Nog een lange weg te gaan


Het is opmerkelijk hoe de wereld om je heen veranderd als je zelf niets meer uit handen krijgt.
Niet alleen verandert zij, maar ook gaat zij aan je voorbij.
Elke dag zak je wat meer af. Het is uit met de groene vingers, planten sterven en worden niet meer vervangen.
De tuin verwildert net als jijzelf of is het vervuilen?

Alles wordt duurder dus de maandelijkse boodschappen worden niet meer gedaan. Er wordt geen boodschappenlijst meer gemaakt met wat we nodig hebben. Wanneer je er geen zin meer in hebt is er niets nodig.

De schoolreisjes zijn achter de rug. Meer low budget dan ooit.
Weer het pluizen- en pollenbos in. Wie verzint zoiets met kinderen die last van allergie hebben?


Weer bijna een schooljaar voorbij.

Zal ik deze school missen? Nee. Er is geen school die ik mis en dat geldt ook voor mijn kinderen.

Het onderwijs is er niet beter op geworden en er is niet echt wat geleerd waar ze in het verdere leven iets aan hebben.
Deze laatste basisschool was er in ieder geval wel een zonder al te veel gepest en waar ziek, zwak en misselijk net als ADHD en autisme gewoon met slim en dom in een klas zitten. Wellicht is dat de levensles.


De allernaarste herinneringen zijn de jongste twee vergeten of zij hebben het diep weggestopt.

De juf Heidi die op de eerste school in Arnhem flink haar best deed mijn kind kapot te maken zijn wij niet vergeten. De klas deed daaraan mee, want juf weet hoe het moet.


De jaren er na, de mishandelingen en vernederingen van leerkrachten, leerlingen die mijn kleuter en nog 7 anderen in het kruis trapten en zwaar mishandelden onder het oog van de juf. Heel gewoon gedrag vond de schoolarts dat van de 8 jarige dader, de schoolinspectie zweeg in alle talen. 

Dit gedrag had mijn kind niet moeten flikken dan was het allang uit huis geplaatst en opgenomen in een inrichting.


De volgende school werd van wereldschool een sekte en gedwongen knielen voor Allah want anders zouden zijn helpers wel eens...

350 euro ouderbijdrage per kind  per jaar en daarvoor word je afgetuigd.


Ik hoop oprecht dat mijn kinderen alles vergeten zijn en verwerkt hebben.

De doktersbezoeken, ziekenhuisbezoeken, inwendige onderzoeken inclusief. Zoiets heeft impact op een 4 jarige.
Wat als alles straks weer boven komt drijven, de nachtmerries pas echt beginnen?
Wat als de verwarring bij hen toeslaat?


Een bedankje dan toch aan de huidige school waar het pesten en treiteren niet hoog in vaandel staat en waarvan de jongste volgend jaar afscheid gaat nemen.


Op naar een toekomst zonder plannen.

Wat zij graag willen kan niet, dus wij zullen weer onze eigen weg gaan zoeken.
Voorlopig blijft het kort termijn denken. Eerst maar eens kijken of 2 beugels haalbaar zijn, Duits leren en het rijbewijs zien te halen.


Een pollen uitje met school.