×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
een verhaal....

een verhaal....


 

 

Nog maar pas woont hij hier. Zijn dochter hadden tegen hem gezegd : pa, het is er de tijd voor. Nu kun je nog met andere mensen kaarten en biljarten en heb je er veel meer aan.

Zijn vrouw is nu al 7 jaar geleden overleden. Al 7 jaar is het stil in huis, komt de thuiszorg zijn huis een keer per veertien dagen schoonmaken want recht op meer heeft hij niet. Hij is nog te goed zeggen ze.

Hij heeft wel geleerd om te koken want tafeltje dekje vond hij geen lekker eten hebben, een keer heeft hij het geprobeerd , maar de dag daarna al meteen gebeld dat het niet meer hoefde. Hij ging het wel zelf maken. Zijn vrouw had altijd gekookt en hij had het altijd heel lekker gevonden wat ze maakte, dat zou hij toch ook wel zelf kunnen leren uit de kookboeken die in de keuken stonden.

Met hulp van zijn kleindochter is het hem gelukt om te leren aardappelen koken, groente schoon te maken en vlees te braden. Het was leuk, zo samen met zijn kleindochter. Wat hadden ze er plezier bij gehad. En het lukte hem goed. Zelfs de pannenkoeken lukten. Hij glimlacht even.

Maar hij miste haar. Zijn lieve, zachte vrouw waar hij zo lang mee samen was. Hij was haar tegen gekomen in Amsterdam, waar zij achter de toonbank stond van de winkel met sigaretten.

Hij was gelijk verliefd geweest. Zo mooi en zo lief. Ze had naar hem gelachen en hij had haar niet uit zijn hoofd kunnen zetten. Kocht meer sigaretten dan hij nodig had gehad en zijn moeder was verrast door de 5 sigaretten die ze wekelijks meer had gekregen van hem. Voorzichtig was hij een praatje met haar begonnen en na weken had hij haar gevraagd om mee te gaan dansen in de buurt.

Hij kreeg toestemming van haar vader om haar regelmatig te mogen bezoeken en wat had hij dat spannend gevonden. Maar het was het helemaal waard geweest. Ze waren getrouwd en hadden 4 mooie kinderen gekregen, allemaal dochters, die qua uiterlijk allemaal wat van zijn vrouw weg hadden. Nu kon hij naar zijn meisjes kijken en in ieder van hen zag hij een vleugje van dat meisje waar hij zo van gehouden had.

Maar hij was steeds eenzamer geworden. Er was niemand om mee te praten, niemand om zijn gedachten mee te delen en hij werd steeds stiller. Zijn dochters kwamen wel langs maar alles was toch anders. De gesprekken gingen steeds over de zelfde dingen. Lukte alles nog? Kon hij nog helder nadenken? Moest hij niet eens naar de dokter?

Maar hij dwaalde af. Nu was hij hier. In dit grote mooie moderne huis. Met een eigen kamer waar hij een keukentje had , een zithoek en een slaapkamer. Elke dag werd zijn kamertje schoongemaakt en zijn was werd een keer per week opgehaald. Eten maken hoefde hij niet meer te doen, hij kon elke middag warm eten in het restaurant.

Hij was hier nog maar een paar weken. En gelukkig kon hij de weg vinden door al die gekleurde lijnen die in de vloerbedekking waren gemaakt. Vanuit de hal kon hij de rode lijn volgen en kwam hij in de huiskamer van de benedenverdieping. Daar hingen ook lijstjes met wat er allemaal te doen was in het huis. Klaverjassen, biljarten en natuurlijk bingo.

Naar de bingo was hij de eerste week gegaan en eigenlijk gelijk besloten dat het niet echt iets voor hem was. Maar hij had , in een hoekje , alleen aan een tafeltje eens rondgekeken naar de andere mensen die in dit huis woonden. Het was eigenlijk een eiland voor leeftijdgenoten als hij zo eens rondkeek.

Allemaal oude mensen.. leek hij al zo oud als deze mensen? In zijn hart was hij nog jong. Goed, toegegeven, zijn lijf deed niet helemaal meer was hij allemaal kon toen het jong was. Maar toch, zo oud als sommigen was hij toch nog niet?

Die man daar in die hoek, die zo naar urine rook, zo zag hij er toch nog niet uit? Of die man aan de grote tafel, die zijn koffie meer naast zijn mond schonk dan erin. Wat deed hij toch hier?

En toen had een leuke vlotte stem gezegd dat het een saaie bedoeling was hier. En  had hij de geur van lelietjes van dalen geroken. Hij had opgekeken en keek in een paar vrolijke ogen.  Julia heette ze. Ze was bij hem komen zitten . En toen was het gebeurt. Op zijn leeftijd was hij verliefd geworden, op het eerste gezicht. Echt.  Hij had een kleur gekregen en maar wat gestameld , moest eerst even tot zichzelf komen. En zij had hem die tijd gegeven. Na twee kopjes koffie en een bingo voor de volle eerste rij  was het alsof ze elkaar al jaren kenden.

Ze woonde op de derde etage en hij had de volgende dag  koffie bij haar gedronken. Een leuke kamer had ze. Met foto’s en heel veel kleur. Hij zat er graag. Het rook naar haar en ademde haar. Haar vrolijkheid, haar levenslust . Ook zij had al een heel leven achter zich . Drie kinderen en al jaren gescheiden. Maar het had haar niet bitter gemaakt. Nee , haar motto was genieten van het leven. Komt het niet zoals je wilt , dan maak je het mooiste van wat je wel krijgt.

Ook zij had het gevoeld, de vonk die oversprong. En waarom zou je er moeilijk over doen zei ze. Hoeveel tijd zullen we nog voor ons hebben? Dus laten we erin springen. En hij had haar gelijk gegeven.

Vanaf die dag waren ze samen geweest, elke dag. Hij genoot.

Nog maar pas woont hij hier. Maar zijn leven is zo ontzettend veranderd.  Hij voelt zich jonger. Zijn leven heeft weer kleur. Hij vind de verpleegsters leuk en praat honderduit . Zij lachen en doen net eventjes meer hun best merkt hij. Ze vinden zijn relatie met Julia leuk. Hebben het erover dat zijn vriendin zo klaar is en eraan komt als zij s morgens bij hem komen om zijn elastische kousen aan te doen. Hij leeft op.

En nu zijn zijn dochters net gekomen. En hebben hun afkeuring uitgesproken over het kleffe verliefde gedoe met die vrouw. Ze luisteren niet naar hem. Lezen hem de les. Dat mama dat nooit goed zou vinden en dat het vies is voor oude mensen. Hij begrijpt het niet. Zien ze dan niet dat dit hem gelukkig maakt? Nog meer woorden volgen. Woorden die hij niet eens wil horen. Termen als dement  en bizar komen voorbij. Hij kijkt uit het raam en luistert niet meer naar hen. Hij ziet Julia in de tuin lopen terwijl ze bloemen plukt. Ze weet best dat ze de tulpen moet laten staan heeft ze hem toevertrouwd. Maar als de verpleegster er wat van zegt kijkt ze haar heel onschuldig aan. Dat is haar tactiek. En dan kan niemand meer boos blijven op haar. Die lieve Julia.

Hij staat plotseling op. Kijkt zijn dochters een voor een aan met de blik die vroeger zo goed werkte en loopt de kamer uit. Naar buiten. Naar zijn Julia. Hoeveel tijd hebben ze nog samen? Hij weet het niet. Wel weet hij dat hij zich niet tegen laat houden door zijn dochters. Buiten gekomen kijkt hij even naar boven, daar waar zijn vrouw nu is. En hij weet dat zij dit wel goedkeurt.  Dat zij gelukkig voor hem zou zijn. En dat ze zou zeggen dat hij helemaal gelijk heeft.  Zijn dochters mogen dan wel elk een vleugje van zijn vrouw hebben, maar haar helemaal zijn ze niet.

Hij neemt de bloemen van Julia over en lacht haar stralend toe. Zij plant meteen een dikke kus op zijn wang en hij voelt zich gelukkig. En hij weet het zeker. Dit is goed.

 




_PetitCorbeau_
Heel mooi verhaal!
24-04-2017 12:21
24-04-2017 12:21 • Reageer
Hans van Gemert
Dit is een mooi geschreven verhaal over liefde - zo mag het zijn.
24-04-2017 10:19
24-04-2017 10:19 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Een mooie love story.
24-04-2017 09:55
24-04-2017 09:55 • Reageer
Peggy en autisme
Wauw wat een prachtig verhaal! Tranen stonden in mijn ogen..
24-04-2017 09:52
24-04-2017 09:52 • Reageer
Bodycoach
Vrienden van ons gingen ook op bezoek bij hun vader in het rusthuis en hij had ook een vriendin. Zeggen ze: 'Maar pa, dat is ons ma niet hoor!' Hij: 'Ik weet het wel, maar ze zal er toch moeten voor doorgaan' Hilarisch! Niemand is gemaakt om alleen te zijn,en als ze op leeftijd nog wat liefde en gezelschap kunnen vinden bij iemand, waarom niet?!
24-04-2017 09:47
24-04-2017 09:47 • Reageer