Wachten³


De moment dat ik hoorde dat ik een gezwel had in mijn darmen, bleef ik aanvankelijk heel kalm. Ik wist al dat er iets aan de hand was, want ik had zelf gezien op het beeld van de colonoscopie dat het niet goed was. Heel mijn darm zag er mooi egaal en gezond uit gedurende heel het onderzoek met geen enkele poliep te zien tot we aan de laatste 20 cm kwamen waarbij ik zelfs zonder bril zag dat het niet oké was. Het feit dat de arts aan de verpleegster vroeg om een andere arts erbij te halen, foto’s te maken (véél foto’s) en dit elke keer weer bevroeg en haar tenslotte terug naast hem riep voor een biopsie, en nog één, en nog één; wist ik al hoe laat het was.

Na de bespreking van de colonoscopie stond ik te wachten in de inkomhal van het ziekenhuis om opgehaald te worden door mijn man en de kinderen. Ik maakte me druk over het feit dat mijn man zou willen weten hoe het gegaan was. En met onze oudste van 6 op de achterbank, met oren zo groot als schotels die enkel de dingen hoort die hij niet moet horen, vroeg ik me af hoe ik dit low-profile kon vertellen. Erom heen draaien of wegwapperen met ‘we praten er straks over’ was niet echt een optie. Ik zag mijn man zijn panikerend bezorgde gezicht zo al voor me. Ik zag hem al een autoaccident maken door de stress die ik zou creëren. Ik moest het op een manier vertellen waarbij hij de basis kent en de details pas later zou weten.

Ik geraakte er niet uit. Hoe vertel je zo iets, zonder iemand ongerust te maken. Ik whatsappte mijn vriendinnen. Zij wisten immers ook dat ik vandaag het onderzoek had.

“Ik heb een fucking gezwel”

Toen mijn man voor de draaideur stopte sprong ik snel in de auto. Hij vertrok en vroeg hoe het was. Ik vertelde even hoe het onderzoek voelde: lastig, niet bepaald aangenaam, die buis heel uwen darm in, het voelt met momenten alsof je zwanger bent en je kindje in je buik in het rond schopt maar dan met iets meer pijn. Toen wou hij weten of ik al iets wist. Ondertussen had ik al gehoord dat mijn zoontje met zijn kleine baby zus bezig was en dit misschien het moment was om het tipje van de sluier te tillen. Ik keek naar mijn man en voelde mijn ogen waterig worden. Ik schudde mijn hoofd en antwoordde: ‘niet goed, ze hebben een gezwel gevonden, meer weet ik nog niet.’ Zijn gezicht vertrok en alle kleur liep weg. Exact de reactie die ik verwachtte. Hij wou weten wat ik nog meer wist, maar schudde mijn hoofd en fluisterde ‘niet nu, Walt’ en knikte richting onze zoon.

Thuis kreeg mijn man het verslag dat hij verdiende.
Op 20cm van het einde had ik een gezwel, waar ze biopsies van hebben genomen. Dit gezwel verklaart het rectaal bloedverlies dat ik occasioneel had van november. Als ze opereren zit het alvast op een goed stuk waardoor ze het er simpelweg kunnen uitknippen en terug aan elkaar zetten. Een stoma zou ik normaal zelfs niet nodig hebben, zelfs niet tijdelijk. Een week later had ik een ct-scan en een bloedafname. De week daarna de resultaten bij een dokter van darmziekten. Darm-ziekten. Ziekte van de darm. Een gezwel is inderdaad een ziekte van de darm. En in tussentijd wachten. Afwachten.

Lang afwachten.

Toen de dag nadien mijn oog op de woorden “Tumor abdomen” op het ct-scan-formulier viel, stopte even mijn wereld. Wat? Tumor? Heb ik een tumor? Tot ik me realiseerde dat gezwel en tumor natuurlijk hetzelfde is. Alleen klinkt het ene harder dan het anderen. Toen besefte ik pas de ernst van de situatie. Van dat gezwel, aka tumor, in mijn buik.

Ik kan je garanderen. Dit waren de meest lange, bezorgde, martelende, lege en onheilspellende 2 weken ooit. Ik kon niet verder kijken dan 13/2, de dag met de afspraak bij darmziekten. Al de plannen, kortbij en op lange termijn, die we hadden stonden plots op de helling. Onze keuken schilderen in de krokusvakantie en met mijn plantenmuur beginnen waarvan ik al een heleboel stekjes klaar had staan? Naar de efteling in mei? Op vakantie met de nieuwe wagen in de zomer? Mijn dochter van 10 maanden naar de kleuterklas zien gaan als ze 2.5j is? Mijn zoon zien afstuderen? Oud worden met mijn man, … Niets was nog zeker. Was het kanker, was het geen kanker, hoe erg is het, ben ik te genezen of ben ik terminaal, is een operatie genoeg of moet ik chemo en weet ik veel wat krijgen, is het lokaal of uitgezaaid, … En als ik dit overleef, in welke toestand ben ik dan?

Mijn gedachten gingen van links naar rechts. De ene dag was ik een wrak en de andere dag leefde ik alsof ik nog van niets wist. Werken deed me deugd. Dan had ik afleiding. Bijna niemand wist er nog iets van, buiten mijn handvol vriendinnen die ook mijn collega’s waren. Op mijn werk kon ik gewoon Oksana zonder tumor zijn en vergeten dat daar iets was dat er niet hoorde. Ik zag er tegen op om het op termijn aan iedereen te vertellen. Ik zag het niet zitten dat mensen anders naar me zouden kijken of doen of medelijden zouden hebben of wat dan ook.

Na een eerste week met ups en downs was er dan eindelijk die CT-scan. Moest ik nog lekker wat contrastvloeistof drinken, kreeg ik constrastvloeistof in mijn aderen gespoten en alsof dat nog niet genoeg was kreeg ik nog een contrastvloeistoffen-lavement. Jeuj… Ik had het ondertussen wel gehad met dingen in mijn aars te krijgen en een waterval aan stoelgang te lossen. Je wordt er simpelweg chagrijnig van.

De tweede week ging beter dan de eerste. Ik had een manier gevonden om het los te laten en af te wachten. Welke manier, ik heb geen idee. Kwam dit omdat ik me de eerste week had toegelaten volledig in de diepte te gaan en af en toe te denken dat ik misschien ging sterven? Ik weet het niet. Ik was in ieder geval innerlijk kalmer en minder bezorgd dan de eerste week. Ik had een soort van mind-set bereikt waarin ik bedacht dat de resultaten al lang vast lagen en dat er niets meer aan te veranderen was en dat ik het op tijd en stond wel zou horen.

De laatste dag hadden we afgesproken met collega’s om samen gezellig naar de sauna te gaan. Ondertussen had ik ook die collega’s ingelicht, omdat ik niet wist of ik op zou zijn van de zenuwen of toch die innerlijke rust zou hebben van afgelopen week. Het dagje thermen deed me enorm deugd en pas als ik in mijn auto stapte begon de stress een beetje. Maar toen we in de wachtkamer zaten en de dokter blijkbaar een halfuur was uitgelopen, bonkte mijn hart zo hard in mijn buik dat ik dacht dat mijn bloedvat ging springen.

En toen kregen we het eindelijk te horen.

Geen goed nieuws.

Darmkanker.

Maar alles wees erop dat ik er enorm vroeg bij was. Er zijn geen uitzaaiingen, het zit op een goed opereerbaar stuk van de darm, ik heb geen voorbehandeling nodig, dus geen chemo of radiotherapie, ik heb enkel een operatie nodig. Om alles 100% te bevestigen moet er nog een MRI gebeuren en een gesprek met de chirurg om alles te bespreken. De chirurg die het eerste plaats heeft, ging me opereren. Volgende week, ten laatste de week daarna.

Een 5 dagen later had ik de MRI en nadien het gesprek met de chirurg. De MRI bevestigde alles wat ze reeds wisten. Wat 100% zekerheid gaf voor het team van artsen die zich over mijn case ontfermden.

Het gesprek met de chirurg deed me wel even terug in de harde wereld komen. Zo simpel als gewoon opereren is het natuurlijk niet. Uiteraard bestaat er een kleine kans op complicaties zoals darmlekkages, ze proberen het met een laparoscopie te doen, maar een open operatie kan altijd nodig zijn en dan is de recup ervan ook langer en intenser. Ik ga wakker worden met allemaal kabeltjes: maagsonde om mijn maag leeg te pompen om te vermijden dat ik overgeef, drainage van de darmoperatie, epidurale, blaassonde. Mogelijks ook een tijdelijke stoma, maar die kans is klein omdat het nog net hoog genoeg zit.

Chemo werd ook terug vol op tafel gelegd, als nabehandeling. De kans dat ik chemo moet krijgen is groot, mits ze raar of zelden zien dat de lymfeklieren die rond de kanker zitten geen beschadigingen hebben. Wat wil zeggen: beschadigingen = chemo, geen beschadigingen = geen chemo. En dat weet ik een dikke week na de operatie. Dus na de operatie is het weer…

wachten…

En in tussen tijd wachten we op de operatie. Die van mij liever gisteren dan morgen mag plaats vinden.