×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Alzheimer: Jij bent mijn dochter. Maar wie is jouw moeder?

Alzheimer: Jij bent mijn dochter. Maar wie is jouw moeder?


We hebben het over de voor haar steeds ingewikkelder wordende familie. Want huwelijken lopen stuk en kinderen worden geboren. 

Tante J was met oom T getrouwd. Dat weet ze, maar dat ze inmiddels al tien jaar gescheiden zijn is haar ontschoten. De namen van hun kinderen herinnert ze zich nog wel.

"Goh, die zullen inmiddels ook wel groot zijn. Wonen ze nog bij tante J.?" 

"Nee hoor, die hebben zelf al kinderen." 

"Hebben zij al kinderen?  O ja natuurlijk, dat zoontje van goh-hoe-heet-ze-nou lag toen nog zo lang in het ziekenhuis." 

Die informatie is er dus nog. Misschien niet onmiddellijk toegankelijk, maar via een omweggetje komen er soms verbazingwekkend gedetailleerde (en kloppende) verhalen.

"Dus de kinderen van tante J en oom T heten Zus en Zo," zet ze alles nog eens op een rijtje. "En Zus is getrouwd met Hem en Zo woont samen met Haar. En dat zoontje, gelukkig dat daar alles mee goed gekomen is hè, dat is de zoon van Zus." 

Ze zwijgt even.

"En jij bent mijn dochter. Dat weet ik natuurlijk nog wel. Maar wie is dan ook alweer jouw moeder?"

"Dat ben jij toch, mam? Ik ben jouw dochter en jij bent mijn moeder."

"Ben ik jouw moeder? O ja, natuurlijk. Wat stom van me. Mijn hoofd is soms een beetje warrig."

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




Marion Wever
ahww... mooi geschreven! Iedere keer iets meer zorgen en iets meer loslaten. Misschien ben jij nu een beetje meer haar moeder.
18-10-2017 13:02
18-10-2017 13:02
Soberana
Wat verschrikkelijk moeilijk en verdrietig! Hebben jullie inmiddels al een zorginstelling op het oog?
17-10-2017 21:07
17-10-2017 21:07
LivingThaGoodLife
lijkt me heel moeilijk zoiets.. wel erg mooi omschreven.. voel de emotie erbij..
15-10-2017 17:53
15-10-2017 17:53
'Klein'
Mmm, ik vind dat altijd zó verdrietig en triest, je moeder die er af en toe heel even is en dan ook weer weg. Met mijn tantes heb ik dat ook gezien, zo'n rotziekte, zo triest, waar ik me vaak aan troost is dat ze zelf niet meer weet dat ze 'weg' is... :'-(
15-10-2017 14:44
15-10-2017 14:44
Daantje l
Wat goed dat he het zo van je afschrijft, lijkt me erg moeilijk
15-10-2017 13:22
15-10-2017 13:22
LWAlmanak
Wat een verhaal weer, maar goed dat zij jou moeder is!
15-10-2017 12:17
15-10-2017 12:17
christel_michele
Lijkt mij heel lastig om daar mee om te moeten gaan. Ken wel wat mensen, maar niet in relationele vorm, dus dan is het altijd nog anders.
14-10-2017 19:42
14-10-2017 19:42
Encaustichris
Zo verdrietig voor jullie, je beschrijft het zo treffend!
14-10-2017 16:30
14-10-2017 16:30
Neance
Weer zo een :-/ indrukwekkend!
14-10-2017 13:41
14-10-2017 13:41
notifications_noneadd
09-10-2018 13:44
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
07-10-2018 10:09
1 volger , 1 antwoord