×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijvershotel #15: ik luister naar wat ze te zeggen heeft

Schrijvershotel #15: ik luister naar wat ze te zeggen heeft


Wederom dineer ik samen met een aantal medeschrijvers. Hans vertelt over een geheimzinnige insluiper en de mogelijkheid dat het al net zo geheimzinnige zwarte doosje door hem is meegenomen. Joa herinnert zich dat ze al eerder een ongure man op luistervinken betrapte. En Ingeborg laat ons weten dat het roze koffertje op haar kamer is beland, al is de inhoud nog onduidelijk. Mysteries alom. Ik voel dat ze door anderen opgelost zullen worden.

Als iemand voorstelt buiten op een van de terrassen nog iets te drinken, besluit ik nu eens gezellig aan te haken. Tussen al dat schrijven door mag een mens best eens ontspannen. En dan besef ik dat ik alles nog weet. Het zwarte boek, de magische inkt, de stemmen. Ik ben tot in het diepst van mijn wezen overtuigd van het belang van het boek dat ik schrijf. Ik heb me voorgenomen om niet te versagen. Deze missie zal ik voltooien. Ik begrijp dat het zwarte boek mijn vijand niet is. Kennelijk is dat besef voldoende om niets meer te vergeten.

Met een licht hoofd van de sangria keer ik terug op kamer 6. Het zwarte boek ligt dicht op mijn bureau. Ik sla het open en zie de eerste bladzijde. De foto van de vrouw. Is zij misschien degene die ergens in de jaren 60 verdwenen is? Nee, dat denk ik toch niet. Deze foto is veel langer geleden gemaakt. De verwachte golf van inspiratie blijft uit. Het boek houdt zich vanavond koest.

Maar die nacht hoor ik wederom een huilende, om hulp roepende vrouw. En na de eerste schrik begrijp ik: ik moet mijn oren niet voor haar sluiten. Ik moet juist luisteren naar wat ze mij te zeggen heeft. Misschien dat ze dan haar rust kan vinden. Ik spoed me naar mijn bureau en pak mijn pen.

Het mocht een Godswonder heten dat haar ouders haar zonder al te veel problemen hadden laten gaan. Waarschijnlijk hadden ze ingezien dat ze heel goed in staat was haar eigen boontjes te doppen. Dat Jola haar zou vergezellen was vermoedelijk een geruststelling voor ze geweest. Om hun ouders niet nodeloos te verontrusten hadden ze bepaalde details verzwegen. Dat ze in Amsterdam de trein zouden verlaten en verder zouden gaan liften. En dat ze op hun reis vergezeld zouden worden door twee jongens die ze nog maar kort geleden ontmoet hadden. Ibiza zou hun eindbestemming zijn. Pink Floyd, vrije liefde, flowerpower en geestverruimende middelen. Ze zouden deel uitmaken van iets groots.

Ik struikel bijna over mijn woorden. De vrouw uit het boek én de vrouw die om hulp riep lijken me allebei aan te moedigen. Sneller schrijven, sneller!

<< vorige deel ---- volgende deel>>




MarijkeToscana
sorry, ik was zelf niet meer zo erg aanwezig. druk met andere dingen die ik niet langer uit wilde stellen...
19-07-2017 15:25
19-07-2017 15:25 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja, dat heb je soms. :-)
20-07-2017 07:18
20-07-2017 07:18 • 1 reactie • Reageer
Albert van den Berg
Ik ben een eind achter aan het lopen, maar jou hou ik wel bij.
18-07-2017 21:58
18-07-2017 21:58 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Voel me vereerd!
20-07-2017 07:18
20-07-2017 07:18 • Reageer
Encaustichris
Ik moedig je ook aan.... sneller, meer!
18-07-2017 17:02
18-07-2017 17:02 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ik doe mijn best ;-)
20-07-2017 07:18
20-07-2017 07:18 • Reageer
Hans van Gemert
Ja, sneller, ga door, ga door!
18-07-2017 09:29
18-07-2017 09:29 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
het is een race tegen de klok, want mijn vakantie wacht...
20-07-2017 07:18
20-07-2017 07:18 • 1 reactie • Reageer