×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Dag 2017

Dag 2017


Het is vroeg, 5:05. De laatste dag van het jaar. Ik ben al een uurtje wakker, misschien al langer. Om 6;00 uur gaat de oliebollenkraam open, dat ga ik wel redden nu. Er staat een kop thee op tafel.

2017 bijna ten einde, en het is misschien vreemd, maar ik kan er niet zoveel van terug halen. Ik weet dat ik een lange tijd gestopt ben met bloggen, en in die tijd probeerde ik mijn hoofd leeg te maken. Ik keek veel Grey’s Anatomy. Ik was druk in de weer met mijn oudste zoon die eind 2016 een blessure aan zijn voet op liep waarbij hij enkele weken in gips liep en daardoor moest ik m steeds brengen en halen naar en van school. Hij had natuurlijk ook met de bus gekund, allen de bushalte is hier zo’n 10 minuten lopen vandaan.

Ik bracht vele uurtjes door met een latte op de bank. Probeerde mijn drukke hoofd onder controle te houden. Soms dan stokte mijn adem en tintelde mijn tong, en bonsde mijn hart zo hard dat ik dacht dat hij er uit sprong. Ik probeerde te mediteren, te dansen, te roeien, te hoepelen, met wisselend succes. 

Het liefst lag ik onder een steen, of aardiger, met mijn hoofd onder de dekens. Rust dat wilde ik. Alleen zijn, geen rekening houden met wie dan ook.

Maar dat gaat nu eenmaal niet. In een gezin met opgroeiende kinderen gaat het leven gewoon door. En deed ik wat ik altijd doe. Broodje maken, tien uurtje maken, kleding uitzoeken, wassen, aankleden, strijken, stoffen, zuigen.  En veel tijd inlassen voor mezelf.

Ik snapte mezelf niet, waarom voelde ik mij zo raar, en hoe kan het dat ik de ene dag alles weer aan kan, en dat ik mij de volgende dag het liefst opsluit. Op een gegeven moment deed alles pijn, mijn buik, mijn rug, mijn oor, mijn hoofd, dan weer warm dan weer koud en alles er tussen in. Zou ik ooit weer de oude worden?

Ik heb geen moeite dat ik ouder wordt, en ik vind als ik mezelf in de spiegel kijk nog steeds een leuk mens, dus daar ligt het niet aan. Ik vind het overigens wel jammer dat hoe ik mijn best ook doe, mijn lichaam toch wel aan de zachte kant aan het worden is, wat ik ook doe hoe ik ook train. Maar verder heb ik niet zoveel moeite met mezelf als uiterlijk.

Daarom snap ik niet dat ik mij van binnen zo vaak onrustig voel. Paniekerig soms. Alsof de gekte op me zit te wachten.

Mis ik misschien mijn werk. Maal ik daarom teveel? Terwijl ik eigenlijk doodsbang ben om nu iets nieuws te beginnen, want daar ben ik wel heel onzeker door geworden. Murw gebeukt zo voelde het toen ik mijn werk schip verliet. Weliswaar met opgeheven hoofd, maar ik denk dat ik teveel en te lang over mijn kant heb laten gaan toen. En daar zit gelijk ook een deel angst. Ik ben zo bang om ergens weer te beginnen, en dat het ook een snelkookpan blijkt te zijn. Ik wil normaal kunnen werken, waar ik mijn vleugels kan uitslaan in plaats van beteugelen.

De laatste dag van 2017 het is inmiddels 5:32. Ik ga mijn thee opdrinken voor ik naar de oliebollenkraam ga.

Rest mij jullie allen een mooi 2018 toe te wensen, met mooie gebeurtenissen en liefde, en vooral Rust....


Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

Word lid en beloon de maker en jezelf!




'Klein'
Mmm, ik herken veel in wat je nu beschrijft, het paniekerige, opsluiten... Dat was bij mij het voorstadium van een nieuwe depressie. Natuurlijk hoeft dat bij jouw niet per se zo te zijn... Als ik put uit mijn eigen ervaring zou ik zeggen; doorgaan, altijd weer doorgaan en lichamelijk actief blijven. Hopelijk vind je weer iets, eventueel vrijwilligerswerk? Niet dat ik me op wil dringen met tips waar je misschien niet op zit te wachten, ik bedoel het goed. Alle goeds voor jou en jullie gewenst in dit nieuwe jaar!
02-01-2018 15:06
02-01-2018 15:06
enigma
Ik herken veel van mezelf in wat jij hierboven schrijft. Toch als ik wat verder terugdenk. (Ik ben 2 jaartjes ouder dan jij - dus misschien had ik ook wel die leeftijd) Maar dan kwamen mensen op mijn pad die ervoor zorgden dat ik anders tegen de dingen ging aankijken. Misschien wil je, net als ik, teveel de controle over alles hebben. Te weinig de touwtjes kunnen loslaten waarmee het geheel draaiende gehouden wordt. Het gevoel dat je heel je leven inricht ten behoeve van anderen. Ik werk ook nog eens fulltime, in het onderwijs, en ook daar sleur je een hoop zorgen met je mee naar huis. (Je hebt echt geen idee hoeveel kinderen een thuis hebben die geen thuis is. En dan moet je ook nog eens psycholoog en dokter gaan spelen, zelfs voor hun ouders...) Maar zoals ik al zei : het komt wel op z'n pootjes terecht. Als je er voor openstaat...
31-12-2017 11:46
31-12-2017 11:46
jolandemooij
Ben ik blij dat ik geen oliebollen lust. Komt vast allemaal goed in 2018.
31-12-2017 11:33
31-12-2017 11:33
Katrien
Ik wens je al het beste voor 2018!
31-12-2017 11:30
31-12-2017 11:30
Patrice Rouhard
midlifie ;-) Niks voor jou
31-12-2017 10:02
31-12-2017 10:02
Schorelaar
Het komt goed (weet ik uit ervaring). Sterkte en rust gewenst voor 2018.
31-12-2017 06:45
31-12-2017 06:45