Stories: Het oude paard, Anansi de spin en de...

Stories: Het oude paard, Anansi de spin en de slimme vos

Lang geleden, voor dat de euro bestond, was er eens een paard dat trouw dienst deed. Elke dag trok zij de ploeg van de boer op het land of bracht deze met zijn kar naar het marktplein om zijn spullen te verkopen. Trouw wachtte het dan voor de herberg “De Wasknijper & Pincet” totdat de boer zijn pilsjes achterover geslagen had. Toen het paard oud was, had de boer geen zin meer om nog langer geld aan het paard uit te geven. Jij bent oud en een zwakkeling en kost mij alleen maar geld, zei de boer tegen het paard. Ik ga in het vervolg wel met de bakfiets naar de markt, maar als jij nog een keer net zo sterk als vroeger bent en dat bewijzen kunt, dan mag je hier blijven tot aan je dood, zei hij. Om dat te bewijzen moest het paard een leeuw brengen. Dat was natuurlijk iets wat zij niet kon, de vrekkige boer wist dat ook. Hij gaf het paard een klap met een borstel, joeg het van zijn terrein af en was dolblij dat hij van de opvreter af was.

Droevig liep het paard het bos in en verstopte zich in het struikgewas. Daar ging het liggen, nadenken over zijn lot en toekomst. Wat de boer deed was natuurlijk niet in de haak.
Wat moet dat hier, klonk ineens en venijnig stemmetje. Verschrikt keek het paard op, voor haar neus bungelde een spin aan een draad, het was Anansi. Anansi stelde geen prijs op indringers in zijn struikgewas en had al helemaal geen zin de zojuist gevangen en ingepakte buit te gaan delen. Los van het feit dat het paard wel heel erg veel ruimte in nam en naar alle waarschijnlijkheid steeds zijn web zou vernielen. Hij had het rijk liever alleen, dat paard moest zo snel mogelijk moven.
Droevig vertelde het paard haar verhaal. De vos weet vast wel raad, zei Anansi, ik zal hem gaan halen. Razendsnel krabbelde hij er vandoor.
Na een tijdje kwam de vos langs en vroeg wat er aan scheelde. Het paard zei, de boer heeft mij weggejaagd omdat ik oud ben. Een vrek en uitgaven gaan nu eenmaal slecht samen. 

De vos dacht na en zei, Ik heb een goed idee. Ga jij er alvast voor dood bij liggen, dan regel ik de rest. 

Daarop ging de slimme vos naar de leeuw en zei, Er ligt een dood paard in het bos, het ziet er nog goed uit. Is dat lekkere hapje niets voor jou? Jij kunt er dagen van eten. De leeuw zag een gratis maaltijd wel zitten, rekte zich uit en ging met de vos mee. En waarachtig daar lag het dode paard, wat een joekel. De leeuw was in zijn sas, want hij had genoeg van walnoten en bloemkool eten. Hoe moet ik die kolos mee naar mijn hol slepen, vroeg de leeuw aan de vos. 

Ik zal het met de staart aan jouw staart vastbinden, zei de vos dan kun je het zo naar je hol slepen. De leeuw vond dat een goed idee. De slimme vos bond de staart van het paard snel vast aan de achterpoten van de leeuw, die geen stap meer kon zetten. Voor hij het wist had de vos namelijk het paard een klap op zijn achterste gegeven en riep: Fort op staan en terug naar de boerderij jij! Hier heb jij je leeuw, een paard hoort niet thuis in het bos.

Tot de stomme verbazing van de leeuw, stond het paard op uit de dood en vloog er, met de leeuw achter zich aan vandoor. Zo kwam het oude dier aan bij de boerderij. De vrekkige boer was met stomheid geslagen toen zijn oude paard mét een leeuw aan zijn staart vastgebonden aan gegaloppeerd kwam. De vrek kon niets anders doen dan accepteren dat zijn oude paard had bewezen nog eenmaal net zo sterk te zijn als vroeger. Een paard dat een leeuw kan vangen kun je trouwens maar beter te vriend houden. En zo kwam het dat het oude paard, met dank aan de slimme vos, tot aan zijn dood bij de boer kon blijven, de spin van het paard af was en zijn maaltijd met niemand hoefde te delen en de vos van de leeuw af was. Van de leeuw maakte de boer een mooi haardkleed waarvoor hij een flinke duit aan euro ontving en zo voorzag het paard weer in haar eigen oude dag voorziening. 

In dit sprookje zijn ook de steekwoorden uit de schrijf uitdaging juni 2018 van Hans van Gemert opgenomen.


Dit sprookje is grotendeels met spraakherkenning in gesproken. Daarna is het handmatig gecorrigeerd.

Ook jij bent welkom in de wereld van: fantasie, 

sprookjes, schrijfuitdagingen, vrij schrijven,  

positief nieuws, weinig geld, 

schitterende foto's, vakantie tips,  creativiteit  

en nog veel meer!

#sprookje #volksverhaal #paard #anansi #vos #sprookjesfiguren

Promote: support and profit

Support wakeupkitty with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
A tiny tropical fish with a sense of self.
Hello! I am the blue wrasse and would love to tell you something. - #today #scienceresearch #wrassewrasse #animalblogpost A few weeks ago, divers appeared among the beautiful reef in which I live. That was not the first time and because they always left us alone before, I just continued with my 'assignment'. That is rid of fish from parasites. We help fish in all sizes Also very large. Actually, I'm not really sure what these fish think about us. Perhaps they think that we are very social and therefore necessarily want to rid them of their inconveniences. But hi hi, we just love parasites. That is our food source . The fish who want to make a clean make it known with the movements they make, or sounds they make. Some whip their tails. Others are constantly opening their mouth. They never eat us because they are all too happy when they get rid of those parasites . So in four weeks, I was diligently brushing, so collecting my favorite fare, when I suddenly ended up in a big green mesh net . A diver was the cause of that. I was almost shocked by a bump. The creature brought me to the surface. Really a really nasty experience But again, she released me from the net into a reservoir. A little after that, we sat in a medium-sized aquarium with a small swarm . Which was confirmed on one side something in which I could see myself. At first I thought this was another cleaning fish that was challenging le wat . Because it seemed to tap my face every time. But, after a skirmish, I suddenly realized it was me. Yes waded! What an experience. I thought I did look nice. So beautiful blue, small and slim. So I did some dances for my own reflection. Whew it was quite a relief that I wasn't confronted with an aggressive fish of my own kind. Then suddenly I saw a brown spot on my skin. I knew that a diver had inflicted it on my skin. That dot looked completely like a parasite. But unfortunately it wasn't . I had to look at my bodice of hgel against a stone lying in the bin. But again, I am completely pure again. The next day she put me and the other fish in a different tank, certainly. Now the mirror was not the entire width of the widest window. But right to the much narrower. And the creature that caught me did put another dot on my body. The Netherners. It made me feel terribly small and impotent. I had never felt that kind of powerless feeling in the reef between the corals and the very big fish. Well if everyone accepts you as a fish and does you no harm, you won't think about that either. This time, of course, I knew better immediately. So I only admired a little more in that narrower mirror. Anything else you couldn't do in the aquarium and scrub off the stain they had inflicted on me . In the meantime, I was getting hungry and an awful lot of homesickness. Which caused me to crave my own hiding spot for the night and, of course, my friends, the fish in need of care. The next day we were put into another thing. This time with the mirror to the left and the same again: a dot on my body. Yes, say. That's when I really had my coming from it. But also this time, out of boredom, I did some dances in the mirror. But I really felt a bit weakened without my daily portion of fresh parasites . We did get food. But fed up that was importantnot fresh and far from tasty. And then whoopee! they transferred us into a cockpit, the whole group all of a sudden, and let go back. All right, this was in our familiar spot . Because I was afraid they would just tip us out of here I was euphorically happy when I found my hideout intact for the night. Those divers are weird snouts, huh? I've already thought silly. But, so far, still can't figure out why they did such a thing to us. It must have something to do with those mirrors. But what? But yes I have actually been happy for a long time now that I can fill my belly again and that I have my friends, the fish in need of care, back in my vicinity. Conclusion of the researchers. The blue wrasse appears to have a self-awareness. We didn't expect this at all with a fish So there will be more fish that have that. The wrasse does have a good eyesight . This must have it in order to see the tiny parasites clearly High cognitive behavior, such as recognizing yourself in the mirror, is not limited to humans, great apes, chimpanzees, dolphins, magpies and elephants Since we have repeated this sample a few times, we now know that smaller fish with a self-awareness also exist . So not all fish belong to a group of lower cognitive abilities
More