×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Sociaal isolement

Sociaal isolement


Soms zou je weleens willen onderduiken, gewoon de rust en anonimiteit opzoeken, weg van alles, gewoon rust. Geen moeten, geen zoeken, geen gezeur, geen doen. Gewoon niks, rust. We moeten van alles en als dat nu gewoon eens simpelweg niet gaat? Doordat je moe bent, doordat je het even niet aankan, doordat je ziek bent.......

Ik kijk graag naar het programma van Johnny de Mol: De reis van je leven. Mensen die ernstig ziek zijn, opgegeven door de wetenschap, omdat er nu eenmaal geen oplossing is voor hen, gaan nog één keer de reis van hun leven maken met drie vrienden. Een emotioneel en prachtig programma. Oprechte en eerlijke gesprekken en zoals altijd kunnen ze niet alles laten zien, daar is het programma gewoon te kort voor. 

Gisteren heb ik dus ook weer zitten kijken. Enkel citaten heb ik verwerkt in onderstaand gedicht. (vet en cursief in de tekst)


Gedicht: Onderduiken

Er is geen genezing meer mogelijk voor jouw ziekte

Een onmogelijke opgave om verder te gaan

Het is een strijd die al gestreden is

Eenzaam moet je het ondergaan

Ook al heb je mensen om je heen

Die klote ziekte draag je alleen

Dat nemen ze niet bij je weg

Je moet er maar mee omgaan

Mensen blijven weg

Ze kunnen er niet mee omgaan wordt er dan gezegd

En jij

Jij kan dit toch ook niet alleen

Blijkbaar zul je wel moeten

Als je ziek bent sta je vaak alleen

En dan

Dan ben je al ongeneeslijk ziek en dan wordt je ook nog eens sociaal buitengesloten

Zo van zoek het maar uit met jouw ziekte

Dat past even niet in mijn straatje

Nou tegen die mensen zou ik zeggen

JIJ OOK NIET!

Niet bij leven

Blijf dan ook maar weg als het te laat is

Dan heb ik er ook niks meer aan

Kom je dan kijken of er echt geen beweging meer inzit

Of de laatste adem er echt is uitgegaan

Nee, voor die tijd zou ik willen onderduiken

Met de mensen die er echt nog voor mij zijn

Bij leven wel te verstaan

Nog één mooie tijd

Onderduiken in de reis van je leven

Tot aan het eind van mijn leven

En ben jij er niet bij

Kom dan ook die laatste dag niet kijken

Het is geen poppenkast

Het is dan immers voorbij

Dan is het over en sluiten

Dan ga ik voor altijd

Onderduiken


Zo denk ik er dan over, niet bij leven, dan ook niet bij het eind.......

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Boemerang
Pakkend geschreven, mooi gedicht en ik ben het er helemaal mee eens. Het sociale isolement dat een (mentale) ziekte met zich meedraagt is soms zwaar om te dragen en zou niet mogen bestaan. Ik schreef onlangs een blog over depressie en het isolement dat dat met zich meebrengt: https://yoo.rs/boemerang/blog/depressie-en-afzondering-1526220905.html?Ysid=43493
16-05-2018 15:05
16-05-2018 15:05 • 2 reacties • Reageer
Dichter in de dop Jeroen den Harder
Ik had je blog gelezen en gedeeld, prachtig beschreven en zo herkenbaar voor velen!
16-05-2018 15:54
16-05-2018 15:54 • 1 reactie • Reageer
Dichter in de dop Jeroen den Harder
Dank je wel 👍
16-05-2018 15:52
16-05-2018 15:52 • Reageer
DiaantjesLife
Ik ben het helemaal met je eens en je hebt het prachtig geschreven! Ik herken er veel in, al heb ik geen ziekte waar ik aan ga overlijden........ maar snap helemaal wat je voelt. Wat is dat toch, dat mensen moeite hebben om nog langs te komen? Je kunt toch over gewone dingen praten, hoeft toch echt niet altijd over een ziekte of de dood te gaan?  Ik zeg nu ook wel eens, ik wil geen koffie tafel, want wie bij leven niet op de koffie kwam, hoeft als ik dood ben ook niet op de koffie te komen. Dan is het te laat!!!
16-05-2018 13:42
16-05-2018 13:42 • 1 reactie • Reageer
Dichter in de dop Jeroen den Harder
precies, dank voor je reactie
16-05-2018 13:53
16-05-2018 13:53 • 1 reactie • Reageer