×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Opeens zie je het licht: Gloeilampmoment

Opeens zie je het licht: Gloeilampmoment


Quote

Be yourself no matter what they say

Sting (Englishman in New York)

Ken je dat?

Dat je plotseling het licht ziet en alles duidelijker werd. Puzzelstukjes vallen op zijn plaats, de kwartjes vallen en je kunt bij wijze van spreken de gloeilamp boven je hoofd aanflitsen.Gloeilamp-momenten noem ik ze daarom ook wel. In mijn leven zijn er een paar geweest. De laatste iets meer dan een jaar geleden, maar later daarover meer. Eerst de eerste waar ik me op dat moment bewust was.Ik zat nog op school, MDGO-MK, eerste klas.

Voor wie de opleiding niet kent. MDGO staat voor Middelbaar Diensten en Gezondheid Onderwijs, tenminste als ik het me goed herinner.
MK is Mode en Kleding. Een soort uitgebreide versie van de Modevakschool. We werden opgeleid in alles wat met mode en kleding te maken had. Je kon coupeur worden maar ook verder gaan voor etaleur, mode-ontwerper (moest je wel verder naar de kunstacademie) maar ook een middenstandsdiploma zat erin. Oftewel Realisatie, Commercie of de kunstzinnige kant op.
We hadden de vreemdste vakken. Van modetekenen tot omgangskunde en muziek en drama.

Hoe dan ook, de discussie vond plaats tijdens maatschappijleer en was begonnen met de vraag of we wel eens troep op straat gooiden.
Iedereen gaf het toe.
Op één meisje na, zij betoogde dat je nooit iets weg mocht gooien. Ook niet als er geen afvalbak in de buurt was. Je kon de troep altijd in je zak stoppen, volgens haar.
Een klasgenoot vroeg een tikje sarcastisch wat ze dan deed met een vies patatbakje. Die stopte ze toch zeker niet in haar zak?? Waarop ze haar schouders ophaalde en reageerde dat ze die dan gewoon vasthield tot ze een bak tegenkwam.Dat was dus mijn gloeilamp-moment.
Ze had gelijk. Simpelweg gelijk. Waarom zal je troep op straat gooien? Er was geen enkele reden waarom je het niet gewoon mee kon nemen. Sinds die dag heb ik nooit meer iets zomaar weggegooid. Nooit – echt niet.

Geen wereldschokkend verhaal of een levensbepalend moment maar toch het is de enige rode draad die ik me altijd voor mijn geest kan halen.
Ik zie ons nog zitten in dat lokaal en ik zie dat meisje onverschrokken tegen de rest in gaan. Het kon haar niets schelen dat iedereen haar maar walgelijk braaf vond.Misschien was dat het wel. Dat ze zich nergens wat van aantrok.

Jaren later werd dat namelijk mijn levensmotto. Twee zinnen van twee liedjes.
Durf jezelf te zijn en durf anders te zijn, ongeacht hoe iedereen ook tegen je aan kijkt.


Nu ik dit opschrijf bedenk ik me dat er ook andere gloeilamp-momenten waren.Het zijn er twee, de eerste was toen ik in de derde klas lagere school zat, groep 5 basisschool volgens mij.

Ik woonde toen nog in een klein dorp, kleiner dan waar ik nu woon in elk geval. Een school van ongeveer 60 leerlingen.
Een hechte gemeenschap met een levendig verenigingsleven. Elk jaar was er wel een revue of een toneelstuk en het was de goede gewoonte dat de schoolkinderen de generale repetitie mochten bijwonen.
Dat jaar was er een revue. Zang, dans, sketches. En zoals op elke school dan gebeurt moesten we de volgende dag onze indrukken tekenen.

Onze juf had ook meegedaan, in een mooie groene jurk had ze met andere dames gedanst en gezongen. Het was dus niet verwonderlijk dat veel kinderen dat nummer uitpikte om te vereeuwigen. Het was een groen-zwarte jurk met een gepunte rok en ik was de enige die de punten tekende. De juf maakte daar een – sorry voor de woordspeling – punt van en verklaarde ten overstaan van de klas dat ik een echte waarnemer was.Het was voor het eerst dat ik besefte dat mij dingen opvielen die anderen niet zagen. Details en onderlinge verbanden. Niets zweverigs maar gewoon alledaagse zaken die de meesten niet opvielen.

Een andere keer dat het kwartje viel was veel later.
Ik was allang volwassen, mijn vader was al overleden en ik woonde net in het huis waar ik nog steeds woon.Ik keek naar TV Drenthe, waar een vrouw geïnterviewd werd die leed aan iets wat hyperacusis heette.
Ze vertelde hoe ze in het dagelijks leven last had van achtergrondgeluiden die bij haar op de voorgrond drongen. Rinkelen van vaatwerk, het lezen van een krant, geroezemoes van mensen. Al die dingen – en meer – zorgden ervoor dat ze problemen kreeg met het normaal functioneren.


Alles wat ze noemde had ik ook! In mindere mate maar het was herkenbaar en zo'n opluchting dat ik niet de enige was met die klachten. Dat vreemde gehoorprobleem kreeg plotseling een naam, ik kon het benoemen en daardoor was het beter te hanteren.
Dat ik deze twee momenten in eerste instantie niet noemde komt omdat het wel iets duidelijk maakte maar er is niets door veranderd. Alleen een beetje duidelijker geworden.

En dan nu mijn laatste belangrijke gloeilamp.
Dat was verleden jaar, toen ik besefte dat ik weleens ADD zou kunnen hebben (tegenwoordig AD(h)D het onoplettende type genoemd/ Dat was een grote. Te groot om in een paar zinnen op te schrijven

Wordt vervolgd zullen we dus maar zeggen.

Quote

Riducule is nothing to be scared of

Adam Ant (Prince Charming)



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties