×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Mistige flarden uit het verleden

Mistige flarden uit het verleden



Ik moest op mijn hoede zijn voor je en werd af en toe echt bang van je.....Nu wil hij er op "goede vrijdag" een eind aanmaken.....


Vroeger.

Goh, wat was ik vroeger verliefd op je. Alles was leuk aan je in het begin. Langzamerhand zag ik steeds meer gedaantewisselingen bij je komen. Ik begreep er niks van, en probeerde met geduld je te helpen bij, laten we het netjes zeggen; je onstuimige buien. Later werden die onstuimige buien helaas, gewelddadige buien.
Ik moest op mijn hoede zijn voor je….werd af en toe echt bang van je.
Maar vroeger als je na een weekend weer bij me wegging, konden we op het perron maar moeilijk afscheid van elkaar nemen.
Je zei altijd tegen mij, dat je me zo’n sterke vrouw vond.
Ja, dat had je ook nodig bleek later.
Na een paar jaar was ik een bang wezen en jij een gruwel van een vent. Lang nadat we uit elkaar zijn gegaan met de nodige problemen en dreigementen, heb ik nog vaak over mijn schouders moeten kijken. En wou dat ik ook een paar ogen in mijn achterhoofd had gehad.

Jaren later.

Nadat ik de brievenbus leeg haalde, vond ik tussen de post een briefje van jouw. Gewoon zonder envelop, iedereen had het kunnen lezen. Trillend lees ik het nog eens “Ontmoet mij vanavond om 19.00 uur bij de vijver in het park”, zo niet dan komt het je duur te staan!
Ik weet het zeker, jij bent het….
Bij voorbaat besluit ik hier niks tegen mijn vriend over te zeggen. Ik kan alleen niet voorkomen dat er een trilling in mijn stem ligt wanneer hij thuis komt en ik hem vertel dat ik vanavond met een vriendin heb afgesproken te gaan squashen. Hij kijkt me ietwat vreemd aan, maar gaat er verder gelukkig niet op in.

Die avond.

In de verte zie ik hem aan komen lopen, voor even sluit ik mijn ogen. Even ging terug in het verleden. Hij zal toch niet…..? Nee, kijkend naar het heden, denk ik het niet. ‘Maar je weet maar nooit’, zegt een klein stemmetje in mijn hoofd. Bijna hardop zeg ik; ‘in het verleden, ja, toen was hij tot alles in staat’.

Wat er in een paar minuten wel niet allemaal door je hoofd kan gaan. Mijn hersens maakten overuren.
Hij had mij geterroriseerd, gedreigd mijn huis in de brand te steken, ramen kapot gegooid en tot overmaat van ramp bedreigd met een pistool. Hij wou mij dood hebben. Hele nachtmerries heb ik over hem gehad.

Langzaam open ik mijn ogen en hij is nu vlakbij me. Nog een paar stappen…… en hij staat tegenover me.
‘Wat zal hij van mij willen?’ vraag ik me af.
En waarom ben ik zo stom om toch hier naar de vijver te gaan in het park?
Eigenlijk ben ik gewoon bang voor hem, nog net zoals vroeger. Door het dreigement in zijn korte briefje ben ik hier toch. Net als in het verleden is hij het dreigen blijkbaar nog niet verleerd.
Ik wil niet dat hij mij of één van mijn dierbaren iets aan gaat doen.

Nog één stap…….hij legt zijn hand op mijn schouder en vraagt of ik even naar hem wil luisteren.
Stil knik ik.

Verleden, heden en toekomst.

Hij haalt zijn hand van mijn schouder en zucht.
Ik sta daar stil en wacht op wat komen zal.
Hij kijkt mij indringend aan en zegt dat hij mij voor de laatste keer zal zien. En ik hem. Hij vertelde me het volgende; dat hij nu heel goed beseft door de therapie die hij had gehad wat hij mij allemaal had aangedaan vroeger. Hoe hij mijn leven tot een hel had gemaakt. Al die gesprekken hebben helaas niet zijn vruchten afgeworpen. Het blijft in mijn hoofd spoken en heb er veel spijt van. Al het andere kan ik vergeten, maar wat ik jouw heb aangedaan niet. En dus heb ik besloten om op “goede vrijdag” een eind aan mijn leven te maken.

Op die manier hoop ik op een betere toekomst.

Ik kan hem niet op andere gedachten brengen
en wil dat ook niet echt.
Misschien vind hij echt wel “het geluk” pas na zijn dood.

Ik wens hem dan ook veel “geluk” in het hiernamaals.


Image title


© Vlindertje73