Perfectie...


Streven naar perfectie is volgens mij niet helemaal ok.

Ik ben er in ieder geval best wel behoorlijk klaar mee.


Iedere keer laat ik mij weer misleiden

en betrap ik mezelf op een onaangenaam strijden.


Ineens bekruipt dan een gevoel, wat mij niet kan bekoren en spreekt er zacht een wijze stem, over energie wat is verloren.


Waarom zo vaak beter, waarom zo vaak meer.

Waarom nooit genoeg en krijgt perfectie alle eer.


Wij mensen, lijken maar moeilijk te kunnen stoppen.

Alles lijkt tot in de puntjes te moeten kloppen.


Is het wel waar

dat alles zo perfect moet zijn?

Niemand vindt 'op tenen lopen' fijn.


Het geeft stress en soms zelfs gevoelens van falen.

Bijna is je doel bereikt en dan ineens begint het balen.


Bijna is je doel bereikt, er rest alleen nog een stukje heel erg klein,

maar gaat alles dan verloren omdat iets perfect moet zijn?


Nee...wat een onzin, zo zie ik het zeer zeker niet.

Ik besef dat net onder die grens, het leven zo veel meer biedt.


Het leert je accepteren en dat je tevreden mag zijn.

Ook al is het nog niet af, of is het nog zo klein.


Al voldoet het niet aan de normen die je worden verteld.

Nee, zonder perfectie ben je ook wel goed gesteld.


Voor mij is perfectie: tevreden leven binnen je eigen grens en niet gaan streven naar een ander zijn wens.


EEN STEM VAN GEDACHTEN 💭 

Tevreden leven

2 comments