×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Bloedsporen in de sneeuw

Bloedsporen in de sneeuw




Als Saskia op een dag besluit een eenzame hulpbehoevende man te gaan helpen met zijn huishouden weet ze niet wat ze aantreft.


Waarschuwing: Dit is geen verhaal voor jonge kinderen!



Saskia vond het altijd al een zielige eenzame man, de manier waarop hij naar haar keek en elke voetstap die ze zette nauwlettend in de gaten hield. Ze noemde hem Arnold de Aasgier, maar niemand had hem ooit buiten gezien. Hij zat altijd maar voor zijn woonkamer raam naar buiten te staren naar de mensen die voorbij liepen, de kinderen die belletje drukte en dan keihard wegrende, maar het deed hem niets.

Arnold de aasgier had geen vrouw of kinderen en woonde daar helemaal alleen, niemand wist iets over hem of had ooit contact met hem gehad. Zijn tuin was verwaarloosd, alsof er in jaren niet meer ingewerkt was. De kozijnen gescheurd en de verf afgebladerd. De ramen waren zo smerig daar kon je niet doorheen kijken, behalve dat woonkamer raam, het raam waar hij altijd door naar buiten zat te gluren.

Op straat werd er altijd veel over hem geroddeld, er werden verhalen verteld dat hij een kamer vol trofeeën had. Geen normale bekers, maar lichaamsdelen van mensen: vingers, handen, hoofden, ogen, oren en ingewanden. "Iedereen die daar binnen is geweest, komt niet meer levend buiten"  hoort Saskia de grootste roddeltante van het dorp nog zeggen. Verschrikkelijk mens was het, had altijd over iedereen een mening,  met haar grote vieze harige wrat op de neus, wat wist zij er nou van.  Een onschuldige man zwart maken en dan alleen omdat hij minder sociaal was dan andere mensen. “Ga nou toch eens aan de kant mens!” Snauwde Saskia behoorlijk geïrriteerd. Mevrouw wilt zo graag haar verhaal vertellen dat ze haar winkelkar altijd dwars in het winkelpad zette, zodat niemand er langs kon..

"U kent hem niet en weet helemaal niets van zijn leven af. Ik ga naar hem toe, en vraag of ik ergens mee kan helpen" probeerde Saskia zo stoer mogelijk te zeggen tegen de roddeltante die langzaam aan haar kar aan de kant zette. Eigenlijk stond ze te beven op haar benen, wat als hij echt een moordenaar is. “Dan ben ik straks zijn volgende trofee en kom ik niet meer levend naar buiten.” Haar gedachten dwaalde af. “Het is een eenzame man die aanspraak en hulp nodig heeft. En ik kan hem dat bieden. Ik ga bewijzen dat iedereen ongelijk heeft.”

Saskia vertrok zonder haar  boodschappen af te rekenen en liet haar boodschappenmandje in de winkel staan, zo snel als ze kon fietste ze naar de man toe, maar de weg was glad en haar banden glipte alle kanten op. Saskia stapte van haar fiets en vervolgde haar weg met de fiets in de hand “Hoe eerder ik er ben, hoe eerder het tegendeel bewezen kan worden dat er niets met deze man aan de hand is.” 

In de tussentijd was het nog harder door gaan sneeuwen en het sneeuw onder haar paars roze sportschoenen kraakte als ze eroverheen liep. Saskia keek achterom maar ziet verder niemand.  Gelukkig was het niet heel ver lopen, dus binnen enkele minuten was ze gearriveerd bij zijn huis, nogmaals keek ze achterom nog steeds niemand. “Zou ik voor mijn eigen veiligheid iemand bellen om te laten weten waar ik ben.” Ze zoekt in haar jaszak naar de mobiel, “nee he... die lag nog op de oplader thuis. Dus ging ze maar zonder iemand te waarschuwen.”

Toen Saskia het pad van de man op liep voelde ze haar knieën knikken. Met een trillende vinger belde ze aan, maar er deed niemand open, nogmaals maar weer niemand. Ze liep terug het pad af en keek door het raam waar Arnold de Aasgier normaal gesproken zat. Hij was er niet, tenminste niet in zijn vertrouwde stoel waar hij normaal gesproken altijd zit. Saskia liep terug naar de deur en belde nogmaals aan. Dit keer werd het geluid van de bel verstoord door een angstaanjagende gil. Saskia voelde haar arm haren omhoog gaan. Er volgde nog een gil, een vrouw. Het klonk als een jonge vrouw en toen werd het stil, doodstil. 

Door het raam van de voordeur zag Saskia de lamp aanspringen, zo snel als ze kon liep ze het pad af en verbergde ze zich om de hoek van de muur. “Shit mijn fiets, mijn fiets staat nog voor zijn huis!” Maar ze kon er nu niet meer heen, want ze hoorde hoe de voordeur krakend open gedaan werd. Arnold de Aasgier stapte naar buiten met grote groene laarzen. Hij keek in het rond, maar er was niemand te zien. Hij liep terug naar binnen, maar liet de deur op een kier. Na enkele seconde kwam hij terug naar buiten, in zijn handen had hij twee benen, met daaraan de romp van een vrouw. Het was het lichaam van een mooie blonde slanke meid van een jaar of 17, ze had een wit jasje van de thuiszorg aan. Arnold de Aasgier tilde haar niet, maar sleepte haar door de witte dikke laag sneeuw mee naar buiten over het pad naar zijn voordeur, het pad waar Saskia net nog overheen gelopen was omdat ze wilde bewijzen dat het een normale eenzame man was. 

In de sneeuw bleef een rode bloed streep achter. Saskia durfde zich bijna niet te bewegen, bang dat ze betrapt zou worden, en toen zag ze waar het bloed vandaan kwam, het meisje had een diepe snee in haar keel. Hij zou haar toch niet? Zou dat de gil geweest zijn die ze net gehoord heeft? Ze voelde haar maag omdraaien bij de gedachten wat hij met haar gedaan heeft. De verhalen die de roddeltante vertelde waren dus wel echt waar. Je komt niet meer levend buiten als je bij hem binnen bent geweest. Een gevoel van angst overviel haar ze voelde hoe de tranen over haar wangen rolde. Zo'n jong meisje hoe kon hij dat doen, wat moeten haar ouders nu wel niet denken, in wat voor angst moeten die nu zitten.

Arnold de Aasgier liep met het lichaam naar een auto verderop in de straat en legde het meisje daar op de grond, hij liet haar achter in de sneeuw. In de witte sneeuw die vervuild werd met bloed dat uit haar nek sijpelde. Hij pakte een sneeuwschep uit de kofferbak en liep zijn weg terug, waarbij hij het bloedspoor afdekte. Saskia moest weten wie dat meisje was zodat ze haar ouders kon waarschuwen en de politie, ze moest naar haar toe, want kon haar zo niet alleen achterlaten. “Dit is mijn kans” Ze raapte al haar moed bij elkaar en rende naar het meisje toe. Haar gezicht lag naar Saskia toegedraaid maar wat ze toen zag, het meisje… ze had geen ogen meer. Het enige wat Saskia zag waren twee zwarte gaten omringt met bloed. Ze wilde gillen, maar nog voordat er één gil uit was schrok ze wakker badend in het zweet, het was alleen maar een nachtmerrie, een nachtmerrie!

Wil je reageren op mijn verhaal, of kom je zelf ook bloggen op yoo.rs? Maak dan eenvoudig en snel een account aan via onderstaande link en start vandaag nog met betrouwbaar thuiswerken



© Sabrina 6-11-2018

 

Sinds 31-10-2018 ben ik blogger op yoo.rs en ben ik hier dagelijks te vinden. Mijn blog interesses zijn zeer divers, ik blog onder andere over: Thuiswerken, het zeeaquarium, koolhydraatarme recepten, gedichten en ik neem graag deel aan een verhalen challenge.  Lijken mijn blogs je interessant, vergeet dan vooral de volg knop niet aan te klikken!





Leonardo
Goed opgebouwd kort verhaal, Sabrina.  Je hebt fantasie genoeg omverhalen te schrijven.  Dat blijkt thans maar weer.  
16-11-2018 01:32
16-11-2018 01:32 • 1 reactie • Reageer
Galaxy
Leonardo Bedankt, fantasie ontbreekt het me inderdaad niet gauw
16-11-2018 04:35
16-11-2018 04:35 • Reageer
Els Vergaerde
Ik ben het helemaal met Ingrid eens!
07-11-2018 20:00
07-11-2018 20:00 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Een bloedstollend verhaal!
07-11-2018 13:53
07-11-2018 13:53 • Reageer
spelbuiten
Is sneeuw niet altijd wit? Alhoewel soms wel eens mensen zwarte sneeuw zien, doch dat is weer iets anders. Spannend is het in ieder geval wel, maar zo'n dromen beleef ik gelukkig niet. Dit is bijna horror! 
07-11-2018 13:21
07-11-2018 13:21 • Reageer
Chalija
Omg ik zat er helemaal in, gelukkig was het een nachtmerrie. Even een vraagje, schrijf jij al een boek? Je schrijft namelijk heel prettig.  Weet de aandacht van de lezer vast te houden.
07-11-2018 13:12
07-11-2018 13:12 • 1 reactie • Reageer
Galaxy
Chalija Ik stuur je even een pb, want ik weet niet of je dit terug leest
07-11-2018 13:13
07-11-2018 13:13 • Reageer
Eddy en Rita
Spannend verhaal, goed geschreven!
07-11-2018 11:24
07-11-2018 11:24 • Reageer
Schorelaar
gatverderrie wat eng. pfff ik ben blij dat je wakker werd
07-11-2018 10:54
07-11-2018 10:54 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Zo, dat was een lekker verhaal om wakker mee te worden. Spannend!! 
07-11-2018 08:20
07-11-2018 08:20 • Reageer
Naturefreak
Spannend verhaal.
Je zou zelfs nog kunnen eindigen met een bloederige handafdruk op het kussen ;)
07-11-2018 01:14
07-11-2018 01:14 • 1 reactie • Reageer
Galaxy
Naturefreak Dat zou inderdaad een mooi eind zijn :-)
07-11-2018 08:33
07-11-2018 08:33 • Reageer
Hans van Gemert
Wat een heerlijk verhaal, genoten!
06-11-2018 22:03
06-11-2018 22:03 • Reageer
Dana
Heerlijk, ik lees juist graag dit soort verhalen voor het slapen gaan. 
06-11-2018 21:30
06-11-2018 21:30 • 1 reactie • Reageer
Galaxy
Dana Ik ben zelf ook van de spannende boeken. Stephen King is toch wel 1 van mijn favorieten 
06-11-2018 21:36
06-11-2018 21:36 • Reageer
Encaustichris
Dat is een kudde nachtmerries!
06-11-2018 20:51
06-11-2018 20:51 • Reageer
FrutselenindeMarge
Doods eng verhaal 
06-11-2018 20:15
06-11-2018 20:15 • 1 reactie • Reageer
Galaxy
FrutselenindeMarge Misschien had ik hem beter niet in de avond online kunnen zetten, net voor het slapen gaan.. Brrr..
06-11-2018 20:29
06-11-2018 20:29 • Reageer