×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Alzheimer: Heb je eigenlijk kinderen?

Alzheimer: Heb je eigenlijk kinderen?


We zitten zwijgend bij elkaar, zoals de laatste tijd steeds vaker. Het is een prettig zwijgen. Een zwijgen dat niet per se doorbroken hoeft te worden. Hier zitten, samen, in het hier en nu, is genoeg.

"Ik ga je een gekke vraag stellen," zegt mijn moeder. "Heb je eigenlijk kinderen?"

Ik laat haar de foto's zien van mijn dochters. En meteen weet ze het weer. 

"O ja, natuurlijk! Wat stom van me. Ik heb ze laatst nog gezien. Wat ben ik toch warrig. Kijk, ik heb ook een paar mooie foto's van ze."

Ze staat op en ik volg haar. We bewonderen de foto's. Ik vertel haar hun namen ("O ja, natuurlijk!") en leeftijden. Ze geeft me daarna meteen maar een rondleiding door haar huis, want elke keer dat ik bij haar kom denkt ze dat het mijn eerste keer is.

"En dit is geloof ik een soort badkamer." Nieuwsgierig opent ze de deur. "Ja! Kijk, dat is de wastafel en dat is de douche." 

We gaan terug naar de woonkamer. Ik neem weer plaats in mijn stoel. 

"Misschien een gekke vraag, maar heb jij eigenlijk al verkering?" vraagt mijn moeder.

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




Annemiek
Wat heb je dit mooi geschreven. Wel verdrietig dat je moeder haar kleinkinderen begint te vergeten.
25-09-2018 11:13
25-09-2018 11:13 • Reageer
Loes van Essen
Lijkt me heel moeilijk om mee om te gaan
17-07-2018 13:15
17-07-2018 13:15 • Reageer
caro.sael Davinchy
wat is dit moeilijk voor je
22-02-2018 11:01
22-02-2018 11:01 • Reageer
Albert van den Berg
Heel moeilijk, maar denk ook fijn als je de foto´s kunt laten zien en ze het weer (even) weet.
21-02-2018 20:42
21-02-2018 20:42 • 1 reactie • Reageer
Albert van den Berg
Sorry, er ging iets mis met de sterren, hadden er zelfs meer dan 5 mogen zijn.
21-02-2018 20:43
21-02-2018 20:43 • Reageer
Neance
Wat een heftige situatie
24-01-2018 23:16
24-01-2018 23:16 • Reageer
Piteke van der Meulen
Ik ben één middag per week aktiviteitenbegeleidster/vrijwilligster bij mensen, 80 plus met Alzheimer. Het went enerzijds maar anderzijds gebeurd er iedere keer wel iets dat zo door je ziel snijdt. Gisteren een vrouw die zegt; ja ze hebben me hier opgesloten. Zo sneu. Terwijl ze echt een heel mooie woonplek heeft, maar ja, niet meer haar eigen huis.
24-01-2018 21:22
24-01-2018 21:22 • Reageer
AmsterdamseMams
Herkenning , mijn schoonmoeder is dement En mijn Man die is heel vaak bij haar , hij is echt lief voor zijn moeder en maakt vaak mee dat zijn moeder hem niet meer herkend Verdrietig is het
23-01-2018 19:39
23-01-2018 19:39 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Heel moeilijk lijkt me dat.... gelukkig is mij dat nog niet overkomen. Herkent ze hem wel als iemand die bij haar hoort, of is hij voor haar op zulke momenten een totaal onbekende?
24-01-2018 07:49
24-01-2018 07:49 • 1 reactie • Reageer
Soberana
Heftig en triest, maar ook mooi: hoe je moeder ondanks de Alzheimer, de basis van haar eigen zelf heeft behouden: liefdevol, belangstellend in haar omgeving/dochter/kleinkinderen. En hoe jij daarmee omgaat: chapeau!
23-01-2018 16:56
23-01-2018 16:56 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja, dat klopt, ik had het er nog met mijn zus over: het is alsof mijn moeder in haar puurste kern overblijft, en dat is iets waar we heel blij mee zijn.
24-01-2018 07:47
24-01-2018 07:47 • Reageer
Encaustichris
En iedere keer breekt je hart.... opnieuw prachtig maar hartverscheurend geschreven. Ik dacht net: misschien kun je tzt overwegen je verhaaltjes te bundelen. Ze zijn zo ontroerend, en voor velen herkenbaar.
23-01-2018 11:34
23-01-2018 11:34 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Heb ik inderdaad aan gedacht, maar ze zijn wel erg kort... dan vraag ik me dus meteen af of er wel iemand op zit te wachten om ze te lezen (hoewel jullie hier natuurlijk altijd erg lief reageren)
24-01-2018 07:47
24-01-2018 07:47 • 1 reactie • Reageer
Rudi Arends
goede blog, triest eigenlijk.
23-01-2018 11:23
23-01-2018 11:23 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel!
24-01-2018 07:46
24-01-2018 07:46 • Reageer
Schorelaar
Alsof je elke 5 minuten alles opnieuw ontdekt. En er dan zo lief bij blijft. En jij ook.
23-01-2018 09:52
23-01-2018 09:52 • 2 reacties • Reageer
Alzheimerblog
Ja, het is alsof ze voortdurend de wereld om zich heen voor het eerst ziet, ofzo...
24-01-2018 07:46
24-01-2018 07:46 • Reageer
Rudi Arends
Daar is ook `n hele flauwe grap over, maar beter dat ik het niet vertel, worden misschien bep mensen boos over.
23-01-2018 11:25
23-01-2018 11:25 • Reageer
Ellie B
Dat is heftig
23-01-2018 09:42
23-01-2018 09:42 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja...
24-01-2018 07:45
24-01-2018 07:45 • Reageer
Marjolein
triest hoor. Apart dat ze het vraagt, meestal proberen ze dat te vermijden.
23-01-2018 09:36
23-01-2018 09:36 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ze vraagt heel rechtstreeks en vindt het gelukkig niet erg als ze er dan naast blijkt te zitten.
24-01-2018 07:45
24-01-2018 07:45 • Reageer
Hans van Gemert
Het zijn elke keer weer stukjes die raken...
23-01-2018 08:36
23-01-2018 08:36 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja, als ik ze zelf teruglees verbaas ik me bovendien over de snelheid van de achteruitgang....
24-01-2018 07:45
24-01-2018 07:45 • 1 reactie • Reageer