×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Dysthymie en ik: hoe gaat het nu met mij?

Dysthymie en ik: hoe gaat het nu met mij?


Ik heb in het verleden een inleidend artikel geschreven over dysthymie. Daarin vertelde ik dat ik zelf deze stemmingsstoornis heb. Daarna werd het een tijdje stil rondom mij. Waarom? Omdat ik een behoorlijk aanval van de dysthymie weer heb gehad. Vandaag vertel ik daar één en ander over en vertel ik vooral ook hoe het nu met me gaat.

help

Niet geweldig

Na het concert van The Kelly Family waar ik naartoe geweest ben leefde ik nog een week volledig op het super positieve en blije gevoel en de energie die ik tijdens het concert gekregen had. Positiviteit wat ik op dat moment even zo heel hard nodig had. Maar na die week... stortte dat hele positieve gevoel compleet in. En waarom? Tja, als ik dat eens precies wist...

Wat ik wel weet is dat toen ook enigszins het besef kwam dat het mogelijk echt de laatste keer zou zijn geweest dat ik naar een dergelijk concert zou zijn geweest. Ook al zei één van de bandleden dat ze hopen snel terug te komen. Dus er is nog hoop. En anders... Tja, het was gewoon een geweldig concert en ik heb gelukkig de live cd, dus ik kan altijd in gedachten terug naar 24 maart.

Daarnaast waren er privé nog wat andere tegenslagen die op mijn pad kwamen en ik denk dat alles bij elkaar gewoon teveel is geworden. Alle moeilijke dingen bij elkaar, mislukte medische dingen, onbegrip door collega's, onbegrip bij mezelf voor mijn gevoelens. Machteloosheid, een zoontje die mijn emoties merkt en daarop reageert door tegen te werken. Alles bij elkaar trok mij in een negatieve spiraal weer naar beneden.

Natuurlijk zorgt de dysthymie dat dit alles nog wat versterkt wordt en is het eigenlijk geen negatieve spiraal, maar meer een achtbaan waar ik in zit en waar je vanaf het hoogste punt bijna kaarsrecht naar beneden gaat. Althans, zo voelt het vaak als ik weer diep in mijn dysthymie beland.

Geen klaagzang

Nee, ik maak geen klaagzang van dit artikel, ik deel enkel in het kort hoe het met me ging. Maar nu is het dan toch ook tijd om te kijken hoe het dan nu met me gaat. Ik moet zeggen dat het langzaamaan weer de goede kant op gaat. Ik merk nog wel dat ik snel chagrijnig ben, dat ik snel negatief ben, alles zwart zie en dat soort dingen maar hé, dat hoort ook een beetje bij mij. Bovendien zijn er momenteel in de familie een aantal dingen die maken dat het allemaal weer wat lastiger is om het hoofd "boven water" te houden en positief te zijn en te blijven. Maar ik doe mijn best. Ik ben er nog lang niet dat weet ik, maar langzaam aan beklim ik de steile trap om weer helemaal uit het dal te komen. Die trap is er wel een met vele plateaus waar ik soms even op blijf hangen. En soms val ik een stukje terug, maar tot nu toe gelukkig niet zover als dat ik zat.

Hoe diep zat ik dan? Nou, zo diep dat ik eigenlijk enkel verlangde naar rust. Naar gewoon even helemaal niets of niemand om me heen. Niets hoeven, niets moeten, niets willen, niets voelen. Gewoon even niets. Niet dat ik persé dacht aan zelfmoord, dat niet, maar ik verlangde gewoon echt naar rust en naar even helemaal alleen met mezelf zijn, zodat ik ook voor mezelf één en ander op een rijtje zou kunnen zetten. Dat ik zelf zou kunnen kijken naar wat voor mijn gevoel goed was om te doen om weer uit dat nare gevoel te komen. Alleen met een kindje thuis krijg je nooit echt helemaal die rust. Van mijn werk zou ik me eventueel ziek kunnen melden, dat weet ik. Maar dat is ook de oplossing niet want dat zadel ik collega's op met meer werk terwijl ik echt nog wel een paar enveloppen in brievenbussen kan stoppen.

Die rust waar ik naar verlangde kreeg ik niet. Nou ja, deels toen wij laatst op de camping waren en ik besloot om alleen een eind te gaan wandelen. Alleen met mijn muziek. Ik heb ruim 2 en een half uur gewandeld en dat was zo fijn en ontspannend. Tijdens die wandeling merkte ik ook dat ik aanvankelijk vol met gedachten en alles zat, maar na ruim een half uur waren die gedachten naar de achtergrond verdwenen en begon ik te genieten van de natuur die ik om me heen zag. Van de ruimte die ik zag wanneer ik over de velden keek, de schoonheid die ik zag in het dorpje waar ik doorheen kwam.

Een groot dank je wel

Een heel groot dank je wel gaat toch ook wel uit naar twee hele goede vrienden van mij. Vrienden die altijd voor me klaar staan en die ook echt aan me zien wanneer het niet goed gaat. Vrienden die me dan, op wat voor manier dan ook, laten merken dat ze weten dat het niet gaat en dat ze er voor me zijn. Maar ook vrienden die mij dan wel de ruimte geven om eerst zelf te worstelen om daarna, als ik het worstelen met mijn gevoelens opgeef en een luisterend oor of troostende arm  nodig heb, er zijn. Zo fijn om een paar van die vrienden te hebben. Ik zou ze echt voor geen goud willen missen!

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!