Twijfels over de incestervaringen van Griet Op de Beeck

Twijfels over de incestervaringen van Griet Op de Beeck


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Griet Op de Beeck, een bekende Vlaamse auteur, gaf afgelopen maandag een openhartig interview in De Wereld Draait Door over haar incestervaringen die ze had ondergaan als zeer jong kind. Deze openbaring heeft enorm veel stof doen opwaaien. Op de Beeck kreeg veel waardering en bijval over haar openhartigheid en zeer goed onder woorden gebrachte verhaal. Nu is dit laatste op zich niet zo bijzonder, want Op de Beeck is nu eenmaal meester in het gesproken woord. Toch is er ook steeds meer kritiek te beluisteren op haar televisieoptreden en bekentenis, zowel van deskundigen als niet-deskundigen. Want zo gaat dat nu eenmaal wanneer mensen praten over seksueel misbruik uit een ver verleden.

Deskundigen lieten zich veelal wat minder openlijk uit. Maar toch lieten ook zij al dan niet subtiel merken dat ze Op de Beecks verhaal sterk in twijfel trokken. De reden daarvan was overduidelijk: Op de Beeck had het namelijk gewaagd om te benoemen dat zij geen echte herinneringen meer heeft aan het door haar vader gepleegde misbruik. Het is een beetje als vloeken in de kerk. Want waag het niet om te beweren dat je herinneringen ietwat vaag en niet helemaal compleet zijn. Zélfs niet als de oorzaak hiervan de zeer jonge leeftijd en de daaraan gekoppelde verdringing is. Dat Op de Beeck wel degelijk beelden en fragmenten in zichzelf meedraagt doet kennelijk niet ter zake. Ook het feit dat ze tijdens therapie haar ontdekkingen heeft gedaan is not done.

Fragmentarische of geen enkele herinnering, een wereld van verschil

Critici zijn van mening dat Op de Beeck dit verhaal aangepraat heeft gekregen door haar therapeut. Wat op zich nogal knap is als je bedenkt dat bijna niemand weet bij wie ze nu in behandeling is geweest. Was het een goed opgeleide BIG-geregistreerde therapeut of een charlatan in de alternatieve hoek? Niemand kan het zeggen. De reden van het in twijfel trekken van haar getuigenis komt met name voort uit het feit dat Op de Beeck geen volledige maar slechts fragmentarische herinneringen heeft aan het seksueel misbruik. Nu is luisteren voor veel mensen sowieso al vaak een probleem en dus werd dit door velen uitgelegd als zijnde dat ze geen énkele herinnering meer zou hebben aan het ondergane misbruik. Niets is echter minder waar. Op de Beeck zegt namelijk letterlijk dat ze inderdaad niet meer weet dat het bijvoorbeeld kerst was, dat het regende buiten en met haar vader naar boven ging enzovoort. Van Nieuwkerk speelde namelijk terecht even voor advocaat van de duivel en vroeg gericht door. Dat Op de Beeck vervolgens weigerde om inhoudelijk in te gaan op de vraag wat zij zich dan nog wel precies herinnerde, omdat volgens haar zeggen zelfs haar eigen vrienden hier niet eens van op de hoogte zijn, wordt door velen uitgelegd alsof ze geen enkele aantoonbare herinnering meer zou hebben aan het drama. En dat terwijl ze toch echt een stukje van de sluier oplichtte in de vorm van walgelijke beelden die ze in zichzelf meedraagt.

Het generaliseren van hervonden herinneringen is onjuist

Het is het aloude probleem. Verdrongen en hervonden herinneringen bestaan niet en therapeuten praten hun patiënten van alles aan. Dat het inderdaad voorkomt dat sommige therapeuten suggestief zijn tijdens hun behandeling en patiënten soms in een bepaalde verkeerde richting sturen, zal ik beslist niet ontkennen. Maar dat betekent nog niet dat het daardoor ook juist is om hervonden herinneringen standaard in twijfel te trekken. Het is namelijk volstrekt normaal dat iemand zich op latere leeftijd slechts flarden en delen herinnert in plaats van een compleet levensverhaal. Een zeer jong kind heeft nu eenmaal niet het vermogen om alles gedetailleerd op te slaan in zijn geheugen. En dan heb ik het nog niet eens over de vele methodes waarvan sommige daders zich bedienen om dit soort gruwelijkheden uit het systeem te doen laten verdwijnen. Dat is niet alleen de mening van veel deskundigen, maar ook van mijzelf als mede-ex-slachtoffer van seksueel misbruik en extreem sadistisch geweld gedurende vele jaren in mijn kindertijd. Hoewel ik hierbij wel moet aanmerken dat dit zich in mijn geval buiten mijn ouderlijke woning en ons gezin heeft afgespeeld. Uit eigen ervaring ondersteun ik daarom Op de Beecks verhaal omtrent hervonden herinneringen ten aanzien van seksueel misbruik. Naast de beelden en fragmentarische herinneringen die zij zegt te hebben, is er bovendien ook nog het compleet vernachelde leven waar zij geregeld over spreekt. Haar ernstige eetstoornissen, depressies en de destructieve relaties die ze bijvoorbeeld aanging in het verleden. Ook dat loopt synchroon met mijn eigen ervaringen en is identiek aan mijn eigen leven. Daarmee beweer ik beslist niet dat dit altijd het ultieme bewijs is voor seksueel misbruik, wel dat het hierdoor een sluitend verhaal maakt.

Griet Op de Beeck is zeer moedig geweest. Zij vergat alleen even wat iedereen graag wil horen. Mensen willen nu eenmaal het liefst perverse en gedetailleerde ervaringen uit iemands mond horen komen en nemen geen genoegen met alleen gruwelijke beelden of delen van het misbruik. Nee, Op de Beeck had uitgebreid moeten vertellen wat haar vader allemaal met haar uitgespookt had. Hoe smeuïger hoe beter, zullen we maar zeggen. Deze criticasters hadden graag van haar willen horen hoe ze vaak angstig en in een benarde positie in bed lag te wachten op haar vader. Wachtend op wat komen ging... Deze mensen hadden graag willen vernemen wat haar vader allemaal met haar kleine lichaampje heeft gedaan en hoe hij zuchtend op of in haar klaarkwam. Want dat is pas écht bewijsmateriaal, is het niet?

Vergeten betekent overleven…

Het argument dat (nieuwe) herinneringen die tijdens therapie naar boven komen pertinent onjuist zijn, is in een mum van tijd te weerleggen. Ieder mens heeft namelijk een ingebouwd zelfbeschermingsmechanisme om te kunnen overleven. Dat geldt in het bijzonder voor jonge kinderen die aan trauma’s onderworpen zijn. Wanneer dat mechanisme om wat voor reden dan ook afbrokkelt en de poorten naar de hel zullen opengaan, krijg men stapsgewijs toegang tot de herinneringen die voorheen in het onderbewustzijn gesluimerd lagen. Het is dus niet zo dat wij (ex) slachtoffers er eens even lekker voor gaan zitten met onze behandelaar en samen gaan zitten puzzelen en graven wat we nu weer eens naar boven zouden kunnen halen. Integendeel zelfs. Want bij iedere nieuwe schokkende ontdekking die zich aan ons opdringt, hoop en bid je dat de nieuwe informatie niet waar blijkt te zijn en dat je het jezelf gewoon alleen maar inbeeldt. En wanneer de ontdekkingen te gruwelijk zijn om te geloven hoop je zelfs dat je gek bent. Alles liever dan de waarheid te aanschouwen. Dit stap voor stap onthullen heeft een belangrijke functie: je zou anders volkomen doordraaien en je leven acuut willen beëindigen. En geloof me: ook als het stapsgewijs tot je komt zijn er periodes waarin je intens verlangt naar de dood en het einde om het te doen laten stoppen. Dus hoezo zoeken wij (ex) slachtoffers eigenhandig en doelbewust naar nieuwe herinneringen?

De ontwrichtende terreur van de non-believers

Het voortdurend schermen met het psychologenduo Crombag en Merckelbach wat veel critici momenteel doen, draagt nog eens extra bij aan het bespotten en in twijfel trekken van dit soort belangrijke getuigenverklaringen. Dit welbekende duo maakt er namelijk al decennialang een soort levensinvulling van om de spot te drijven met hervonden herinneringen en alles wat daarmee samenhangt, evenals rechtspycholoog Peter van Koppen. Dat deze so-called wetenschappers hiermee uitermate maatschappelijk ontwrichtend bezig zijn, schijnt onbelangrijk te zijn. Ook gisteren lieten Merckelbach en zijn evenknie van Koppen weer van zich horen via de Volkskrant en mochten zij hun bekende stokpaardje weer eens berijden. Dat er daartegenover ook vele deskundigen zijn die hun visie en bevindingen ernstig in twijfel trekken, ontkrachten en weerleggen, daar hoor je helaas maar weinig over in de media.

Het menselijk bewustzijn: een onontgonnen terrein in de medische wetenschap

Moeten we dan maar helemaal niet meer kritisch zijn ten aanzien van hervonden herinneringen? Jazeker moeten we dat wel zijn! Het is zelfs absoluut noodzakelijk. Er zullen nu eenmaal altijd mensen zijn die zich bewust of onbewust dit soort ervaringen inbeelden, deze aandikken of zelfs compleet uit hun duim zuigen. En ook zullen er altijd ondeskundige hulpverleners zijn die hun patiënten dingen in de mond proberen te leggen. Waakzaamheid is daarom beslist geboden. Maar laten we alsjeblieft stoppen om intelligente mensen, zoals Griet Op de Beeck en andere serieuze getuigenissen, in één klap van tafel te vegen omdat het fenomeen hervonden herinneringen zogenaamd niet zou bestaan. Op de Beeck is naar buiten getreden met haar incestervaringen uit haar vroegste jeugd. Een ieder mag daarvan vinden wat hij of zij wil. Maar zolang mensen niet begrijpen hoe hervonden herinneringen daadwerkelijk in elkaar steken en dit soort processen in het menselijk bewustzijn werken, lijkt het me verstandig om er vooralsnog het zwijgen toe te doen. Niet alleen voor Op de Beeck zelf en al helemaal niet voor ondergetekende. Want zowel Op de Beeck als ikzelf zijn namelijk genezen en gelukkig en hebben onze weg al moeten belopen. Nee, het zijn de huidige en toekomstige kinderen en volwassen slachtoffers waarom mensen zonder enige kennis van zaken hun mening voor zichzelf zouden moeten houden. Anders zullen deze slachtoffers nog steeds alleen blijven staan en er voor altijd het zwijgen toe doen.

Break de silence

Het zijn de slachtoffers van nu waarom mensen zoals Op de Beeck en ik het zwijgen doelbewust doorbroken hebben. Dat is geen gemakkelijke keuze geweest. Maar het is helaas nodig om hardnekkige patronen te doorbreken en vernieuwingen van de grond te krijgen.

Want zwijgen: dat is echt alleen iets voor daders.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (20 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooie informatieve blog over een afschuwelijk onderwerp. Wat zou er toch achter dat twijfelen en ongeloof zitten? De werkelijkheid is soms zo gruwelijk, dat kan je niet eens verzinnen. 
| 14:09 |
Ik heb die artikelen van de twijfelaars ook gelezen en ik walgde van hun arrogantie om te denken dat zij het beter weten dan het slachtoffer zelf. Ik heb gelukkig nooit te maken gehad met incest, maar wel met seksueel misbruik door iemand die dichtbij me stond en in alles wat ik nu doe of zeg echoot mijn wantrouwen richting mannen door. Ik heb het ook nooit durven aangeven, omdat ik toen door hem bedreigd werd en dacht dat het 'normaal' was dat ik zo behandeld werd door een vent. Als ik nu de huidige pseudo-wetenschappers moet geloven, word je als vrouw sowieso nooit meer serieus genomen wanneer je aangifte doet. Verschrikkelijk dat de wereld zo naar de klote is op het moment. Kan er echt zo boos om worden. Nog even een persoonlijke vraag aan jou, Yvonne: Je zegt dat je genezen bent. Hoe dan? Deze ervaringen komen via verschillende triggers en emoties ooit weer bij je naar boven, toch? Anders had je er niet zo'n goed artikel over kunnen schrijven! Maar als je echt genezen bent van de ervaring en je er geen 'last' meer van ervaart in je huidige leven: Hoe heb je dit dan aangepakt en verwerkt?
| 00:18 |
Dank voor het delen van je verhaal. Ik begrijp dat je het moeilijk hebt. Hoe ik genezen ben is een lang verhaal en niet even in het kort uit de doeken te doen. Wel kan ik zeggen dat de weg naar genezing veel meer behelst dan alleen simpelweg in therapie gaan. Misschien heb je hier iets aan. Dit artikel schreef ik twee jaar geleden voor het EMDR Magazine, dat is een vakblad voor behandelaars.
www.dropbox.com/s/lox74f6jdhjsxeo/Tien-tips-voor-traumabehandelaars-van-Riemsdijk-2016.pdf?dl=0
| 08:53 |
Denk niet dat dit zo gaat lukken met die link. Google anders even 'Tien tips voor traumabehandelaars' dan zie je het artikel vanzelf.
| 08:57 |
Lukte helemaal prima met de link! Wat een herkenbaar verhaal. Ik krijg ook medicijnen, maar naar mijn idee helpen deze me juist wel om de 'scherpe randjes' eraf te halen. Ik heb ook EMDR gedaan, maar via een man die inderdaad slecht zijn afspraken nakwam en die mij aan het eind enorm irriteerde. Toen was er voor de enige vrouw die het kon een mega wachtlijst :( maarja, had ik achteraf misschien beter voor kunnen gaan. Ik heb door hem in ieder geval geen flashbacks meer, maar mijn wantrouwen naar anderen zal mogelijk altijd blijven...:/
| 17:43 |
Hoop oprecht dat je je vertrouwen in anderen weer hervindt. Wens je er alle succes mee!
| 16:19 |
Lukt met die link.

Yvonne, je weet van mijn boek neem ik aan?
Ik heb hierin een hoofdstuk 'trauma's doorstaan en verwerken'.
Min opinie is dat jij (jouw werk) hier ook in thuishoort.
| 09:47 |
Ik was niet op de hoogte van jouw aanstaande boek. Heb even gekeken en weet het inmiddels. Dank voor je compliment. Ik wil alleen om uiteenlopende redenen mijn werk en visie liever niet in jouw boek gepubliceerd zien.
| 11:23 |
Trots ben ik op Griet op de Beeck zo sprekend als zij haar verhaal vertelde. Natuurlijk verdring je deze vreselijke waarheid en volgens mij kan je die ook niet echt aanpraten. Het commentaar er onder ben ik ook heel blij mee.
Als eigenaar/mede beheerder van seksueelgeweld.nl en moeder van verkrachte kinder, krijgen wij regelmatig de vraag "geloof je me wel". Ik vind het zo schrijnend dat die vraag gesteld moet worden. Dit soort verhalen, impressies uit je verleden verzin je niet. Slachtoffers dienen ten alle tijden gelooft te worden. Natuurlijk zijn er mensen die zo iets verzinnen, vaak prik je daar snel door heen. Ook deze mensen hebben hulp nodig want dan is er duidelijk iets aan de hand.
| 17:41 |
Vooral met dit laatste ben ik het absoluut eens. Want ook als mensen seksueel geweld uit hun duim zuigen, is er duidelijk iets mis.
| 21:11 |
Helaas blijven nare herinneringen je heel goed bij. Hoe jong ook. Dus aangepraat, wie zal het zeggen. maar erg dat mensen twijfelen aan de oprechtheid van iemand. Zeker als je met zoiets heftigs naar buiten durft te komen.
| 15:41 |
Als al die mensen nu eens zouden nadenken over wat het in het hoofd van het slachtoffer teweeg brengt om alles opnieuw te vertellen en het in hun hoofd 'opnieuw mee te moeten maken', dan zouden ze misschien wat meer respect hebben voor het feit dat het slachtoffer niet alle perverse details wil vertellen. Bij mij is iets dergelijks gebeurd toen ik 13 was. Ik ben nu bijna 23 en het heeft nog steeds enorme invloed op mijn dagelijkse leven. Ik ben hiervoor al een paar maanden naar een psycholoog moeten gaan omdat het zo moeilijk te verwerken is. Zelfs fysiek merk ik er al jaren de gevolgen van. Het is een emotioneel litteken dat nooit meer weg gaat.
| 13:06 |
Dank voor het delen en veel sterkte met de verwerking.
| 21:07 |
Ik kan mij ook tot in den treuren de details nog herinneren.. Daar zit geen valse herinnering bij..!
| 09:12 |
Herinneringen zijn vaak leeftijdsgerelateerd. En ook de toegepaste methodes van daders om kinderen te doen laten zwijgen, spelen een belangrijke rol in het wel of niet meer kunnnen herinneren van gruwelijke feiten.
| 10:21 |
Ik heb zelfs nog herinneringen uit mijn eerste jaar, welke later in mijn leven bevestigd werden door mijn vader. Dat hele stukje voor je vierde maak je geen herinneringen aan, is echt klinklare onzin. En dat iemand tot in detail (zonder emotie) kan vertellen wat hen is overkomen, is zeker waar. Ik kan dit namelijk ook. Ik heb mijn emoties losgekoppeld van het misbruik omdat ik op een gegeven moment van mening ben geworden dat ik niet langer de ''macht'' bij de dader wilde laten. Ik heb het heft in eigen hand genomen.
| 11:17 |
Goed van je!
| 08:59 |
Uit de kast komen met dingen die niet leuk zijn is nog altijd niet evident. Dat bewijzen de vele onbegripvolle reacties van buitenstaanders maar weer eens.
| 17:21 |
Jij kan het weten als ervaringsdeskundige.
| 12:01 |
En zo is het maar net.
| 10:15 |
Het grijpt me ontzettend aan, zelf een incestslachtoffer en pas op latere leeftijd durven uitkomen voor wat er is voorgevallen, maar ook het verdrukken van de gevoelens die je juist zo bang maken. Ziek worden van angst, van stress, dat maakt dat de ander altijd die macht over je heeft gehouden. Luisteren en geloven, dat zijn twee dingen in mijn leven die ik heb gemist, mensen oordelen en zeggen vaak dat het eigen schuld was, had je er maar niet zo leuk uit moeten zien, je vroeg erom, anderen zeggen dat je fantaseerd, of nog anderen bedekken (de kerk) de dader met de mantel der liefde. Ik ben klaar met mensen die oordelen over deze dingen, die zeggen dat het mogelijk een verzinsel is, of alleen maar een gevoel. Niemand, zij, die het niet hebben meegemaakt, kunnen niet oordelen, zij kennen de gevoelens niet en zeker niet als je niet wordt geloofd en weggezet als fantast. Het blijft je je hele leven achtervolgen, dat ene moment vergeet je nooit meer! Dat ene moment dat mijn vader me aanraakte en opeens wegliep. Het ontkende bij mijn moeder en zij mij niet geloofde. Ik was degene die loog en wanneer ik zou zeggen dat hij het wel had gedaan, dan moest hij weg en dat was dan mijn schuld, want mijn zussen zouden geen vader meer hebben en mijn moeder geen man. Ik moest dit van mijn vader horen, samen op hun slaapkamer, terwijl ik doodsbang was. Ik mocht naar beneden gaan en zeggen dat ik had gelogen. Ik heb het gedaan, uit angst, maar vanaf toen haatte ik mijn ouders tot op het bot. Nooit hebben ze me geholpen, nooit heeft mijn moeder mij gesteund, terwijl ze het wist.
| 11:57 |
Wat vreselijk voor je, Roodkapje. Misschien een schrale troost, maar weet dat je niet alleen bent. Dit soort reacties zie je vaak binnen een gezin waarin alles met de mantel der liefde wordt bedekt. Ik wens je ongelofelijk veel kracht,sterkte en liefde toe. Blijf vechten voor jezelf!
| 10:14 |
En wat de meesten ook (niet?) weten is dat je niet anders mocht zijn. Dat kan nu EINDELIJK wel.
| 12:47 |
Inderdaad Ben.
| 12:53 |
Wat een ontzettend goed stuk. Iemand die zelf niet iets dergelijks heeft meegemaakt heeft geen idee van wat een slachtoffer moet doorstaan, zelfs vele jaren nadien nog. Mensen willen gewoon niet horen dat een familielid tot zoiets in staat is.
En dat van die herinneringen geloof ik meteen. Iedereen heeft een soort van ideaalbeeld van zijn/haar jeugd. Veel herinneringen kloppen gewoon niet met de werkelijkheid en dat wordt pas duidelijk na gedegen onderzoek (in mijn geval bij een goede psychotherapeut).
| 11:37 |
Dank voor het complimenten en het delen van je eigen ervaringen.
| 10:09 |
heb deze aflevering niet gezien bij dwdd maar erg wanneer je zoiets naar buiten brengt en dat het dan in twijfel wordt genomen
uit mijn omgeving weet ik dat bepaalde dingen verdrongen wordt en later weer naar boven komen en natuurlijk weet je niet meer alle details
| 16:04 |
je schreef:Het is het aloude probleem. Verdrongen en hervonden herinneringen bestaan niet en therapeuten praten hun patiënten van alles aan.

lekker simpel gezegd ..wat een akelige kerels die zulke dingen weten te verzinnen..velen denken zelfs dat de slachtoffers t nog fijn horen te vinden en kunnen niet zien wat er gebeurd met zo n mens verdorie. Knap van deze dame en ook avn jou dat je t open gooit.. Doe ik de laatste tijd ook.
Die hel mag ik nu gaan aankijken, omdat fysiek te veel heeft opgeslagen en daardoor veel pijn. Zaken die te heftig zijn kan onze geest niet aan.
k Herinner me 2 lange ajren van elke dag 20 verschillende flashbacks..zulke ekrles die zo stom redeneren zouden dat eens mogen zien/beleven..knap geschreven dus, chapeau
| 15:45 |
Dankjewel, Karin. Zowel voor het delen als voor je compliment. Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe. Geloof in jezelf, alsjeblieft.
| 21:44 |
Dat zeer zeker..heb ook vele vormen van therapie mijzelf kado gedaan, hypnoses, cranio sacraal en zo voorts, desondanks sta ik nu voor de volgende stap.. centrum45 en dacht er af te zijn, jammer
Gelukkig ben ik geestelijk ook enorm sterk geworden na/door alles, dank je voor je warme reactie
| 01:03 |
Mooi dat je dit laatste ook waarneemt bij jezelf. Groei en ontwikkeling is namelijk de andere en positieve kant van de medaille.
| 10:03 |
Doordat ik weinig tv kijk, heb ik dit gemist, maar dank voor het delen.
Laten we de slachtoffers toch geloven en steunen.
Laat niemand meer zwijgen!
| 14:46 |
Graag gedaan. En eens met wat je zegt.
| 21:41 |
Ik ben halverwege het lezen moeten afhaken met verder lezen.
Tranen in mijn ogen, last van mijn hart.
Verdomme toch, hoeveel slachtoffers gaan nog als niet-gelovig bestempeld worden?
Tuurlijk herinnert ze zich veel niet meer, je steekt dat heel diep weg in je onderbewustzijn om het toch maar vergeten te krijgen.
Met dit soort reacties krijgen we weer het resultaat dat slachtoffers niet durven naar buiten komen met hun verhaal.
Moedig van Griet Op de Beeck met haar verhaal naar buiten te durven komen.
Ik hoop dat ze snel de nodige steun mag krijgen.
| 13:52 |
Gelukkig krijgt Griet Op de Beeck ook veel steun en complimenten van mensen. Maar de kritiek zwelt steeds meer aan, vandaar dit stuk.
| 21:39 |
één van de kenmerken van post traumatische stress stoornis is toch dat je u flarden niet kan of wil herinneren?
| 21:47 |
Niet specifiek.
| 21:53 |
Eens met Henkjan: Heel goed stuk!!!! Wat een onzin van die mensen om het om die reden in twijfel te trekken! En dat noemt zich dan deskundig.
| 13:23 |
Dank voor je compliment.
| 21:27 |
Graag gedaan.
| 22:24 |
Heb niet het hele stuk gelezen, want werd eigenlijk al een beetje boos na dit stukje: "Deskundigen lieten zich veelal wat minder openlijk uit. Maar toch lieten ook zij al dan niet subtiel merken dat ze Op de Beecks verhaal sterk in twijfel trokken. De reden daarvan was overduidelijk: Op de Beeck had het namelijk gewaagd om te benoemen dat zij geen echte herinneringen meer heeft aan het door haar vader gepleegde misbruik. Het is een beetje als vloeken in de kerk. Want waag het niet om te beweren dat je herinneringen ietwat vaag en niet helemaal compleet zijn. "

Wat een gezever!
Ik ben op mijn 12/13 misbruikt, dader heeft 1,5 jaar vastgezeten daarvoor. Maar ik heb er zo goed als geen herinneringen meer aan. Ik heb het verwerkt en een plekje gegeven, en voor een groot deel ver weggestopt. Eerlijk gezegd, ik kan me zijn gezicht niet eens meer herinneren, terwijl het familie was.

Het heeft mij jarenlang beperkt in mijn doen en laten, vertrouwde mannen niet meer, vertrouwen in jeugdzorg was volledig weg enz. Inmiddels heb ik er niet veel last meer van. Mijn man weet van het hele verhaal en is er altijd voor mij geweest.

Het is lekker makkelijk praten voor de 'deskundigen' om te zeggen dat het uit haar duim gezogen is. Ik vind het knap dat ze er zo mee naar buiten komt.
| 12:53 |
Dank voor het delen. En wat fijn dat je er geen last meer van hebt.
| 21:36 |
Makkelijk om van buitenaf kritiek te leveren. Ik vind je stuk dapper en belangrijk voor iedereen die zulke gruwelijke dingen heeft mee moeten maken. De kritiek dat het "allemaal uit de duim gezogen" zou zijn bevordert slachtoffers niet om hulp te zoeken uit angst niet geloofd te worden. je zou, indien mogelijk, deze tekst naar mevrouw Op de Beeck kunnen sturen. Zal ze zeker kunnen waarderen denk ik.
Bedankt voor je dappere en heldere uiteenzetting!
| 11:07 |
Dankjewel, Edje. Mooi gesproken. Ik heb het stuk inderdaad zojuist via FB naar Griet Op de Beeck toegestuurd, omdat ik denk dat ze wel een goed onderbouwd steuntje in de rug kan gebruiken momenteel.
| 11:30 |
Ja dat dacht ik ook vandaar de suggestie. Heb kort een vriendin gehad die heel openhartig was over wat ze had meegemaakt als kind. Was nogal expliciet in wat haar was overkomen. Was geen gevoel van ongeloof bij me, meer een soort ongelooflijk gevoel. Dat je zoiets niet kan bevatten. Lastig om schrijvend uit te drukken.
| 11:46 |
Ik begrijp het. Vaak is dat de juiste reactie. Gewoon even stil zijn en het tot je door laten dringen.
| 21:26 |
Is al weer behoorlijk lang geleden. Ze had er weinig moeite mee het te vertellen inclusief details. Dat zou te denken kunnen geven maar ik denk dat ze het gewoon kwijt wilde...
| 10:01 |
Goed dat je toch naar haar hebt geluisterd. Zélfs als het achteraf niet waar blijkt te zijn.
| 09:47 |
Heb geluisterd maar was ook redelijk sprakeloos.
Ik denk dat het tenminste deels waar was. Maar relatie was tekort om andere signalen op te vangen. Dat ze wel wat problemen in haar hoofd had was wel duidelijk.
| 11:16 |
Erg goed stuk Yvonne. Zeer verhelderend!
| 10:56 |
Dank!
| 11:05 |
Ik twijfel niet aan wat er met haar gebeurd is. Verdringing is een overlevingsmechanisme. En het is erg moeilijk dat wanneer dat wat verdrongen is aan de oppervlakte komt de hersenen dat maar moeilijk aan kan.
| 09:21 |
Een heel goed stuk heb jr geschreven. Ik geloof haar wel. Ik ben ook ren ex- slachtoffer en had het ook verdrongen. Het kwam bij mij naar boven en heb daarna therapie gehad. Je kunt echt alles verdringen.
| 08:58 |
Dank! Hoop oprecht dat het nu goed met je gaat.
| 11:05 |
Ja dat gaat best goed hoor. Gelukkig wel. En jij ook?
| 12:56 |
Goed om te horen! Met mij gaat het prima. Dit alles ligt al een jaren achter me. Ik ben nu een zeer gezond en gelukkig mens.
| 21:51 |
Echt fijn zeg. Wat een geluk. Xxx
| 22:29 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen