Schrijvershotel #14: hun eerste nacht samen.

Schrijvershotel #14: hun eerste nacht samen.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Als ik in slaap val is het al bijna ochtend. Rond lunchtijd word ik wakker. Ik spring onder de douche en haast me daarna naar de eetzaal. Met wat fruit en bronwater neem ik plaats achter mijn bureau. Als ik over een paar dagen terug naar Nederland wil, zal ik moeten doorschrijven. Want mijn boek moet af.

Vanavond zou het eindelijk gebeuren. Voorzichtig haalde ze haar mooiste jurk van de hanger. Ze zag haar spiegelbeeld stralen. Wat had ze hem lang niet gezien. Na hun eerste ontmoeting hadden ze telefonisch contact gehouden. Ze had zich vaak gelukkig geprezen met de cursus Spaans die ze voor haar werk had moeten volgen. Hun huisgenoten hadden natuurlijk niet mogen weten wie hij was. Daarom hadden ze voor hem een schuilnaam verzonnen. Eén van hun geheimpjes.

Al vóór die eerste ontmoeting had ze diep van binnen geweten dat hij de ware voor haar was. Zoals haar moeder altijd zei: "zoiets vóelt een vrouw." Waarop ze meestal liet volgen: "En denk eraan, sommige mensen willen niet jou maar je lichaam. Vindt een man jou de moeite waard? Dan wacht hij wel." Maar ach, wat wist haar moeder van echte liefde? Het vuur in het huwelijk van haar ouders was al lang gedoofd. Ze konden het prima met elkaar vinden maar van vlinders en vioolmuziek was al jaren geen sprake meer. En als ze als opgroeiend meisje naar haar ouders gekeken had, had ze geweten: zo wil ik het later niet. Ze had altijd het vermoeden gehad dat voor haar iets anders weggelegd was. Een Grote, allesoverheersende Liefde.

Mannen waren er altijd genoeg geweest. Ze voelden zich blijkbaar snel tot haar aangetrokken. Iemand had haar verteld dat het te maken had met de combinatie van haar lange blonde haren, haar felgroene ogen en haar open uitstraling. Ze geloofde het allemaal wel. Op een enkele kortstondige romance na had ze de mannen op afstand gehouden. Ze was immers voorbestemd voor iets groters. En toen ze voor het eerst zijn foto zag had ze geweten: hij is mijn lot.

Ze besteedde extra aandacht aan haar make-up. Ze koos zorgvuldig haar parfum. Tenslotte bekeek ze zichzelf keurend in de spiegel. Ja. Zo was het goed.

Over veertig minuten zou ze naar buiten gaan. Een wagen zou voorrijden. Een chauffeur zou haar naam noemen. Ze zou naar een afgelegen woning worden gebracht. Daar zou hij op haar wachten. Ze stelde zich hun begroeting voor. Hij had rode rozen gekocht, wist ze. Ze zouden naar zijn muziek luisteren. Ze zouden wijn drinken, sigaretten roken en genieten van een nacht vol passie. Morgenochtend zou ze terug naar Nederland reizen. En dan? Dat zouden ze later wel zien. Eerst deze nacht. Hun eerste samen.

Thuis dachten ze dat ze voor haar werk in Spanje zat. Als journaliste werd ze wel vaker naar het buitenland gestuurd. Zo had ze hem tenslotte ook ontmoet. Ze was vorig jaar op Ibiza voor een artikel over het Mekka van de hippies. Iemand had haar zijn foto getoond: een Spaanse zanger die ze had móeten interviewen. Ze herinnerde zich hoe haar arm getinteld had toen zijn hand terloops de hare raakte. Ze herinnerde zich hoe ze was verdronken in zijn ogen. Ze herinnerde zich het gevoel van zijn lippen op de hare toen ze na het interview in een bar beland waren. Ze herinnerde zich hoe ze verbaasd gedacht had: dat dit bestaat. En bovenal herinnerde ze zich hoe trots ze was geweest toen ze zijn muziek een paar weken later ook op de Nederlandse radio had gehoord. Dat was háár man. Ze had het van de daken willen schreeuwen.

Dat ze deze laatste nacht niet op haar hotelkamer hoefde doorbrengen was een opluchting. Op het eerste gezicht had kamer 6 aangenaam genoeg geleken. Mooi ingericht, ruim, schoon. En een mooi terras met zeezicht. Maar de eerste twee nachten had ze niet kunnen slapen. Ze had een man horen fluisteren. Ze had een vrouw wanhopig horen huilen en om hulp horen vragen. En ze had de kriebels gekregen van de foto van de vrouw in het grotendeels nog lege gastenboek. Toen ze gisteravond lang in de bar was blijven plakken had ze bovendien van een hotelmedewerker gehoord dat er twee jaar geleden een meisje was verdwenen. Ze was het laatst gezien in háár kamer en er was nooit een spoor van haar teruggevonden. Ze had onmiddellijk aan die mysterieuze stemmen gedacht en had een slaappil ingenomen.

Nog vijfentwintig minuten. Ze pakte haar laatste spullen in en zette haar koffer alvast bij de deur. Ze zou aan de receptionist laten weten dat ze onverwacht eerder weg moest. Misschien moest ze voor de laatste keer controleren of ze niets vergeten was. Ze keek in de badkamer en onder haar hoofdkussen. Ze opende de deuren naar het terras en sloot ze weer. Ze pakte de envelop met ansichtkaarten uit de la van het bureau - zie je wel, toch bijna iets vergeten - en stootte haar voet tegen het gastenboek. "Au! Blijf je me nou tot het laatste moment sarren?" Toen ze bukte om het op te pakken, voelde het boek onbegrijpelijk zwaar. Met moeite legde ze het op het bureau. Als vanzelf viel het open bij de foto van de vrouw op de eerste pagina.

"Dat kan nog niet. Echt niet!" hoorde ze zichzelf antwoord geven op de vraag die de vrouw haar zonder woorden leek te stellen. "Hij heeft het me heel duidelijk uitgelegd. Onder deze omstandigheden moeten we onze liefde verborgen houden. Dat duurt niet lang meer. Volgend jaar trouwen we op Ibiza. Dat heeft hij me beloofd."

Nog tien minuten. Ze bladerde nog eenmaal door het gastenboek. Misschien zou ze er een krabbel in plaatsen. Dan was die geheimzinnige vrouw vast tevreden. Ze lachte. Maar wacht - ze bladerde terug. Haar hart maakte een sprongetje. Een krantenartikel met een grote foto van haar liefde. Zijn fonkelende ogen. Zijn zwarte haar. Die aantrekkelijk lach van hem die haar benen zo week als een mossel maakte. Wie had dit artikel hier achtergelaten?

Ze bekeek de foto beter. Haar blik viel op de vrouw met wie hij hand in hand stond. De vrouw die kil was en niet in staat tot liefde. De vrouw die hij al jaren niet meer zag, ook al liet hun echtscheiding door haar tegenwerking op zich wachten. De vrouw die hem het leven zuur maakte, de vrouw die nog niet mocht weten van haar bestaan, de vrouw die haatdragend en uitgekookt was. Ze was onmiskenbaar in verwachting. Ze zagen er gelukkig uit. Het artikel was twee weken geleden gepubliceerd.

Nog twee minuten. Ze verruilde haar mooie jurk voor een korte broek en hemd. Ze pakte haar koffer weer uit. Haar laatste nacht in het hotel. Morgenochtend zou ze naar huis vliegen.

Ik lees het verhaal terug. Een verdwenen meisje. Voor het laatst gezien in kamer 6. In míjn kamer. Daarom moet dit boek geschreven worden. Bijna alles is me nu duidelijk.

<< vorige deel ---- volgende deel>>



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Met ingehouden adem gelezen! Mooi!
| 21:10 |
Mooi vervolg. Prachtig.
| 08:11 |
Het blijft de spanning houden, mooi.
| 21:58 |
Alweer ademloos gelezen!!
| 20:29 |
Opnieuw met ingehouden adem gelezen, benieuwd naar het volgende deel...
| 19:10 |
Soms loopt het allemaal anders dan je dacht...
| 19:00 |
Er begint me wat te dagen - maar het zou zomaar nog heel anders kunnen zijn.
Met spanning gelezen en met spanning kijk ik uit naar deel 15...
| 18:39 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen