Stories: Aladdin | wakeupkitty

Stories: Aladdin

Aladdin was de zoon van een kleermaker en aardslui. Hij hield niet van leren of werken en voerde de hele dag geen klap uit. Al snel stierf zijn vader van ellende en was hij een nagel aan de doodskist van zijn moeder.

De hele dag hing Aladdin rond op het marktplein om rottigheid uit te halen. Op een dag vroeg een man met een Afrikaans uiterlijk hem of hij de zoon van Mustapha was, want als dat zo was, dan was hij Aladdins oom. Aladdin had verder geen familie en nam de suikeroom mee naar huis en deze papte met Aladdin aan. Samen gingen zij door de stad en omgeving en de oom vertelde hem alles wat er te weten viel. Hij stelde ook voor een winkeltje voor hem te kopen. Zo kon Aladdin tenminste de kost verdienen en leren om dingen in- en te verkopen. Daar had Aladdin wel oren naar. Er stonden de mooiste spullen te koop en al snel liep het storm.

Op een dag stelde de oom voor om samen in te gaan kopen. Hij wist een plek waar bijzondere spullen te halen waren alleen was het niet ongevaarlijk. Deze plek werd beschermd door een draak, maar als Aladdin zijn ring mee zou nemen kon hem niets gebeuren. Aladdin besloot het maar te doen, want zijn grote mond en opschepperij deed hem anders door de mand vallen. Aangekomen bij de plaats van bestemming, nam hij de ring aan en ging een lange ladder af onder de wereld in. Zijn oom had hem gezegd dat hij alles mocht meenemen, dat interessant leek. Het enige wat zijn oom wilde was een lamp. Er werden heel wat spulletjes omhoog gehesen, maar toen Aladdin de lamp moest afgeven weigerde hij dat. De hebzucht stond nog meer in zijn ogen dan daarvoor. Teleurgesteld omdat Aladdin zijn woord niet had gehouden, gooide de oom een steen op de ingang en Aladdin kon in zijn sop gaar koken.

Na een paar dagen kreeg Aladdin er genoeg van. Hij wreef nerveus over de ring en hopla, er verscheen een geest en hij mocht een wens doen. Hij wenste dat hij weer thuis was. Sneller dan een vloek en zucht werd zijn wens verhoord. Zijn moeder stond perplex toen hij ineens in de kamer verscheen. Hoe, wat, waarom, op die vragen gaf hij geen antwoord, maar hij stuurde haar wel naar het paleis om de Sultan mee te delen dat hij met de prinses wilde trouwen.

Zo stond zij daar, dagen aan een stuk door, bij de Sultan op het plein, totdat zij hem opviel en haar zegje kon doen. De Sultan zei, na het zien van de juwelen die de oude vrouw bij zich had, dat Aladdin over 3 maanden met zijn dochter mocht trouwen. Hij was maar wat gecharmeerd van het vooruitzicht dat zijn dochter met een rijke stinkerd zou trouwen. De grootvizier dacht daar anders over. Ook hij had een zoon en zag het helemaal zitten als zijn zoon met de prinses trouwde. Voordat de 3 maanden voorbij waren was dat dan ook het geval.

Aladdins moeder zat nog steeds op zwart zaad en poetste de lamp op die haar zoon haar in de schoot geworpen had. Misschien kon zij die verkopen en eindelijk eens bloemkool, lam en walnoten kopen? Al poetsende verscheen er een geest, zij sloeg stijl achterover.  Aladdin maakte gelijk van de gelegenheid gebruik en drukte de lamp achterover. Een extra slaaf kon hij wel gebruiken. Hij viste namelijk al achter het net, want de prinses was inmiddels getrouwd. Toen hij daar achter kwam waren de poppen aan het dansen. Hij wenste dat de prinses 's nachts met hem zou slapen en liet de echtgenoot in zijn hempje, in de achtertuin, in de kou staan. Dat deze daar niet blij mee was en van de prinses af wilde was geen wonder.

Toen zijn dochter gescheiden was, wilde de Sultan haar wel laten trouwen met Aladdin. Tenslotte wilde geen enkele man in zijn land een afgelikte boterham, ook niet als het een prinses is. Aladdin wenste daarom een groot paleis, trouwde met de prinses en dankzij de ring en de lamp had hij een heel rijk leven. De oom in Afrika was hem echter niet vergeten. Aladdin had nog steeds zijn lamp en die wilde hij terug, koste wat kost. Hij besloot met lampen te gaan venten en oude lampen voor nieuwe om te ruilen. De prinses wist niets van haar mans lounge zaakjes en dus ook niets over de lamp. Zij liet het oude vod dus omruilen door een van haar slavinnen, toen Aladdin weer eens de hort op was. Van het een op het andere moment stond het paleis toen in Afrika. De prinses merkte daar niet echt wat van, want zij stak nooit haar neus buiten de deur. Aladdin wel en hij kwam van een kouwe kermis thuis. Huis en haard waren verdwenen en geen hond kon hem verder helpen.

Hij vroeg dus de ring om hulp, maar die zweeg in alle talen. Na lang aandringen antwoordde de ring, die er schoon genoeg van had:

Een wens eens gedaan, zal nooit vergaan.

Alleen wie de vervulling kan horen, kan de droom verstoren.

De ring was aan handen en voeten gebonden en kon Aladdin alleen voor de deur van zijn paleis afzetten. Hij moest wel buiten de deur blijven, maar met wat geluk kon hij een glimp opvangen van zijn vrouw.

Nieuwe spreekwoorden:

Een wens eens gedaan, zal nooit vergaan (Betekenis: Wees bewust van van wat je zegt/wenst, alles heeft gevolgen).

Alleen wie de vervulling kan horen, kan de droom verstoren (Betekenis:  Een wens/droom/gedachte is echt/blijvend tot het moment dat iemand je ogen opent.


Nodig vriend uit

Ook jij bent welkom in de wereld van: fantasie,  

sprookjes, schrijfuitdagingen,  vrij schrijven

positief nieuws,  weinig geld, schitterende foto's, 

creativiteit,  vakantie tips en nog veel meer!

Share
Share and earn €0.001 every time someone reads this post.