Stories: Het lelijke eendje

Stories: Het lelijke eendje

Ook dit is een #herschrevensprookje van #walnoottotwasknijper. In deze, meestal, #korteverhalen komen steeds dezelfde 10 trefwoorden voor. 

Onder de vlierbesstruik had zij haar nest gemaakt van oude wasknijpers. Een mooie plek met uitzicht op het boerenerf, een soort plein en de afvalberg. Even het fietspad over waggelen en zij was bij de sloot. 

Het nest was een beetje een rommeltje maar voldeed. Zij had er wat eieren in gelegd samen met wat andere dingen die zij mooi vond en op de vuilhoop had gevonden, zoals: een walnootdop, een pincet, afwasborstel met een haakje er aan en een glimmende euro met een vreemd portret er op. 

Tijdens haar wandelingen had zij een nest gevonden. Daar was flink huisgehouden. Alle eieren waren stuk op één na. Dat had zij mee genomen. Zij koesterde het net als haar andere schatten in haar nest. 

Nu was zij was niet zo'n broedster, dus als zij er genoeg van had ging zij een praatje maken op het erf om later weer wat op haar nest rond te hangen. Het broeden duurde allemaal erg lang en net toen zij er de brui aan wilde geven voelde zij leven. Een voor een kwam haar kroost tevoorschijn. Zo te zien allemaal van een andere vader. Ook het adoptie ei kwam uit en er verscheen een groot, sterk kuiken. 


Al snel bleek dat dat kuiken anders was. Dat het grote, zwarte voeten had  en een zwarte snavel maakte haar niet uit, dat hij veel groter was dan haar andere kinderen en dezelfde kleur had als de zwarte, rottende bloemkool ook niet. Zij hield van hem. Dat hij ongelukkig was én bleef vrat aan haar. Hij miste wat, was altijd op zoek naar iets of iemand en zat het liefst in het water. Hij vond zichzelf duidelijk de lelijke eend in de bijt en zijn negatieve zelfbeeld maakte het er niet gezelliger op. 

Kom mijn zoon, zei zij, terwijl zij naar een vlieg hapte, ik laat je zien waar ik je gevonden heb. Ik hou van je, maar het is tijd om op je eigen weg te gaan en je vleugels uit te slaan. Jij bent anders en het lukt jou niet om je bij ons aan te passen, hoe goed iedereen het ook met je voor heeft. 

De jongen knikte. Hij hield van zijn moeder, maar zij was domweg anders, zijn soort niet. Even hield hij zijn hoofd tegen het hare, toen stapte hij de sloot in en zwom er sierlijk vandoor.

Afbeelding: pixabay.com

Dit sprookje deed mee aan de schrijfuitdaging van Hans van Gemert.

Wil je weten hoe het verder ging met het lelijke 'eendje' lees dan deel 2!

Stories: Het lelijke eendje (2)

Geschreven door Yoo.rs lid Schorelaar

Stories: Het lelijke eendje (3)

Geschreven door wakeupkitty

Stories: Het lelijke eendje (4)

Geschreven door Yoo.rs lid Schorelaar

Andere sprookjes:

Promote: support and profit

Support wakeupkitty with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
A tiny tropical fish with a sense of self.
Hello! I am the blue wrasse and would love to tell you something. - #today #scienceresearch #wrassewrasse #animalblogpost A few weeks ago, divers appeared among the beautiful reef in which I live. That was not the first time and because they always left us alone before, I just continued with my 'assignment'. That is rid of fish from parasites. We help fish in all sizes Also very large. Actually, I'm not really sure what these fish think about us. Perhaps they think that we are very social and therefore necessarily want to rid them of their inconveniences. But hi hi, we just love parasites. That is our food source . The fish who want to make a clean make it known with the movements they make, or sounds they make. Some whip their tails. Others are constantly opening their mouth. They never eat us because they are all too happy when they get rid of those parasites . So in four weeks, I was diligently brushing, so collecting my favorite fare, when I suddenly ended up in a big green mesh net . A diver was the cause of that. I was almost shocked by a bump. The creature brought me to the surface. Really a really nasty experience But again, she released me from the net into a reservoir. A little after that, we sat in a medium-sized aquarium with a small swarm . Which was confirmed on one side something in which I could see myself. At first I thought this was another cleaning fish that was challenging le wat . Because it seemed to tap my face every time. But, after a skirmish, I suddenly realized it was me. Yes waded! What an experience. I thought I did look nice. So beautiful blue, small and slim. So I did some dances for my own reflection. Whew it was quite a relief that I wasn't confronted with an aggressive fish of my own kind. Then suddenly I saw a brown spot on my skin. I knew that a diver had inflicted it on my skin. That dot looked completely like a parasite. But unfortunately it wasn't . I had to look at my bodice of hgel against a stone lying in the bin. But again, I am completely pure again. The next day she put me and the other fish in a different tank, certainly. Now the mirror was not the entire width of the widest window. But right to the much narrower. And the creature that caught me did put another dot on my body. The Netherners. It made me feel terribly small and impotent. I had never felt that kind of powerless feeling in the reef between the corals and the very big fish. Well if everyone accepts you as a fish and does you no harm, you won't think about that either. This time, of course, I knew better immediately. So I only admired a little more in that narrower mirror. Anything else you couldn't do in the aquarium and scrub off the stain they had inflicted on me . In the meantime, I was getting hungry and an awful lot of homesickness. Which caused me to crave my own hiding spot for the night and, of course, my friends, the fish in need of care. The next day we were put into another thing. This time with the mirror to the left and the same again: a dot on my body. Yes, say. That's when I really had my coming from it. But also this time, out of boredom, I did some dances in the mirror. But I really felt a bit weakened without my daily portion of fresh parasites . We did get food. But fed up that was importantnot fresh and far from tasty. And then whoopee! they transferred us into a cockpit, the whole group all of a sudden, and let go back. All right, this was in our familiar spot . Because I was afraid they would just tip us out of here I was euphorically happy when I found my hideout intact for the night. Those divers are weird snouts, huh? I've already thought silly. But, so far, still can't figure out why they did such a thing to us. It must have something to do with those mirrors. But what? But yes I have actually been happy for a long time now that I can fill my belly again and that I have my friends, the fish in need of care, back in my vicinity. Conclusion of the researchers. The blue wrasse appears to have a self-awareness. We didn't expect this at all with a fish So there will be more fish that have that. The wrasse does have a good eyesight . This must have it in order to see the tiny parasites clearly High cognitive behavior, such as recognizing yourself in the mirror, is not limited to humans, great apes, chimpanzees, dolphins, magpies and elephants Since we have repeated this sample a few times, we now know that smaller fish with a self-awareness also exist . So not all fish belong to a group of lower cognitive abilities
More