×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
PTSS

PTSS


PTSS

 Eén van de diagnoses die ik kreeg van de psychotherapeut. PTSS – Post Traumatisch Stress Syndroom. Veel mensen kennen het vooral van veteranen. Militairen die terugkomen van uitzending en dan ‘anders’ zijn, omdat de strijd niet stopt na de oorlog. Omdat de strijd niet stopt als ze weer thuis zijn, in de vertrouwde omgeving. PTSS is niet alleen ‘van veteranen’, iedereen die een ingrijpend iets heeft meegemaakt in zijn/haar leven, kan PTSS krijgen.

 Wat is PTSS dan precies? Een Posttraumatische Stressstoornis (PTSS) is de verzamelnaam voor een groep klachten die kunnen ontstaan na het meemaken van een schokkende, traumatische gebeurtenis. Traumatisch wil zeggen dat je gewond bent geraakt, zowel lichamelijk als geestelijk bedoeld. Bij een PTSS is dit een psychische verwonding die niet of niet goed geneest. Dat wil zeggen: het lukt je niet om het trauma te verwerken. (bron: www.gezondheidsplein.nl)

 Dat er bij PTSS voornamelijk aan veteranen wordt gedacht, blijkt wel uit een opmerking die ik kreeg toen ik aangaf PTSS te hebben. Diegene moest er wel een beetje om lachen, want die zag me al in een camouflage outfit door de woestijn tijgeren. In eerste instantie werd ik daar wel een beetje geïrriteerd door, maar later kon ik er wel enigszins de humor van in zien. Eigenlijk is de beeldspraak nog niet eens zo gek.

 Camouflage of camoufleren, het heeft twee verschillende betekenissen:

1.       Onzichtbaar of onopvallend maken

2.       Maskeren

Een masker op hebben, niet je ware gezicht laten zien, je emoties niet tonen. Toch wel een soort van camouflage, het camoufleren van je gevoelens. Al heeft het in dit geval helemaal niks met kleding te maken. Ik heb mezelf heel lang niet laten zien, het was zo makkelijk om m’n masker op te zetten en iedereen wijs te maken dat het allemaal goed met me ging. Oké, een uitzondering daar gelaten. Een paar mensen prikten door dat masker heen en wisten dat het eigenlijk helemaal niet zo lekker ging. Tsja, dat kan je honderd keer verteld worden, maar het is toch iets waar je zelf achter moet komen. En dat gebeurd, sooner or later. Vaak heb je dan al te lang gewacht. En ja, ik heb te lang gewacht. Eigenlijk veel te lang. Ik kreeg allerlei vage lichamelijke klachten. Enorme concentratieproblemen, m’n geheugen liet me regelmatig in de steek. Slapen??? Nou eeehhh wat is dat nog maar? Ik geloof niet dat het betekende dat ik minstens elk uur op de klok zou zien ’s nachts. Oh en vergeet dat korte lontje ook niet. Niet echt leuk voor de mensen om me heen.

 Tijgeren, wat is het eigenlijk of wat betekent het? Het begrip tijgeren heeft 2 verschillende betekenissen:

1.       Nog niet echt kruipen op handen en voeten, maar met de buik over de grond slepen

2.       Op handen en voeten sluipen als een tijger, met het lichaam zo laag mogelijk bij de grond

Dat hoeft natuurlijk niet letterlijk betekenen, tenminste voor mijn gevoel niet. Ik sleep me al jaren voort, omdat ik elke dag weer wakker wordt en er elke dag weer iets van me wordt verwacht. Doodvermoeiend is het. Helemaal omdat je niet alleen bent, je hebt een gezin, er worden dingen van je verwacht. Nu nog meer dan anders, omdat Alex van maandag tot en met vrijdag in Frankfurt is voor z’n werk en ik de zorg voor de kleine meid alleen heb. Ik vind dat verhipte pittig moet ik zeggen. Maar goed, zij heeft ook rechten, dus ik ging maar door. Tot die dag dat het niet meer ging… Dat ik de moed neer meer kon opbrengen om mijn laptop open te doen om te gaan werken. Ik kon het gewoon niet. Ik zat naar dat ding te staren, mezelf afvragend wat ik er ook al weer mee moest doen. Dat was toch het signaal om hulp in te schakelen, dit ging niet meer. Ik kwam er ook achter dat ik dit niet meer alleen kon oplossen. Dat ik hulp nodig had, professionele hulp. Een enorme stap voor me, omdat ik altijd gewend was om alles zelluf te doen en alles zelluf op te lossen. Daar had ik toch niemand voor nodig? Kan ik allemaal zelf wel. Tsja, dat zegt mijn dochter van twee en een half jaar nu ook regelmatig. Ik kon en kan het niet allemaal zelluf meer. Best een dingetje om dat toe te geven. Ik ben daar niet zo goed in. Hulp vragen, afhankelijk zijn van iemand anders. Ik wil niemand tot last zijn. Ik weet ook dat men dat niet zo ervaart hoor. Verstandelijk weet ik dat allemaal prima. Maar ja, vertel mijn gevoel dat…

 Als ik eerder de symptomen van PTSS had geweten, had ik de diagnose bijna zelf wel kunnen stellen. Niet dat het daarmee opgelost zou zijn geweest hoor. Misschien had ik dan wel eerder hulp gezocht, misschien ook niet. Het feit ligt er dat ik het niet wist en wel erg last had van onderstaande klachten.

 De symptomen die ik had/heb:

 ·         Je voelt je voortdurend gespannen en ‘opgefokt’.

·         Je verliest snel je geduld en bent snel boos.

·         Je hebt last van plotselinge huilbuien.

·         Je schrikt snel en bent overgevoelig voor elke onverwachte situatie of gebeurtenis.

·         Je bent somber, vindt niets leuk of interessant.

·         Je kunt je slecht concentreren.

·         Je heb geheugenproblemen.

·         Je bent doodmoe, maar kunt toch moeilijk inslapen of doorslapen.

·         Je vermijdt  gesprekken, gedachten en gevoelens die horen bij het trauma (tot op zekere hoogte).

·         Je sluit je steeds meer af, je praat weinig over je gevoelens.

·         Je gevoelens zijn vlak geworden, je hebt weinig zin om dingen te ondernemen.

 Al met al een hele rij van klachten… Ik snap niet hoe ik nog heb kunnen functioneren eigenlijk. Nou ja, ik denk dat het voornamelijk op de automatische piloot was. Niet leuk voor Alex, niet leuk voor Mireia. Voor de buitenwereld kon ik nog enigszins de schijn op houden, maar thuis, de veilige haven, daar ging het niet meer.

 Dus toch maar een afspraak gemaakt met de huisarts… met lood in m’n schoenen. Ze zag de ernst van het ‘probleem’ ook wel in en verwees me direct door naar de POH-GGZ (Praktijk Ondersteuner Huisarts – GGZ). Daar heb ik eerst een intake mee gehad en tijdens het tweede gesprek gaf ze al aan dat mijn rugzak te groot en te vol zat voor haar. Dat ze me graag wilde doorverwijzen naar een psycholoog of een psychotherapeut. Ik was er al een beetje op voorbereid, had er al wat over na kunnen denken. Doorverwijzing? Prima, maar dan wel naar iemand die direct is en niet van de zachte aanpak. Aan enige zelfkennis ontbreekt het me niet hoor hahaha.

Zonder gekheid, ik ben al eerder bij een psycholoog geweest, maar uiteindelijk zat ik daar de therapeut te zijn, want hij deed zijn verhaal bij mij. Dat werkt niet, voor geen meter. Dat het allemaal zo erg is en zo verdrietig dat ik m’n kindje ben verloren, dat weet ik zelf wel. Daar ben ik niet mee geholpen als dat telkens gezegd wordt. Ik heb nu een psychotherapeut waar ik om gevraagd heb. Heel aardige vrouw, maar direct en niet van de zachte aanpak. Is het fijn? Nou echt niet altijd hoor. Ze komt met heel pijnlijke vragen. Helpt het? Nou dat wel, geloof ik tenminste. We zijn sinds kort met EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) begonnen. Kijken of ik letterlijk op andere gedachten gebracht kan worden.

 

Deep inside you is more strength than you’ve ever known

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Bodycoach
Heftig!!! Hopelijk zal deze therapie je helpen
23-04-2018 16:05
23-04-2018 16:05
maanvanwim
Na een relatie van 6 jaar met een introverte narcistische vrouw kreeg ik de diagnose complexe ptss. Ik ben bij haar weggevlucht op het moment dat ik eindelijk een huis kreeg van de woningbouw. Jaren knokken om te overleven, jaren onder controle van de zieke geest die wist dat ik nog geen huis had en vaker tegen me zei "ik kan je er zo uit zetten, ik heb het al uitgezocht" m.a.w. als je niet doet zoals ik wil dan slaap je op straat. Nu 3 jaar en 8 maanden verlost uit de hel en vanaf eerste moment in therapie. Ik kreeg een cursus over wat de agressor bewust met je doet en hoe dat invloed heeft op de hersenen, daarna trauma stabilisatie therapie, daarna narratieve exposure therapie en nu nog EMDR.  Gewoon even 10 jaar naar de knoppen omdat ik dacht eindelijk een lieve eerlijke oprechte vrouw getroffen te hebben (na eerdere ellende met verkeerde vrouwen). Ze was een wolf in schaapskleren, haar moeder ook... ik had er met 2 tegelijk van doen. Walgelijke mensen! Het gaat me nu goed... Ik woog (als man) nog maar 47 kilo toen ik van haar af ging, uitgeput, uitgemergeld en op het randje van afscheid nemen van deze wereld. Had helemaal niets meer, van het laatste beetje wat ik had heeft ze een deel ook nog van me gestolen... Ik had niets om mee te starten, een leeg huis maar ik had een huis... het begin van iets beters.  Ik ben sterker dan een wolf in schaapskleren! :)  Heb ook de eerste 2 jaar heel veel geschreven en in het openbaar op internet. Dat heeft me geholpen en tegelijk ook andere (gezien de vele positieve respons) Nu 20 kg aangekomen, weer werk, mijn huis netjes aangekleed, veel vrienden, ondertussen ook van het roken af gekomen, start in september een nieuwe hbo opleiding. Ik heb in die 3,5 jaar bereikt wat mijn ex in haar 45 jarig leven nog niet bereikt heeft, en dan bedoel ik op mentaal en emotioneel vlak. Ze zal dat ook nooit bereiken, narcisten en vooral de stille verborgen types hebben de emotionele ontwikkeling van max. een 5 jarige. Ze zijn niet behandelbaar. En wij! Wij kunnen het, zelfs voor een heel groot deel zelf, dat omdat wij ook in onszelf kunnen kijken... onze eigen kwetsbaarheden (ontstaan in het verleden) waardoor we prooien werden van zieke geesten. Ik vind het prachtig hoe jij schrijft, ik lees nog veel over het onderwerp en geniet ervan als ik zie/lees hoe andere na zo'n verschrikkelijke ervaring in de hel bij een narcist weer opkrabbelen en weer in zichzelf gaan geloven. Ga zo door, je schrijft en omschrijft heel goed en herkenbaar.  Petje af voor je schrijven maar vooral voor je kracht! 
22-04-2018 21:37
22-04-2018 21:37
ceegeebee26
EMDR heeft me geholpen met PTSS maar vraag me niet hoe. Vond het erg lastig om niks te denken haha. Maar wat een bevrijding, die messcherpe randjes van de pijnlijke herinneringen af. Zonder dat het afdoet aan je ervaringen. Ze zijn niet minder maar anders. Hopelijk voor jou snel deze rust!
22-04-2018 21:04
22-04-2018 21:04
Bloggerda
Ook ik heb PTSS gehad en ik heb wel goede resultaten met EMDR gehad. Ik ben nu bij een psychotherapeut en die pakt veel beter door als een psycholoog. Hier ga ik ook nog weet EMDR doen. Ik ben 59 en heb nog een paar jaar te gaan bij de psychotherapeut.  Aan één kant vind ik het erg dat ik op mijn leeftijd er nog steeds zo mee bezig ben. Aan de andere kant hoop ik dat ik nog wat jaren kan genieten van een andere ik. Ik wens je sterkte en liefs.
22-04-2018 18:48
22-04-2018 18:48
monicmotter
Hoi lieve Els, Jouw verhaal kunnen zowel mijn oudste als ik kopiëren. Beiden hebben PTSS. Zij gaat behandeld worden met EMDR en ik word door een psycholoog behandeld (voor dezelfde klachten die jij ook hebt), ik merk tot nog toe geen resultaat. Misschien wordt het tijd voor een ander soort hulpverlener.
22-04-2018 17:52
22-04-2018 17:52
mjlouwdijk
Lieve Els....ptss is ook bij bij vastgesteld...ook EMDR gehad...maar dit werkte averechts...de herbelevingen werden eerder sterker dan minder...dapper dat je er zo eerlijk over spreekt. Door omstandigheden lukt dit bij niet....wat ben je een bijzonder sterke vrouw..
22-04-2018 17:37
22-04-2018 17:37
FrutselenindeMarge
pittig aan zeg!fijn dat je goede hulp krijgt
22-04-2018 17:30
22-04-2018 17:30