. Then suddenly the red homicide vehicle that showed up at him? Stephen put the rest of his whiskey glass aside and poured out the contents of the canary yellow plastic bag with his sister's personal belongings, whom he miraculously could have saved during all those struggles of the last few hours, onto the table. There were the usual things that are usually found in the possessions of a woman. First of all, her torn and bloody garments, which he laid apart with due respect and a great piece of dismay. Another example of the lack of sympathy from the New World police forces. In the pocket there was also a torn handbag, a broken lip gloss, a key ring, a hairbrush that had also suffered under the trap, a crushed pack of started paper wipes and a wallet with some banknotes in it, some pictures, but all her credit cards were missing or withheld by the Security Service. Scattered, he was messing around in all the boxes of her wallet when he found between two pictures in a note pleated in two. March immediately recognized Suzy Chang's beautiful female handwriting. There was only one word on it and a number: “Passage 6.”. It didn't tell him anything. That couldn't be the note Captain Vastai was talking about. The conscious note that referred to him? The key ring of four keys he weighed equally predominantly in his palm. He immediately recognized the blue rectangles key of an autobot. Number SW280387. Nothing was referring to that Passage 6. One of the other three keys must have been from Suzy's apartment since the name was printed in the key bar of the residence where she was staying: ' Pinewood House Asurai ’. A number was printed on the tip of the bar: 837. As he already knew, this referred to the eighth floor apartment 37. The other two were still a mystery to him. A mystery that he would certainly try to solve. He wouldn't ask the police what those keys were for.. By the way, if they had been of some interest, he probably wouldn't have gotten it.. Maybe today he took a walk to Pinewood House Asurai. Stephen changed and took the elevator to the underground garage with a painful grimace on his face in his own autobot and entered the address of the residence. The speech recognition program looked this up in its internal memory, started the almost silent drive system and the vehicle automatically slipped into the traffic jam of the pre-programmed route. Stephen leaned weary backwards in the seat and waited with his eyes closed for him to reach his destination.. copyright Rudi J.P. Lejaeghere Requiem: Chapter 4 or 6 - Requiem: Chapter 4 - Requiem: Chapter 6 -
Comment and receive 25 YP 25
Art Is Alegria!!!
You can see how movies make you excited and sad can happen with all songs, dances, drawings, art, crafts, toodooo the feelings, effort, passion and joy that a person places what he likes to do is so great that it simply and only gives value to that #Art



35 comments