Stories: Pinokkio

Stories: Pinokkio

Zijn leven lang zat hij hout te snijden. Als kleine jongen al. Hij kon prachtige dingen maken en was een volleerd houtbewerker.
In zijn huisje had hij een winkeltje. Het stond aan een plein bij een grote walnootboom en een wensput.
Hij maakte van alles en verkocht het voor slechts een paar euro. Af en toe gooide hij een munt in de put en deed een wens. Zijn leven was goed en het ontbrak hem aan niets, behalve dan wat hulp voor zijn oude dag en een beetje gezelschap. 

Omdat hij houterig overkwam en introvert was zat de medemens niet op hem te wachten. Daarom besloot hij een cadeau voor zichzelf te maken. Een houten pop van walnoot, want walnoothout is magisch. Het duurde geruime tijd voor de pop klaar was. Heel precies ging hij te werk. Onder een loep en met een pincet werden de kleinste details gemaakt. Alleen voor de neus had hij niet genoeg walnoot, daarom gebruikte hij een simpele wasknijper. Toen de pop af was zei hij, ik noem je Mark en ik wens dat jij geen vlieg kwaad doet. Tevreden viel hij in slaap. Nu had hij echt alles wat hij wenste. 


Met blauwe maan kwam de pop tot leven. Hij zette zijn bril recht, keek de kamer rond, hapte een stuk uit de bloemkool, borstelde zijn voeten met de afwasborstel, klom via de fiets het aanrecht af omlaag en liep de gang in. Voor de spiegel bleef hij staan en zei: Ik ben een échte jongen. De spiegel dacht er het zijne van en zweeg. Daarna sloop Mark naar buiten. Op de rand van de put zag hij een kat zich liggen uitrekken en een hond tilde zijn poot op tegen de walnootboom. Hé echte jongen ga je mee naar de kermis, vroeg de hond, daar kun je trucs leren en geld verdienen. Dat leek Mark wel wat, hij zag zich al helemaal in het middelpunt van de belangstelling staan en heel veel geld verdienen.
Al snel leerde hij mensen een rad voor de ogen draaien en werd hij bekend. Berucht als houten klaas en als Pinokkio, maar niet als echte jongen. Dat stak hem en brak hem uiteindelijk op en hij besloot terug naar huis te gaan. Hij bonkte op de deur en riep: Vader! Maar de deur bleef dicht. Toen hij zich rekte om door het raampje in de deur te kijken zag hij een touw aan een haak in het plafond. Zijn vader had zich opgehangen. Hij wist dat hij een monster had geschapen waarvan niets goeds viel te verwachten. 

Dit sprookje doet mee aan de schrijfuitdaging van Hans van Gemert. Zie de blog hier onder.

Meer sprookjes vind je bij: mijn collectie - stories

Promote: support and profit

Support wakeupkitty with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
A tiny tropical fish with a sense of self.
Hello! I am the blue wrasse and would love to tell you something. - #today #scienceresearch #wrassewrasse #animalblogpost A few weeks ago, divers appeared among the beautiful reef in which I live. That was not the first time and because they always left us alone before, I just continued with my 'assignment'. That is rid of fish from parasites. We help fish in all sizes Also very large. Actually, I'm not really sure what these fish think about us. Perhaps they think that we are very social and therefore necessarily want to rid them of their inconveniences. But hi hi, we just love parasites. That is our food source . The fish who want to make a clean make it known with the movements they make, or sounds they make. Some whip their tails. Others are constantly opening their mouth. They never eat us because they are all too happy when they get rid of those parasites . So in four weeks, I was diligently brushing, so collecting my favorite fare, when I suddenly ended up in a big green mesh net . A diver was the cause of that. I was almost shocked by a bump. The creature brought me to the surface. Really a really nasty experience But again, she released me from the net into a reservoir. A little after that, we sat in a medium-sized aquarium with a small swarm . Which was confirmed on one side something in which I could see myself. At first I thought this was another cleaning fish that was challenging le wat . Because it seemed to tap my face every time. But, after a skirmish, I suddenly realized it was me. Yes waded! What an experience. I thought I did look nice. So beautiful blue, small and slim. So I did some dances for my own reflection. Whew it was quite a relief that I wasn't confronted with an aggressive fish of my own kind. Then suddenly I saw a brown spot on my skin. I knew that a diver had inflicted it on my skin. That dot looked completely like a parasite. But unfortunately it wasn't . I had to look at my bodice of hgel against a stone lying in the bin. But again, I am completely pure again. The next day she put me and the other fish in a different tank, certainly. Now the mirror was not the entire width of the widest window. But right to the much narrower. And the creature that caught me did put another dot on my body. The Netherners. It made me feel terribly small and impotent. I had never felt that kind of powerless feeling in the reef between the corals and the very big fish. Well if everyone accepts you as a fish and does you no harm, you won't think about that either. This time, of course, I knew better immediately. So I only admired a little more in that narrower mirror. Anything else you couldn't do in the aquarium and scrub off the stain they had inflicted on me . In the meantime, I was getting hungry and an awful lot of homesickness. Which caused me to crave my own hiding spot for the night and, of course, my friends, the fish in need of care. The next day we were put into another thing. This time with the mirror to the left and the same again: a dot on my body. Yes, say. That's when I really had my coming from it. But also this time, out of boredom, I did some dances in the mirror. But I really felt a bit weakened without my daily portion of fresh parasites . We did get food. But fed up that was importantnot fresh and far from tasty. And then whoopee! they transferred us into a cockpit, the whole group all of a sudden, and let go back. All right, this was in our familiar spot . Because I was afraid they would just tip us out of here I was euphorically happy when I found my hideout intact for the night. Those divers are weird snouts, huh? I've already thought silly. But, so far, still can't figure out why they did such a thing to us. It must have something to do with those mirrors. But what? But yes I have actually been happy for a long time now that I can fill my belly again and that I have my friends, the fish in need of care, back in my vicinity. Conclusion of the researchers. The blue wrasse appears to have a self-awareness. We didn't expect this at all with a fish So there will be more fish that have that. The wrasse does have a good eyesight . This must have it in order to see the tiny parasites clearly High cognitive behavior, such as recognizing yourself in the mirror, is not limited to humans, great apes, chimpanzees, dolphins, magpies and elephants Since we have repeated this sample a few times, we now know that smaller fish with a self-awareness also exist . So not all fish belong to a group of lower cognitive abilities
More