×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Alzheimer: Jij bent mijn dochter. Maar wie is jouw moeder?

Alzheimer: Jij bent mijn dochter. Maar wie is jouw moeder?


We hebben het over de voor haar steeds ingewikkelder wordende familie. Want huwelijken lopen stuk en kinderen worden geboren. 

Tante J was met oom T getrouwd. Dat weet ze, maar dat ze inmiddels al tien jaar gescheiden zijn is haar ontschoten. De namen van hun kinderen herinnert ze zich nog wel.

"Goh, die zullen inmiddels ook wel groot zijn. Wonen ze nog bij tante J.?" 

"Nee hoor, die hebben zelf al kinderen." 

"Hebben zij al kinderen?  O ja natuurlijk, dat zoontje van goh-hoe-heet-ze-nou lag toen nog zo lang in het ziekenhuis." 

Die informatie is er dus nog. Misschien niet onmiddellijk toegankelijk, maar via een omweggetje komen er soms verbazingwekkend gedetailleerde (en kloppende) verhalen.

"Dus de kinderen van tante J en oom T heten Zus en Zo," zet ze alles nog eens op een rijtje. "En Zus is getrouwd met Hem en Zo woont samen met Haar. En dat zoontje, gelukkig dat daar alles mee goed gekomen is hè, dat is de zoon van Zus." 

Ze zwijgt even.

"En jij bent mijn dochter. Dat weet ik natuurlijk nog wel. Maar wie is dan ook alweer jouw moeder?"

"Dat ben jij toch, mam? Ik ben jouw dochter en jij bent mijn moeder."

"Ben ik jouw moeder? O ja, natuurlijk. Wat stom van me. Mijn hoofd is soms een beetje warrig."

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




Marion Wever
ahww... mooi geschreven! Iedere keer iets meer zorgen en iets meer loslaten. Misschien ben jij nu een beetje meer haar moeder.
18-10-2017 13:02
18-10-2017 13:02 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja, zo voelt het wel. Maar gisteren opeens weer een heel fijn en helder gesprek waarbij ik dacht: het is net of ik de moeder van vroeger weer een beetje terug heb. Die momenten koester ik extra.
21-10-2017 10:46
21-10-2017 10:46 • 1 reactie • Reageer
Soberana
Wat verschrikkelijk moeilijk en verdrietig! Hebben jullie inmiddels al een zorginstelling op het oog?
17-10-2017 21:07
17-10-2017 21:07 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja, gelukkig hebben we een koers kunnen bepalen in overleg met veel partijen... we zijn het er allemaal over eens dat dat voor mijn moeder, gezien de omstandigheden, de beste plek zal zijn. Voor zover ze het zelf overziet heeft ze aangegeven dat ze het daar "wel ziet zitten" (al kan dat natuurlijk anders zijn op het moment dat het allemaal echt gaat gebeuren). Probleem: daar is nu nog geen plek. Het alternatief van crisisopvang in een verpleeghuis ziet ook de hulpverlening voor haar niet zitten, dus we roeien voorlopig door met de riemen die we hebben, krijgen extra zorg en hopen van harte dat een tussentijdse crisisopvang niet nodig zal zijn...
20-10-2017 11:04
20-10-2017 11:04 • 1 reactie • Reageer
LivingThaGoodLife
lijkt me heel moeilijk zoiets.. wel erg mooi omschreven.. voel de emotie erbij..
15-10-2017 17:53
15-10-2017 17:53 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel...
21-10-2017 10:47
21-10-2017 10:47 • Reageer
The Original Enrique
Mmm, ik vind dat altijd zó verdrietig en triest, je moeder die er af en toe heel even is en dan ook weer weg. Met mijn tantes heb ik dat ook gezien, zo'n rotziekte, zo triest, waar ik me vaak aan troost is dat ze zelf niet meer weet dat ze 'weg' is... :'-(
15-10-2017 14:44
15-10-2017 14:44 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Mijn moeder zit nog in het stadium dat ze goed beseft wat er is, helaas....
21-10-2017 10:48
21-10-2017 10:48 • 1 reactie • Reageer
Daantje l
Wat goed dat he het zo van je afschrijft, lijkt me erg moeilijk
15-10-2017 13:22
15-10-2017 13:22 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Is het ook, maar van me afschrijven helpt (en jullie reacties ook)
21-10-2017 10:48
21-10-2017 10:48 • Reageer
LWAlmanak
Wat een verhaal weer, maar goed dat zij jou moeder is!
15-10-2017 12:17
15-10-2017 12:17 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja, ik zou geen andere willen :-)
21-10-2017 10:48
21-10-2017 10:48 • Reageer
christel_michele
Lijkt mij heel lastig om daar mee om te moeten gaan. Ken wel wat mensen, maar niet in relationele vorm, dus dan is het altijd nog anders.
14-10-2017 19:42
14-10-2017 19:42 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Het is lastig om elke keer weer een stukje te verliezen van wie ze was, en om te zien hoe zij soms worstelt...
21-10-2017 10:49
21-10-2017 10:49 • Reageer
Encaustichris
Zo verdrietig voor jullie, je beschrijft het zo treffend!
14-10-2017 16:30
14-10-2017 16:30 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Bedankt voor je lieve reactie!
21-10-2017 10:49
21-10-2017 10:49 • Reageer
Neance
Weer zo een :-/ indrukwekkend!
14-10-2017 13:41
14-10-2017 13:41 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel... van me afschrijven helpt.
14-10-2017 13:42
14-10-2017 13:42 • 1 reactie • Reageer