×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
gedicht over therapie

gedicht over therapie


Naar aanleiding van de informatie-avond voor verwanten:


Niemand die iets aan me ziet, ach, ik lijk best wel normaal,

maar weet je, af en toe, of vaak, gaat het monster met mij aan de haal.

Het monster van verdriet, van woede en venijn,

van cynisme, onzekerheid, van wanhoop en pijn.

O, ik hou me in de lucht en doe alsof ik iets snap van het leven

maar steeds vaker zijn er momenten waarop ik denk: “ik wil rust, alsjeblieft, héél even”.

Het monster komt liefst ’s avonds, of stil in de nacht

totdat steeds vaker blijkt dat hij ook overdag op me wacht.

En het zegt: doe niet zo stom, stel je niet aan,

gewoon positief denken en ervoor gaan!

Maar voor wat dan, of voor wie, wat doet het ertoe?

Ik kan niet meer, wil niet meer, en ik ben zo moe…

Dit kan niet, dit mag niet, dit mag er niet zijn,

Met valdispert of andere pillen krijgen we het monster wel klein.

Brak ik maar een been of werd ik maar ziek,

Alles beter  dan deze geheime paniek..

 

Langzamerhand word ik steeds banger,

het masker van lachen en stoer doen houdt het niet langer.

Ik win het niet meer van de oorlog in mijn kop,

Er komt een moment dat ik zeg: genoeg nou, stop!

Stop met te doen alsof je weet wat je moet.

Stop met vermijden van wat er toe doet.

“Laat je nakijken” hoor ik, maar dat heel fatsoenlijk.

en dat ga ik doen, want het wordt zo ondoenlijk.

Een gang naar de huisarts, een psych, ggz,

“Ziet niemand me hier binnengaan” is waar ik op let.

Vragenlijsten, een diagnose, ik mag in therapie.

En daar rijmt helemaal niks op, dus dan maar: joepie!

Eerst is er de wachtlijst, die is niet zo kort,

Mijn leven op pauze, alles even opgeschort.

 

Eindelijk toch in de groep,  met tig begeleiders

en we horen over beschermers en vermijders.

We vechten en huilen en mogen hier zijn

met al onze fratsen, schaamte en venijn.

Geloof me, dit traject doe je niet voor je lol,

want als ik het al niet was werd ik hier hoorndol

van schema’s, modi, kwetsbare kant,

overcompensatie, mens, waar ben ik beland?

Ik hoor: “Heb vertrouwen, geef het de tijd.

Vertel je verhalen, hier kun je ze kwijt”.

En langzaam, heel langzaam, het gaat echt niet snel

begin ik soms te denken: we komen er wel.

 

En dit gedicht is misschien wel een overcompenseren

maar toch: weet dat wij jullie komst heel erg waarderen!

 





Elisa W
Mooi geschreven, voel me net zo ..
17-05-2017 12:52
17-05-2017 12:52 • 1 reactie • Reageer
365tintenmesjogge
we gaan er gewoon vanuit dat we er wel uitkomen:)
17-05-2017 21:25
17-05-2017 21:25 • 1 reactie • Reageer
Karin van der Straaten
Geweldig, soms.. weet je nog wel.. t komt uiteindelijk allemaal goed, sterkte
05-05-2017 22:51
05-05-2017 22:51 • 1 reactie • Reageer
365tintenmesjogge
dank!
05-05-2017 23:57
05-05-2017 23:57 • Reageer
Annemie's Advice
zeer mooi geschreven
28-04-2017 08:12
28-04-2017 08:12 • 1 reactie • Reageer
365tintenmesjogge
dank!
28-04-2017 20:46
28-04-2017 20:46 • Reageer
Bibi Prospero
Mooi gedicht en ook enorm waar!
28-04-2017 01:30
28-04-2017 01:30 • 1 reactie • Reageer
365tintenmesjogge
Dank je!
28-04-2017 20:46
28-04-2017 20:46 • Reageer