Ineens ben je er niet meer



En dan ineens ben je er niet meer
de gedachten hieraan doen nog steeds zeer
12 weken op de intensive care
en ineens was het zover 
We moesten afscheid nemen
er waren teveel lichamelijke problemen 
Je wilde zelf niet meer verder leven
al je kracht had je gegeven

Ik herinner me nog het telefoontje van ma
op de intensive care ligt je pa
We brachten de kinderen weg 
snel naar het ziekenhuis, daar was een overleg.
Ze gingen je in slaap brengen
om de ontsteking te onderdrukken en je leven te verlengen.

Later werd je wakker
maar de weken erna werd je alsmaar zwakker.
Nooit 1 keer ziek geweest in je leven
altijd ontzettend veel liefde gegeven.

Van de 1 op de andere dag doodziek
op je crematie draaide we je favoriete muziek.
Ik kan het nu 4 maanden later nog steeds niet begrijpen 
alleen via een foto kan ik nog naar je kijken.
Een plekje moet ik het nog gaan geven
maar ik kan het nu nog niet, je had moeten blijven leven




Mijn vader, 66 jaar en net een jaar met pensioen werd in de week van koningsdag ziek. Hij had extreme buikpijn en bleef maar braken. De huisarts vermoede een buikgriep, maar 3 dagen later werd hij opgenomen in het ziekenhuis op de intensive care, na verschillende onderzoeken kwam er een acute alvleesklierontsteking uit. Diverse behandeleingen heeft hij ondergaan, diverse opperaties aan de complicaties die waren ontstaan, maar tevergeefs. 12 weken later op 21-07-2018 gaf mijn vader in bijzijn van mij en mijn moeder aan niet langer de kracht te hebben om door te vechten. Wij zagen ook al langer in dat dit waarschijnlijk een gevecht was dat alleen maar verkeerd kon aflopen.  Ondanks de oplevingen tussendoor, werd de klap die daarna volgde alsmaar groter. Complicatie na complicatie stapelde op.  22-07-2018 is mijn vader in bijzijn van mij, mijn moeder en twee broers overleden. 

Ik ken dagen dat het heel goed gaat, dat ik mijn verdriet onder controle heb, maar vandaag als ik op visite ben geweest bij mijn moeder en de spullen zie van mijn vader komt alles weer boven! Dit verdriet gaat ooit een plaatsje krijgen, maar blijft lastig en onbegrijpelijk. Gelukkig kan ik mijn verdriet ook kwijt in woorden, waardoor het even verzacht. Erover praten en schrijven lucht een beetje op...