Euthanasie...

Euthanasie...

 Als thuishulp kom ik bij veel mensen: ouderen, gehandicapten, herstellenden na operatie, mantelzorgers...terminale patiënten...In de ongeveer 9 jaar dat ik dit werk nu doe, heb ik velen zien komen...en gaan. Soms zie je het aankomen...soms totaal niet. En je moet wel van steen zijn als je dat niets doet...

Bij sommige cliënten kom ik al jaren, zo ook T... En T was niet zomaar een cliënt, maar bij toeval ook nog een 'buurvrouw van endje verderop'. En ik kende haar wensen tot euthanasie, al zag ik het zo direct nog niet gebeuren.     Hoe kwam die zwart omrande kaart dan toch zo ineens op mijn deurmat?Midden 60 en ja, wel ernstig ziek, maar met haar flinke rebbel en doorzettingsvermogen, ging ik er, om de week, met groot plezier naar toe. Soms belde haar man me af omdat 'het vandaag effe niet zo lekker ging', en dan verschoof het een week: geen probleem. Laatste tijd ging het wat beter en ze zag er goed uit.                                                                                                                      Hoe kwam die zwart omrande kaart dan toch zo ineens op mijn deurmat?' Het ging effe niet zo lekker' en ze moest afstand doen van haar kat, en hoewel ze ogenschijnlijk altijd zo sterk was, zag ik op dat moment pas echt hoe ziek ze was. Ik weet zeker: als ik míjn katten weg zou moeten doen...??? Het zou me zieker maken dat ik al was. Daarbij leef ik liever tien jaar korter met huisdieren, dan tien jaar langer zonder... Zou zij dat ook gedacht hebben?    We hadden het er vaak over...Dieren waren 1 van de belangrijkste dingen in haar leven.

"Het gaat effe niet zo lekker..."

"Ok...weekje later zetten?"

"Nee, doe maar wat verder weg nog. Ik laat het wel even weten..."

En daar lag 4 dagen later die zwart omrande kaart op mijn deurmat.               Dat was vorig jaar zomer op 1 van de warmste dagen, maar ik kan me niet heugen het zo koud te hebben gehad dan het moment dat ik die kaart open sla en haar naam zie staan. Ik heb vele cliënten zien komen en zien gaan, maar nu knapte er wat. Ik wist het meteen: ze heeft het gedaan...Euthanasie...          Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe ik de rest van de dag doorgekomen ben, want na die kaart moest ik nog naar een cliënt. Ik ging echt helemaal stuk. Waarom heb ik de laatste x dat ik bij T was 'Doei, tot over een week' gezegd? Hoe stom is dat? Waarom heb ik het niet aan zien komen? Wat is er in die ene week gebeurd? Waarom heeft ze niks gezegd? Waarom heeft hij niks gezegd? Als ik dit geweten had, had ik toch nooit alleen maar 'Doei' gezegd???  

Op tafel ligt de foto van Tess, T's kat... Gemaakt een dag voordat ze het diertje noodgedwongen weg moest doen na een spontane, heftige allergische reactie. Ze had geeneens een foto als herrinnering en ik had er toevallig 1 gemaakt met mijn mobiel...nu heb ik hem niet eens meer kunnen geven...


Dat alles een jaar geleden en na een roerige tijd kwam ik er weer braaf om de week bij de hulpbehoevende weduwnaar. Maar zonder T is het stil en ik hekel dat halflege tweepersoons bed met dat kussen waar haar hoofd gelegen heeft toen ze... Ik kan niet zitten op de bank die ze nog maar pas hadden, die zij mooi vond, hij 'niet zo'... en de koekoeksklok heeft nooit meer getikt sinds zij... 

Deze week is weer een 'om de week week' en hoewel ik een klein beetje gewent ben geraakt aan de stilte daar in huis, zie ik op tegen de dag van morgen: ze zouden dan 25 jaar getrouwd zijn geweest.                                           Hoe kwam die zwart omrande kaart dan toch zo ineens op mijn deurmat?

Promote: support and profit

Support Mell Catsoul with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More