×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Alzheimer: Heb je eigenlijk kinderen?

Alzheimer: Heb je eigenlijk kinderen?


We zitten zwijgend bij elkaar, zoals de laatste tijd steeds vaker. Het is een prettig zwijgen. Een zwijgen dat niet per se doorbroken hoeft te worden. Hier zitten, samen, in het hier en nu, is genoeg.

"Ik ga je een gekke vraag stellen," zegt mijn moeder. "Heb je eigenlijk kinderen?"

Ik laat haar de foto's zien van mijn dochters. En meteen weet ze het weer. 

"O ja, natuurlijk! Wat stom van me. Ik heb ze laatst nog gezien. Wat ben ik toch warrig. Kijk, ik heb ook een paar mooie foto's van ze."

Ze staat op en ik volg haar. We bewonderen de foto's. Ik vertel haar hun namen ("O ja, natuurlijk!") en leeftijden. Ze geeft me daarna meteen maar een rondleiding door haar huis, want elke keer dat ik bij haar kom denkt ze dat het mijn eerste keer is.

"En dit is geloof ik een soort badkamer." Nieuwsgierig opent ze de deur. "Ja! Kijk, dat is de wastafel en dat is de douche." 

We gaan terug naar de woonkamer. Ik neem weer plaats in mijn stoel. 

"Misschien een gekke vraag, maar heb jij eigenlijk al verkering?" vraagt mijn moeder.

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




Annemiek
Wat heb je dit mooi geschreven. Wel verdrietig dat je moeder haar kleinkinderen begint te vergeten.
25-09-2018 11:13
25-09-2018 11:13
Loes van Essen
Lijkt me heel moeilijk om mee om te gaan
17-07-2018 13:15
17-07-2018 13:15
caro.sael Davinchy
wat is dit moeilijk voor je
22-02-2018 11:01
22-02-2018 11:01
Albert van den Berg
Heel moeilijk, maar denk ook fijn als je de foto´s kunt laten zien en ze het weer (even) weet.
21-02-2018 20:42
21-02-2018 20:42
Neance
Wat een heftige situatie
24-01-2018 23:16
24-01-2018 23:16
Piteke van der Meulen
Ik ben één middag per week aktiviteitenbegeleidster/vrijwilligster bij mensen, 80 plus met Alzheimer. Het went enerzijds maar anderzijds gebeurd er iedere keer wel iets dat zo door je ziel snijdt. Gisteren een vrouw die zegt; ja ze hebben me hier opgesloten. Zo sneu. Terwijl ze echt een heel mooie woonplek heeft, maar ja, niet meer haar eigen huis.
24-01-2018 21:22
24-01-2018 21:22
AmsterdamseMams
Herkenning , mijn schoonmoeder is dement En mijn Man die is heel vaak bij haar , hij is echt lief voor zijn moeder en maakt vaak mee dat zijn moeder hem niet meer herkend Verdrietig is het
23-01-2018 19:39
23-01-2018 19:39
Soberana
Heftig en triest, maar ook mooi: hoe je moeder ondanks de Alzheimer, de basis van haar eigen zelf heeft behouden: liefdevol, belangstellend in haar omgeving/dochter/kleinkinderen. En hoe jij daarmee omgaat: chapeau!
23-01-2018 16:56
23-01-2018 16:56
Encaustichris
En iedere keer breekt je hart.... opnieuw prachtig maar hartverscheurend geschreven. Ik dacht net: misschien kun je tzt overwegen je verhaaltjes te bundelen. Ze zijn zo ontroerend, en voor velen herkenbaar.
23-01-2018 11:34
23-01-2018 11:34
Rudi Arends
goede blog, triest eigenlijk.
23-01-2018 11:23
23-01-2018 11:23
Schorelaar
Alsof je elke 5 minuten alles opnieuw ontdekt. En er dan zo lief bij blijft. En jij ook.
23-01-2018 09:52
23-01-2018 09:52
Ellie B
Dat is heftig
23-01-2018 09:42
23-01-2018 09:42
Marjolein
triest hoor. Apart dat ze het vraagt, meestal proberen ze dat te vermijden.
23-01-2018 09:36
23-01-2018 09:36
Hans van Gemert
Het zijn elke keer weer stukjes die raken...
23-01-2018 08:36
23-01-2018 08:36
notifications_noneadd
09-10-2018 13:44
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
07-10-2018 10:09
1 volger , 1 antwoord