Zelfgeschreven boek!


Lieve allemaal,

Zoals sommige weten ben ik bezig mijn eigen boek te schrijven wat 80% waar is. Omdat ik af en toe afleiding ervan nodig heb ben ik ook met een ander boek begonnen. En nu komt de vraag aan jullie.. ik plaats hieronder het eerste hoofdstuk en bij interesse, plaats ik morgen een 2e hoofdstuk. En aan de hand daarvan, de reacties etc maak ik een besluit of ik er verder mee zal gaan of niet. Ik hoop dat jullie de tijd willen nemen om het 1e hoofdstuk te lezen en daarvoor wil ik jullie vast bedanken!


Plot

Johan staat op een parkeerplaats bij een afgelegen bos te wachten, op zijn minnares. “Zal ze nog komen”, denkt Johan. Hij spreekt normaal in een hotel af, maar sinds hij het idee heeft dat hij gevolgd wordt, spreekt hij af bij het bos. Het is 1 uur nachts en Johan zijn vrouw ligt thuis slapen. Ook zijn zoon Rick was dit keer vroeg naar bed gegaan. Hij had nog even goed geluisterd voor hij wegging, maar alles bleef stil. Hij kwam om kwart over 1 aan bij het bos. Het is nu ondertussen al 2 uur. Hij stuurt zijn minnares, Debby, een bericht of ze nog komt. Johan stopt zijn telefoon in zijn zak en op dit moment ziet hij een auto aan komen rijden. Zodra de auto dichterbij komt, ziet hij dat dit niet de auto van Debby is en hij pakt weer zijn telefoon uit zijn broekzak. De auto stopt vlakbij Johan, maar hij kan niemand zien door de geblindeerde ramen. Wel ziet Johan dat dit een witte BMW is. De ramen gaan open en er zit iemand met zwarte kleding in. Dan komt er een pistool uit het raam, en voordat hij weg kan rennen worden er drie schoten gelost. Johan wordt in zijn linkerbeen, buik en in zijn borstkas geraakt. De auto rijdt met een noodgang weg, het donkere bos in. Hij ligt op de grond en verliest veel bloed. Hij probeert zijn telefoon te pakken die uit zijn hand is gevallen, maar dat lukt niet meer. Hij zakt in elkaar en dan wordt alles zwart.. 

5 jaar eerder Hoofdstuk 1.

Shelley en Johan wonen sinds 1994 samen in Almere-stad. Zij wonen in een vrijstaand huis in Verzetswijk met een mooie, grote tuin. Zij wonen daar met hun zoon Rick en de hond Rambo. Zij komen allebei uit Amsterdam, daar hebben zij elkaar leren kennen. Shelly is op dat moment 17 jaar wanneer zij Johan voor het eerst ontmoet tijdens haar studie voor secretaresse. Shelley is een mooie, slanke vrouw aan het worden met een volle boezem en een volle kont. Ze heeft bruin, lang, krullend haar en groene ogen met lange wimpers. Ze is vaak gevraagd om als model te werken, maar dat vond zij maar niks. Shelley heeft altijd veel zelfvertrouwen gehad, en is ook altijd lief voor alle mensen om haar heen. Zelfs als ze niet even aardig voor haar waren. Ze is altijd erg gevoelig voor de dingen die gebeuren. Zoals een kindje dat is gevallen of een dier dat niet goed verzorgd werd. Het liefst wilde zij alles oplossen, maar helaas kon dat niet. Haar moeder werkt bij de apotheek als apothekersassistente en haar vader is vrachtwagenchauffeur. Ze is enig kind en werd altijd meer verwend dan vriendjes en vriendinnetjes. De eerste keer dat Shelly Johan mee naar huis nam ging geheel vlekkeloos. Haar ouders waren vanaf het begin al dol op Johan. Nu, in 2011, verwachten zij hun tweede kindje. Hun zoon, Rick, is geboren in 2000, toen waren zij net 4 jaar getrouwd. Maar nu de komst van de tweede. Shelley wilde het eerst niet, omdat zij zich te oud voelde. Maar Johan wilde het zo graag dat zij zich heeft laten ompraten. Johan komt uit een heel net gezin, zijn vader werkte als advocaat maar die is overleden in 2007. Johan’s moeder werkte als banketbakker, zij is nu met pensioen. Hij heeft een gespierd lichaam en kort, bruin haar wat hij als stekels draagt. Hij heeft blauwe ogen en is altijd netjes geschoren. Hij werkt als accountmanager bij een schadeverzekeringsbedrijf. Buiten zijn werk vindt hij fotograferen ook leuk, dat is zijn grootste hobby. Hij fotografeert tuinen, plaatsen waar hij komt, maar ook vreemde mensen die hij een apart en mooi uiterlijk vindt hebben. Rick is hun eerste kind, hij is geboren op 5 september in 2000. Het was die dag prachtig weer en daar heeft Johan dan ook mooie foto’s van gemaakt. Rick heeft de groene ogen en zijn goedheid van zijn moeder, en zijn bruine haren van zijn vader. Rick wil net zo gespierd zijn als zijn vader en daarom heeft hij van sporten zijn hobby gemaakt. Rick is wel beïnvloedbaar, en nu hij op de middelbare school zit, wordt hij vaak meegesleept door leeftijdsgenoten om te gaan spijbelen en zelfs voorwerpen te stelen uit winkels. Het is vandaag 17 oktober en Shelley is 23 oktober uitgerekend. Shelley heeft een makkelijke zwangerschap achter de rug, maar is wel blij als ze eindelijk hoor Sophia in haar handen kan houden. Ze is al vanaf de 4e maand van haar zwangerschap gestopt met werken, omdat ze veel oververmoeid was. De dokter was bang dat ze anders een burn-out zou krijgen. Johan is nog veel aan het werk, maar probeert altijd op tijd thuis ze zijn om eten te maken voor zijn gezin. De hond wordt door iedereen vergeten, dus daar moet Shelley alleen voor zorgen. Arme Rambo, denkt ze.Ondertussen is het 22 oktober en de weeën zijn begonnen bij Shelley. Het is 21.00 uur en de verloskundige is al gearriveerd. Johan is bezig met het huis schoon te maken en alles klaar te zetten voor zijn prinsesjes. Rick is aan het gamen, omdat hij verder niet weet wat hij moet doen. Om 00.40 wordt Sophia geboren, ze weegt 3400 gram en is 49 cm. De weken erna gaan snel en Sophia wordt snel groot. Shelly gaat na 8 weken weer aan het werk. Ze voelt dat ze nog steeds erg moe is, ondanks dat Sophia elke nacht goed doorslaapt. Maar ze wilt haar werk graag weer oppakken. Haar uren heeft ze aangepast van 40 uur naar 24 uur op advies van de dokter en voor Sophia. Johan werkt nog steeds erg veel en ook thuis werkt hij nog vaak door. Met Rick gaat het niet zo goed op school. Hij voelt zich in de steek gelaten door zijn ouders, omdat zij alleen maar bezig zijn met zijn zusje. Er word niet meer gevraagd of hij nog huiswerk heeft, of ze hem ergens mee kunnen helpen of om iets gezelligs te gaan doen. Hij heeft nieuwe vrienden gemaakt op school, maar deze vrienden gaan niet vaak naar school. Rick zit nu in zijn examenjaar en loopt al flink achter. Hij heeft helemaal geen zin meer in school en buiten school is hij altijd alleen. Ook op de sportschool. Hij besluit om met zijn nieuwe vrienden om te gaan buiten school, zodat hij niet thuis is. Ze vragen hem of hij wel is een jointje heeft gerookt. Rick zegt dat hij dat nog nooit heeft gedaan, maar hij wilt niet onder doen voor zijn vrienden en geeft aan dat hij het wel een keer wil proberen. Rick neemt een hijsje en begint daarna flink te hoesten. Dan krijgt hij een heel apart gevoel. Hij voelt zich eindelijk fijn en gelukkig. Dit had ik eerder moeten doen, zegt hij hardop in de groep. Zijn vrienden beginnen te lachen en draaien nog een jointje. Weer rookt Rick van de joint en laat zich helemaal ontspannen. Hij valt in slaap en droomt fijn over de momenten dat zijn ouders nog tijd voor hem hadden. Hij mompelt in zijn slaap dat het een geweldige dag was in Walibi met zijn ouders. Tegen de tijd dat hij wakker wordt, zijn al zijn vrienden weg. Hij voelt in zijn zakken, opzoek naar zijn telefoon. Maar hij kan hem niet vinden. Hij staat wankel op en loopt rondjes, maar het is al donker. Eindelijk vindt hij zijn telefoon, op de grond en helemaal kapot getrapt. Rick gaat naar huis toe en komt erachter dat het al 23.00 uur is. Hij komt thuis, maar alles is donker. Natuurlijk denkt hij, ze hebben me niet eens gemist. Zijn ouders slapen al. Hij besluit om een briefje te schrijven dat hij laat was sporten en toen wat is gaan drinken met een vriend. Hij zegt dat zijn telefoon is gestolen en vraagt of ze geld neer willen leggen zodat hij een nieuwe kan kopen. Dan loopt hij naar binnen en besluit nog even met de hond te gaan wandelen. Sinds Sophia er is, kijkt ook niemand meer om naar Rambo, dus daar is hij nu wat closer mee. Shelley staat weer op om naar het werk te gaan, maar ze is veel te moe. Ze meldt zich ziek bij haar werk. Daarna gaat ze weer slapen. Johan is al vroeg vertrokken naar zijn werk en heeft geld neergelegd voor Rick. Rick gaat naar school en neemt het geld mee om vanmiddag een nieuwe telefoon te kopen. Wanneer Shelley om 11.00 uur wakker wordt is ze Sophia helemaal vergeten. Shit, denkt ze. Sophia zal wel honger hebben. Vlug rent ze naar de babykamer van Sophia en schrikt zich rot als ze ziet dat ze op haar buikje ligt en geen geluid maakt. Ze tilt haar snel op en belt ondertussen 112. Ze weet niet wat ze moet doen, en eigenlijk wilt ze niks meer doen. Ze is er veel te moe voor en heeft eigenlijk geen zin om voor de baby te zorgen. Ze wilde al in eerste instantie niet nog een kind erbij, maar door het aandringen van Johan, om nog een liefdesbaby te maken had ze toch toegegeven. Had ik het maar niet gedaan, dacht ze. De ambulance is er en pakken Sophia snel van haar over. Ze rijden naar het ziekenhuis, en na een uur mag Shelley naar haar Sophia toe. Ze heeft het gehaald. Ze krijgt nog advies mee van de dokters en over een paar uur mag ze mee naar huis. Shelly gaat op een stoel in de kamer van Sophia zitten en valt in slaap. Om 16.00 uur wordt ze wakker van het gehuil van Sophia. Nee he, ze begint gelijk alweer te huilen, kunnen ze dan nooit eens stoppen met huilen, denkt ze. Shelley neemt Sophia mee naar huis en neemt zichzelf voor niks tegen Johan te vertellen. De volgende dag voelt Shelley zich nog steeds niet zichzelf en ze voelt zich steeds depressiever worden. Ze heeft Sophia al de fles gegeven, maar ze blijft maar huilen. Het lukt Shelley niet om haar te laten stoppen, dus besluit ze maar wat whiskey in de fles te doen. Een klein scheutje kan geen kwaad denkt ze. Daar zal ze lekker van slapen. Eindelijk slaapt kleine Sophia en Shelley besluit om ook nog maar even te gaan slapen. Johan komt eerder thuis van zijn werk en ziet dat zijn twee prinsesjes aan het slapen zijn. Hij begint vast met het eten maken en belt Rick op om te vragen hoelaat hij thuis is. Rick neemt de telefoon op en zegt dat hij rond half zes thuis zal zijn. Hij hangt vlug op, want hij is weer een jointje aan het roken met zijn vrienden. Hij heeft hen gevraagd of zij zijn telefoon hebben kapot gemaakt, maar zij gaven aan dat dat niet het geval was. Rick geloofde hen en besloot elke dag met hun buiten school af te spreken om samen te blowen. Rick komt thuis en ziet dat zijn vader aan het koken is. Hij gaat op de bank zitten en zet de TV aan. Hij pakt de bak snoep die op tafel staat en eet de hele bak leeg. Dan komt Johan naar hem toe en vraagt of alles wel goed met hem gaat. “Ja hoor”, zegt Rick kortaf. “Heb je zo een honger dat je al het snoep opeet”, vraagt zijn vader. “Ja, het eten is nog niet klaar dus ik moet toch wat eten”, zegt Rick kwaad. “Nou jongen, doe is rustig tegen je vader. Wat is er met je aan de hand? En hoe komen je ogen zo rood?”, vraagt zijn vader. Rick negeert zijn vader en kijkt verder TV. Johan loopt bedenkelijk weg en besluit op internet de symptomen op te zoeken die Rick heeft. Dan komt hij op een site waar staat dat het mogelijk drugs kan zijn. Drugs? Nee dat zou Rick nooit doen, daar is hij veel te slim voor. Op dat moment komt Shelley beneden met Sophia in haar handen. Jeetje wat ziet ze eruit, denkt Johan. Dan geeft Johan haar een kus en ruikt de alcohol uit haar mond komen. “Heb je overdag gedronken”, vraagt hij. “Ja en Sophia ook, daardoor konden we goed slapen samen”, zegt ze grinnikend. Johan werd woest. Hoe kon ze dat hun kind aandoen. “Ben je wel goed bij je hoofd? Je kan een kind geen alcohol geven”, zegt ie kwaad. “Ah joh, het was maar een klein scheutje en ze vond het heerlijk. Ze heeft toch ook heerlijk geslapen, he lieverd”, zegt ze en ze kijkt naar Sophia. Johan pakt Sophia uit haar handen en loopt weg. Rick snapt niet goed wat er nu gebeurd, maar bemoeit zich er maar niet mee. Hij pakt de riem van Rambo, en loopt naar buiten waar de hond slaapt. Hij maakt hem wakker om te gaan lopen en hij loopt braaf mee.Na een halfuur te hebben gelopen, besluit Rick maar naar bed te gaan.De volgende dag blijft Johan thuis van zijn werk. Hij wilt alles goed in de gaten houden, want hij vertrouwt zijn vrouw niet alleen met Sophia. Hij maakt Rick wakker voor school. Hij laat Shelley nog slapen en begint aan het ontbijt en maakt de fles klaar voor Sophia. Zodra Sophia slaapt, begint hij thuis aan zijn werk. Gelukkig moet hij nog veel zaken uittypen, daar is nu een mooie gelegenheid voor. Na twee uur komt Shelley beneden en loopt naar Johan toe. Ze vraagt hem waarom hij thuis is. “Vanwege jou”, antwoordt hij kort. “Voor mij hoef je niet thuis te blijven hoor, zal wel vanwege dat kleine monster zijn die alles verpest”, zegt ze geïrriteerd. Johan schrikt op van haar woorden. “Hoe kan je zoiets zeggen over ons kindje. Ze heeft je niks misdoen en het is zo een makkelijk kind”, zegt Johan teleurgesteld. “Sinds ik zwanger ben voel ik me alleen maar moe, mijn lichaam is niet meer hoe het was. En de baby huilt alleen maar bij mij. Ze heeft een hekel aan me, en ik aan haar. Door haar voel ik me niet meer de gelukkige, liefdevolle vrouw die ik was. IK wilde dat we terug konden gaan naar de tijd waar we alleen Rick hadden en dat wij nog liefdevol naar mekaar toe waren’, zegt ze snikkend. Johan schrikt en merkt dat het allemaal teveel voor haar is. Johan stelt voor om een afspraak bij de dokter te maken, misschien kan die haar en ons verder helpen. Shelley wilt er niks van weten en loopt in haar pyjama de deur uit naar de auto. Zij stapt de auto in en rijd weg. Johan besluit haar maar even met rust te laten en gaat met Sophia boodschappen doen voor het avondeten. Rick is ook thuisgekomen en Johan vraagt of hij mee wilt boodschappen doen. Rick staat verbaasd, maar besluit mee te gaan. Het is lang geleden voor hem om met zijn vader weg te gaan, alleen is nu zijn zusje er ook bij. Misschien moet hij ook wat meer aandacht aan zijn zusje geven, nu zijn moeder een beetje van het padje af is. Maar aan de andere kant vindt Rick het blowen veel leuker dan tijd met zijn zusje doorbrengen. Tijdens het boodschappen doen wordt er nauwelijks gesproken. Rick gooit af en toe wat lekkers in de winkelkar en Johan vindt het prima. Normaal mag dat nooit, maar Rick denkt dat zijn vader nu geen zin heeft in ook nog eens ruzie met zijn zoon. Na het boodschappen doen gaat Johan aan de slag met avondeten. Eerst geeft hij Sophia nog een flesje en legt haar daarna in de box waar zij lekker kan spelen. Rick zit weer TV te kijken en Johan laat hem maar zijn gang gaan. Waar blijft Shelley nou toch, als er maar niks gebeurd is, denkt hij. Het eten staat op het vuur en moet nog tien minuten koken. Hij besluit om de dokterspost te bellen en legt het verhaal uit. Dan hoort hij vreselijke nieuws van een paar dagen eerder. “U weet dat uw vrouw hier twee dagen geleden is geweest met uw dochtertje omdat zij haar vergeten was. De kleine baby was bijna dood geweest als wij er niet op tijd waren”, zegt de mevrouw aan de telefoon. Johan weet niet wat hij hoort. Waarom heeft Shelley dat niet gezegd. Wat is er met haar aan de hand? Hij vraagt aan de telefoniste wat hij nu het beste kan doen. Zij geeft aan dat hij haar voorlopig uit de buurt van de baby moet houden en dat ze naar een psychiater toe moet. Daar kan verder onderzocht worden wat er met haar aan de hand is. Mogelijk kunnen zij haar tijdelijk opnemen, waar ze weer tot rust kan komen. Na het telefoongesprek gaan Rick en Johan eten, in stilte. Sophia is al in slaap gevallen in de box en na het eten brengt Johan haar naar boven. Johan besluit om zelf ook naar bed te gaan en vraagt aan Rick of hij de deur alleen met de sleutel wilt afsluiten voor het geval zijn moeder thuiskomt.Wat gebeurt er met me? Waarom doe ik zo tegen de mensen waar ik van hou? Verafschuw ik echt mijn eigen kind, mijn kleine meisje? Shelley zit in de auto na te denken over alles wat er is gebeurd en over de gedachtes die zij heeft. Het is al donker en haar gezin zal zich vast afvragen waar ze blijft. Maar ze wilt nog niet naar huis. Het is nog te vroeg. Ze moet eerst nadenken over wat ze nu wilt gaan doen, of ze hulp nodig heeft. Ze besluit naar een hotel te rijden en daar de nacht te blijven.

Comment and receive 50 YP 50
Requiem: Chapter 2
- Stephen March nodded affirmatively. When the man pulled off the white cloth with a tip to identify the corpse, his face turned pale. He swallowed a few times to calm his protesting stomach. His sister Suzy was almost unrecognizably mutilated all over the body, but the small tattoo on her neck, the red round sickle around the green bulb of mistletoe in the right bottom of the neck would be recognized everywhere.. He was mechanically looking for something else and found the little scar on her cut off left hand. The jagged white scar tissue on her ring finger was less obvious than when she was alive and the blood was still flowing through her limbs.. But with both of these landmarks, he was able to officially confirm to the coroner's clerk that these were unmistakably the remains of Suzy Chang. Strange that the memory of the scar Stephen shot through the head at this time, there in the vicinity of her lifeless body.. The scar was the result of a small accident with a broken glass. Trying to save what was already lost! Was this the inscription he should have etched on her grave? His half-sister lay naked, in pieces together, like a macabre puzzle on the metal sliding flap of one of the refrigerated storage cabinets of Sanctuary's urban morgue, Tokyo's new sister city and capital of the New World. He didn't remember what to say, could barely control himself at that time. His eyes were shooting full and he swallowed hard to nip the cry that sought out of his inner way out. He put his hand unmechanically in response over his mouth and stood for a while in the same position. A nervously silent voice ripped him out of his ossification. 'Sumimases! Sorry, Mr. March. I realize it must be difficult moments for you. Forgive us that we have to show your family member to you. However, we were not allowed to degrade the remains because the judicial pathologist has not yet been able to close the forensic investigation. The Security Service has so far not authorised this because of the ongoing investigation into the cause of death of the victim.’ The Japanese clerk apparently felt extremely bored with this situation. The man almost constantly rubbed his hands together in a gesture of despair. Stephen frowned amazed the eyebrows and waited impatiently for further explanation. As a diplomat, he was heard daily meaningless phrases and bombastic explanations, sometimes against will and thanks, but this exceeded his understanding.. He looked at the man who was clearly having a hard time. A sidekick, a messenger? From this man with his neatly combed hair with the parting in the middle and with a nervous tic around the left corner of the mouth he could not expect much. Fortunately, the man had covered the remains of Suzy again, and he had reinstated the slider, because in the time he had made the identification something up in Stephen. Seeing the body, the recognition and the flashes of a living Suzy. It was something he barely had in his hand. That's why Stephen had to get rid of his anger somewhere, and he pointed it at the man before him..“I suppose the ripening of a man must be “the cause of death or not sometimes?“he asked bits snarling, disguising his grief and confusion, when the man did not immediately answer. 'Ie!“the man answered in the negative in Japanese, when he suddenly realized that Stephen was an American. 'No,... uh, yeah... I mean, as far as I understand it, the mutilations are post mortem inflicted, so after the death of your sister, Mr. March. Perhaps this finding can offer you a little comfort at this sad moment. Perhaps your sister hasn't suffered as much as at first sight... I mean as it seems now..’ Stephen suspected that the man was trying to calm him down and felt that the servant was just trying to move his best foot forward. The man had no right to be treated like this. ‘ Could you please tell me who was appointed to lead the murder investigation and who the responsible coroner is? Where can I go with all my questions?'asked a tired and excited Stephen March now a little less evil. However, the impatient sound and anger that still sounded in his voice, he could not hide. It was the anger for the impotence in the whole situation. It was the bubbling realization of a final loss of a piece of his own life. 'Oh yes, of course, 'the servant reacted nervously. “Chief Inspector Norino Vastai has taken this case under his wing. If anyone can find the beast that committed this inhuman murder, it's him. I think Mr. Vastai will be here any moment, 'said the nervous man as he consulted his clockwork for the umpteenth time. 'The coroner, Mr. Huang, I have just seen you arrive when you were standing at the entrance desk, 'Stephen was given as additional information. 'He had an appointment here with Mr Vastai at ten o'clock. So you can meet them both at the same time... if you please. If you'd like to follow me?’ He led Stephen through several corridors to a small space where there were a dozen easy chairs and a low table. A kind of waiting area he assumed, sober and impersonal. A tune muzak broke the awkward silence in the room. 'You can wait here for a moment. I will inform my commander Mr. Huang and Chief Inspector Vastai that you are here..“The servant was apparently relieved that the shocking identification was over and his task was done. He saluted briefly and disappeared railroad. Stephen sighed loudly and fatigued his head in both hands. Notwithstanding his ninety-two and his hundred kilos, he was a giant of a man, as he was sitting there, bent shoulders and his head in his hands looked like a broken and lonely man. A few days ago, he was still unaware of the drama that was going to fall on him.. Yesterday in the early morning, when he landed at Sanctuary airport after a long-haul flight from the Old World with a stopover at Zaventem airport — he had a meeting with the local ambassador in Brussels — he did not know yet that he had his diplomatic mission would begin to identify the corpse of his dead half-sister. His thoughts floated away like a seagull over a sea of time, to a moment somewhere thirty years ago. Around this time, his father Thomas March had married for a second time. After a successful diplomatic mission in the East, he had met a woman and built a second life. His new wife's name was Kathy Chang. Thomas's first wife, Maddy Silverstone, had died five years before. It would have been a short and uneven battle. Bone cancer, diagnosed much too late and with metastasis all over the body. In a dozen weeks, his sweet Maddy Silverstone had passed away as a merged creature, no longer comparable to the beauty she once was.. Stephen had a sister from this new marriage. Her name was Suzy and she was the child of Kathy Chang and her first husband. A loser who had left his stepmother four months pregnant with his child and disappeared with the northern sun. Years later, Kathy had heard of him a few more times. It was when she read that he was murdered during a skirmish that fell out of control between two youth gangs. She had thought of his deserved wages angry and bitter. Suzy Chang was the result of this relationship, a teen-year-old little girl, the same age as Stephen. Slightly shy with a disarmed mysterious smile and pitch-black hair braided in a long ponytail. That's how Stephen saw her at this moment in his memory. He immediately noticed the tattoo of the red sickle around the green mistletoe on her neck. When he asked her what it meant, she had simply answered proudly with one word: 'Akai!’ Later, through his stepmother and Suzy himself, he had learned more about this group of people, about their special way of life, what they believed in and about the rules of their doctrine that they followed as best as possible during their lives as Akai.. Unfortunately, Stephen's father and stepmother died six years ago. They had become the unfortunate victims of an accident with a new prototype glider or autobot. The new means of transport was still in the test phase. As often with new things, sometimes something goes wrong. The one time for Thomas March and Kathy Chang with disastrous consequences. Now he was left alone, his family was gone. He felt literally and figuratively orphaned. The loneliness that suddenly overtook him and rested like a great weight on his shoulder, was so tangible that he sagged even deeper into his chair. He had no idea how much time had passed when he was ripped from his memories by a sound that brought him back to the present. “Mr. March, Stephen March.?'asked the voice again. He looked up and nodded hesitantly affirmatively while at the same time he was hard to get out of his chair. It seemed as if he had dozed off for a while and woke up a little dazed. The shock of the facts and the subsequent identification clearly left its mark. “My condolences for your loss, Mr. March, I realize it must be difficult, but unfortunately I will have to ask you a few questions about your half-sister... the victim Suzy Chang?’ The man spoke perfectly English and was dressed in the uniform of the Security Service. He sat down and took out a small flat black device from the inside pocket of his jacket, pushed a button and put it on the table in front of him. “Better than all that paper waste from the past decades, you won't find?'the man began.'I'm Chief Inspector Norino Vastai. May I also introduce our pathologist, Mr Kim Huang, who carried out the autopsy?’ Huang made a short bow with his hand on his heart and gave Stephen the Western handshake that was customary in the Old World and also sat down next to the Chief Inspector. Chief Inspector Vastai was a small corpulent Japanese with a short-shaved military haircut. His eyes were very perceptive and looked at Stephen in an inquisitive way. Occupational malformation likely. The coroner Kim Huang, of Chinese origin was rather the opposite type of the Chief Inspector. Kim Huang was rather on the skinny side with hair that could best be described as a rebellious ragol. The scattered professor types— maybe? Stephen knew that the appearance could sometimes be misleading. “Make it easy, “the inspector pointed to the chair he had just come out of, “I suppose you have several questions about the death of your half-sister Suzy Chang.. But let me briefly summarize what I can or can tell you about this matter. Perhaps that will answer some questions.’ March had not escaped that the policeman used the phrase 'may or can'. At that time, he felt that there was some special case here. Despite his grief and a pressing fatigue, his attention automatically sharpened. He shook briefly, not unnoticed before Norino Vastai's inquisitive gaze, his head to get his mind clearer. His diplomatic background and influence here might be more than necessary to uncover the truth. 'I listen, 'he answered waiting and looked the captain straight into those perceptive eyes. 'The remains of Suzy Chang, daughter of Kathy Chang, your deceased stepmother, 'began Mr. Vastai, 'were yesterday morning in the' Deeplands 'at a distance of five kilometers from the' Catacombs' discovered by an accidental passerby. She was found... 'here he stopped for a moment in order to formulate his words as tactfully as possible,' in the state as you could see at the time of identification. She must have died the night before between 10:00 and 11:00 according to the first investigations. The victim was mutilated... presumably “after” her death in order to complicate identification as we presume, we have no conclusions on that.. Maybe it could be just a sadistic act of a psychopathic killer.Here he stopped for a moment to give Stephen March time to process everything. The coroner had wanted to add something to the Commissioner's comment when Vastai spoke about the time of the mutilation, but was given a warning look from the man in such a way that he swallowed his reaction again and looked at the ground somewhat dazed. weird? 'However, we found a short note in the lining of her jacket. The note probably slipped through a hole in the jacket pocket into the lining. I don't suppose it was supposed to be. The killer must have overlooked that if he was trying to avoid the identification of the victim.. But in this way we have been able to make the necessary link to you. On the other hand, we were almost 100% sure it was about Suzy Chang. Her identification chip, which was implanted with her when she was staying in the Old World with your late father and Kathy Chang for a while, 'he took a moment to read and weigh his words, frown the eyebrows and looked deep into Stephen's eyes and then went on, 'became although damaged in an attempt to remove that, however, with less success than intended. After some failed attempts and a lot of puzzle work, our ICT services could still get their name out of it, which confirmed our suspicion by the note, 'he stated in his statement, 'but you understand that we needed an independent and personal identification. for our files.’ Stephen let this flood of words flow over himself and remembered only a few words: ' Deeplands' , ‘ note ' and the ' Catacombs' , ‘ Identification chip damaged' . The Deeplands and the Catacombs were neighbourhoods that are not normally frequented at dark. What was Suzy doing there? About the letter he was most astonished. 'A letter? What do you mean that letter was able to link me? I never wrote letters to Suzy. We had regular contact via mail or our mobile phone. Usually when I was on a diplomatic mission in the New World, I always came to visit her, but it was too. What was on that note?’ Mr Vastai doubted a few seconds, which, of course, Stephen immediately remarked. It was one of his skills to be able to read the body language of the people, one of the required and highly valued characteristics as a diplomat, which had already given him the advantage in a discussion on several occasions.. “Your name, let's put it on that, Mr. March..'More he wouldn't hear about this, not now, but Stephen March had his sources, that came later. They weren't done with him yet. “I suppose you haven't been able to track down the perpetrator yet, otherwise you would have informed me.. Do you already have any suspects?“Stephen March didn't even blink when he asked this question. His senses and mindfulness were only now at full speed. He pushed his fatigue into the background and felt that there was more going on here. They wanted to send him here with a little lump in the reeds. Notwithstanding his grief, he was now very observant. Neither Chinese nor Japanese would play with his feet here. Then they didn't know Stephen March yet. 'No... unfortunately not, Mr. March, but we keep you informed of the progress of this case, 'replied Vastai while he was looking at Kim Huang for a moment. Again that single count of doubt and looking away to the left. Norino Vastai was right-handed and would normally look right when he drew from his memories. He had had a good teacher to his father Thomas who had once explained that to him. A right-handed person looks to the right if he used the part of his brain where his memories were stored, then he speaks the truth or tries to remember the truth. The opposite here in this case therefore clearly indicated that Inspector Vastai was not telling the full truth or making up something. 'If you have any questions for Mr. Huang, rest assured, 'the Chief Inspector added, 'we do not want to violate the fragile friendship of the Old and New World, not in the slightest way,' and again a look went back and forth between Norino Vastai and Kim Huang. They definitely withheld something. Stephen had no questions for Mr. Huang. It couldn't bring Suzy back anyway if he asked for more details about her injuries, but he did have another one for the Chief Inspector of Security. “Okay, I understand.! So you don't want to lose anything to me, 'which gave him a thoughtful look from the Chief Inspector. 'Perhaps a small question to which you can answer. Has her apartment already been released? Can I visit it without obstructing your ongoing investigation?'he asked, clearly weighing his words so as not to smack them in the head, for he had noticed the tightening of Norino Vastai after his brief accusation . Stephen had already set aside five days to make up for some lost time with his half-sister. He didn't know he'd have to spend them this way. That way, he didn't have to answer to the home base for his absence. By the way, when urgent, they could always reach him on his cell. “Of course, Mr. Huang will give you the necessary things, what remains of her garments and the rest of her personal belongings she had in her pocket. If you don't have any more questions...?'the Chief Inspector decided. Stephen still had a question for the pathologist anatomist.May I put a question to Mr Huang?He added the deed to the word when Mr. Huang nodded. 'Have you already established the cause of death??'asked Stephen. Again he mainly watched the wordless communication between the two people before him. There was always a moment of subcutaneous tension that prevailed before an answer was given. “Your sister died from the consequences of arterial bleeding, Mr. March,” Huang replied. “I can assure you that she did not suffer long. After the toxicology test, we found a substance in her system that suggests she was sedated.’ Stephen noted that the pathologist didn't mention if that drug was still working when Suzy was killed. The answers he got here were not to his liking. He would have to investigate himself, or else he would remain as ignorant as he had arrived here a few hours ago. For his own peace of mind, he should know more than what they were trying to get rid of him here. Nevertheless, he thanked Mr Huang in his own language: 'Xiè xiè, thanks.’ 'Bù yòng xiè, happily done' replied Kim Huang mechanically but amazed back in Chinese. copyright Rudi J.P. Lejaeghere Requiem: Chapter 1 or 3 - Requiem: Chapter 1 - Requiem: Chapter 3 -
Sweet styropor heart on legs
A styrofoam heart is the basis for crafting a sweet heart. Paint it in all colors of the rainbow and prick the metal feet into the styropor (styropor). The cheerful heart can be made as a miss thank you, for example.! Just give the heart a label or small card in your hands, indicating who the sweet heart is, or any other message, such as: congratulations, thanks, lots of love, happy day, success, or whatever you want. Applicable to Valentine's Day, Mother's Day, Father's Day, etc. You can give a heart every day of the year, and for anyone who wants to give you a sweet heart.. How to Make It? That's very simple, if you have a styropor heart and the nice metal legs.. Then it's just dyeing or pasting and decorating with anything you want.. The arms are made by 3 twisted chenille wire. You know, those fun fluffy iron wires, also known as pipe wires. Paint the Heart. By sticking the heart on a sateprikker, you can easily dye and dry without getting dirty fingers/ With Collall all glue you glue a nice ribbon or ball band around the heart.. (click HERE to view all colors of ball strap) Rotate 2 or 3 colors chenille wire into each other and cut it in half. So you get 2 same arms that you can prick into the styropor heart. The eyelets are cut, the decopatch paper, which is full of fun eyes.! (more info click HERE ) This sweet heart goes to our teacher, but you can see that by the label! (dyed and written with permanent white marker) Styropor Heart, 11 cm (Styrofoam) Size: 11 cm - more info Metal Chicken Feet White Metal Chicken Feet Size: 3.5 x 5 cm high - more info Viva Decor Maya-Gold metallic paint available in many different beautiful colours - more info What else can you do with a heart and/or metal feet? Made with a papier-mache flat egg, decopatch paper, felt and pearl dot pen and chenille thread. Styropor egg pasted with decopatch paper, feathers and pompons. Styropor heart decorated by Crea with kids, see method below. Flower heart making styropor and sequins - Read more Thank you, Miss, thank you! Calligram - Read more Teacher and Master in the Newspaper - Read more De Knutselteacher Ede has been working with Mirelle van Crea with Kids for years.! All De Knutseljuf Ede's craft tips can be found on the website www.creametkids.nl The Craft Teacher will also come to your home at your children's party, crafting.! Do you want to craft hearts with styropor or do another creative workshop in your home?? Look up. www.deknutseljuf.nl or mail! Follow De Knutselteacher Ede Facebook , Instagram and Pinterest Mail: ilse@deknutseljuf.nl - Want to see more here on Yoors?? Or comment or maybe post something yourself? That can! Subscribe to Yoors (free) first: - Join Yoors for free and free of obligation! #hart #heart #missthankyou #masterandmissthankyou   #valentine #mothersday #styropor #styrofoam #styroporhart #tinkering #creatively #metalfeet #creativelymetkids #homemade #diygift #loveheart #thankyouteacher