Kanker en de goed bedoelde reacties

Kanker en de goed bedoelde reacties


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik moet mijn hart luchten. Ik wil niemand voor zijn hoofd stoten daarom doe ik het hier, op yoors. Hier lezen onbekenden mijn gevoelens, onbekenden die steun geven en meeleven en daarom toch een beetje als bekenden voelen.

Quote

Remember what you're fighting for.

Unknown

Wanneer je ziek bent heb je maar 1 doel, 1 wens. Om uit het ziekenhuis te komen, infuusloos te zijn en niet elk uur gecontroleerd te worden door verpleegkundigen. Zodra het dan dus zover is ben je gelukkig. Helaas voor mij werd ik al gauw opgeslokt door gedachtes over hoe je moet reageren op bezoek. Mijn ziekte was, geluk bij een ongeluk, niet heel erg te zien aan de buitenkant. Ja ik was moe, zag wat bleker en droeg comfortabele kleding én kwam er nog een sondeslangetje onder mijn trui candaan maar nee ik had geen gips of open wonden. Hierom kreeg ik door bezoekers vaker dingen te horen als 'oh je ziet er goed uit joh!' En 'beter dan ik had verwacht'. Dat deed pijn. Ja het ging relatief goed, ik had weinig pijn en mijn herstel verliep/verloopt soepel en vlot, maar dat betekent niet dat er niets is?! Ik heb 12 littekens erbij na de operatie, na de chemoradiatie ben ik opgenomen geweest omdat ik niet meer kon eten of drinken en tijdens de opname voor mijn operatie heb ik een paar enorm slechte dagen gehad. 

Ik wil zeggen dat ik me goed voel, dat het goed gaat maar durf dat bijna niet. 'Bang' voor de reacties. Het is erg dubbel allemaal. Ik kan me inleven in anderen, wat moet je ook in hemelsnaam zeggen? Probeer iets te zeggen waaruit blijkt dat je weet dat diegene pijn heeft gehad, misschien nog steeds heeft ook al is het niet zichtbaar. Ik vind dat psychische pijn hier ook onder valt. Ik heb erg veel moeite met alles gehad maar kon geen begrip vinden naast mijn ouders en vriend (en artsen). Ik ga en kan jullie geen tips hierover geven, ik moest dit gewoon kwijt.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (16 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik weet ook nooit goed wat te zeggen. Wel wens ik je gemeend, heel veel beterschap!
| 10:40 |
Erkenning is een groot goed. Ik wil je beterschap wensen. Hoop dat alle pijn snel mag verbeteren. Sterkte!
| 09:33 |
Ik sluit me bij Henkjan aan, focus op jouw behoeftes en herstel niet op wat anderen denken.. dikke knuffel!
| 09:29 |
Het is inderdaad heel erg dubbel allemaal Mijn eigen ervaring heeft mij geleerd om dicht bij mezelf te blijven en anderen en hun reacties te zien voor wat ze zijn; onwetendheid, reageren vanuit eigen onzekerheden en angsten. Blijf dicht bij jezelf en laat de wereld maar voor wat het is. Dit alleen al, je schrijven helpt mee aan een stuk bewustzijn meegeven. Nu is het tijd voor jezelf. Zachte knuf :)
| 08:29 |
Persoonlijk denk ik dat het belangrijkste in dit soort situaties is dat iedereen zichzelf kan en mag blijven. En dat betekent in dit soort omstandigheden vaak dat je in de eerste plaats zelf al nauwelijks weet wat je graag zou willen horen, met je eigen gevoelens over hoop ligt, zelf nauwelijks in staat bent de ander te vertellen wat je voelt. Dat wat je voelt ook van het ene moment op het andere kan wisselen. Dat je op het ene moment hard kunt lachen om iets en een minuut later in tranen uit kan barsten. Dat geldt voor de ander ook, al zit die in een volledig andere situatie.
Natuurlijk is het allemaal heel dubbel voor je en de situatie is ook heel dubbel. Je ziet er goed uit maar je voelt je shit. Het gaat stukken beter maar nog lang niet goed. Je wilt er over praten maar durft niet of weet niet hoe. Je wilt geen zeur zijn maar bent van binnen vaak met niets anders bezig en zou dat steeds weer duidelijk willen maken. Jij vindt het moeilijk daar een weg in te vinden en dat vind de ander ook.
Bij de ander is dat vaak precies hetzelfde. Probeer daarover te praten en blijf je zelf. Vertellen dat het heel dubbel is en wat zo dubbel is opent vaak de deur naar een gesprek of alleen maar een luisterend oor., want de ander zit daar meestal ook mee.
| 08:29 |
Door dit te delen met de wereld, zorg je voor meer bekendheid aan de andere kant van kanker. Verder sluit ik me bij Henkjan aan. Focus op jezelf en je genezing. Heel veel kracht en sterkte. XX
| 08:15 |
Wat goed dat je je vrij voelt om het hier te delen. Heel veel sterkte en hopelijk een goed herstel. Probeer om zelf aan te geven dat je wel blij bent met de vooruitgang, maar dat het nog wel moeilijk, pijnlijk.... is. Bedenk bij de reacties van mensen (zoals je al een beetje zelf aangeeft ook) dat het vaak een onmacht is, graag belangstelling willen tonen, meeleven, maar niet weten hoe. Mijn ervaring: Alle onhandige (maar goed bedoelde) communicatie is beter dan wanneer mensen je mijden omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen tegen je. Tip voor ieder die er mee te maken krijgt: Je kunt altijd zeggen dat je niet weet wat te zeggen, even geen woorden hebt, maar mee leeft en klaar wilt staan voor hulp indien nodig.
| 07:40 |
Wat goed van je dat je je gevoel hier hebt geplaatst! Ik heb zelf ook te maken gehad met kanker, alweer bijna 12 jaar geleden. Ik hoop dat het allemaal een plaatsje krijgt, maar vooral fijn dat je van je directe omgeving steun krijgt! Ik wens je veel sterkte toe en hoop dat het leven je weer snel toe gaat lachen!
| 07:17 |
Goed van je dat je het van je af schrijft. Het kan ook lastig zijn hoe je ermee om moet gaan. Iedereen is anders en reageert anders. Heb het al veel om mij heen meegemaakt. Mijn moeder, schoonzusje en schoonmoeder hebben nooit emoties getoond. Praten erover was niet mogelijk. Dit was hun manier van omgaan met hun ziekte en gevecht. Mijn vader daarentegen is een flapuit. Die zegt alles. Hij heeft gescholden en gevloekt, toch als niet gelovige gebeden, biechte hij op toen hij weer praten kon.
Iedereen is anders. En verwerkt alles op zijn/haar eigen manier.
Kun jij je gevoel volgen en doen waar jij je goed bij voelt. Je mag zeggen dat het waardeloos gaat (misschien zacht uitgedrukt). Het is nu eenmaal een rotziekte. Leven tussen angst en hoop.
Ik wens je heel veel sterkte. Groet Lia
| 07:15 |
Ik herken dit heel erg en het doet inderdaad pijn. Blijkbaar heb je pas echt pijn als dat voor de buitenwereld zichtbaar is en/of je huilt van de pijn. Als je langzaam aan het genezen bent en je jezelf ook beter gaat voelen, dan gaat de rest van de wereld ineens een stapje sneller. Die zijn vergeten hoeveel pijn je gehad hebt en hoeveel verdriet. Je leert je vrienden en familie kennen en dat kan soms heel confronterend zijn. Probeer toch te genieten van het feit dat je langzaam opknapt, want dat is toch wel een mooi stukje uit je verhaal. Nog een lange weg te gaan en de pijn en herinneringen aan je ziekte zullen nooit weggaan, ook al denkt de buitenwereld van wel...................
| 06:56 |
Goed van je... even lekker van je afschrijven.
| 23:58 |
Knap dat je deze gevoelens wil delen. Even schrijven en je hart luchten kan al erg veel doen.
| 23:57 |
Gevonden:

“Your time is limited, don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma, which is living the result of other people’s thinking. Don’t let the noise of other opinions drown your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition, they somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.” Steve Jobs.
| 23:46 |
Ik denk dat het een uitdaging is voor je om - nu je daar toch ligt - De mantel van het sociaal wenselijk gedrag uit te doen daar. Kennelijk ervaar je dat het leven super kwetsbaar is daar. Dan zou ik het leven wat je nog hebt =of het nu kort of lang is = zeker NIET laten leiden door de mening van anderen. Is ook een mooie quote over die ga ik even opzoeken. Moment.
| 23:45 |
Heel goed dat je dit doet. Staat op de voorkant.
| 23:40 |
Het is zeker lastig, zeggen dat je je niet goed voelt, pijn hebt en bang bant doe je niet snel. Ook leven patiënten nog met de familie mee en zijn ze vaak bezig sterkt te zijn om geliefden en familie niet tot last en zelfs tot steun te zijn.
Patiënten liggen alleen, en vooral eenzaam, onder de bestralingsmachine, gaan door CAT en MRI tunnels, liggen een groot deel van de tijd alleen in het ziekenhuis, als ze thuis zijn gaat het allemaal weer beter en moeten "we" er maar niet teveel over praten om het niet op te rakelen en zo snel mogelijk vergeten.

Maar zo simpel is het allemaal niet, voor de spiegel zie je de littekens, tatoopuntjes voor de bestraling, dunne plekken in de huid, spiermassa die verdwenen is, de chemo plug die 5 jaar blijft zitten. Tenminste zo zie ik mijzelf vrijwel elke dag :-( Maar ik ben er nog !
Veel sterkte meisje.
| 23:14 |
Sterk dat je dit deelt. Blijf zeker die steun zoeken bij de mensen waarvan je weet dat ze je die geven. Je hebt het moeilijk gehad (en nog steeds) en dat mag zeker erkend worden.
| 22:06 |
Onzettend knap dat je dit op Yoors wilt delen!
| 21:58 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen