Deel 4: Vol met vragen



Deel 1: https://yoo.rs/astrid.ijsselstein/blog/vervolg-verhaal-deel-1-1473253665.html

Deel 2: https://yoo.rs/astrid.ijsselstein/blog/deel-2-de-ontmoeting-1473325100.html

Deel 3: https://yoo.rs/astrid.ijsselstein/blog/deel-3-barcelona-1473406067.html


Deel 4: Vol met vragen

Twee uur meer had hij niet geslapen toen hij wakker schrok, het beeld van het restaurant liet hem niet los. Hij moest er iets mee, maar hij wist niet wat. Waar moest hij beginnen? Werkelijk geen idee. Hij hoorde een stem, een zachte warme vrouwelijke stem. Hij keek zijn donkere kamer rond maar alles was muisstil. Weer die stem, 'Jason ga naar huis, ga naar je moeder en vraag al jouw fotoboeken van toen je een baby was' .

Jason knipte het licht aan maar zag niemand, het was een teken, hier moest hij iets mee. Hij keek op zijn mobiel, het was tien uur in de avond, de laatste trein vertrok om 23.30 uur. Hij pakte snel zijn spullen bij elkaar en rende zo hard hij kon naar het station, kocht een kaartje, en kon net op tijd op de nachttrein naar Nederland springen. Toen hij rustig zat stuurde hij Anna een sms, “Liefste, mijn liefde, ik moest weg, ik kon je niet bellen, ik moet dit doen, ik moet wat uitzoeken, als ik klaar ben keer ik terug. Kus van jouw J”

Gelukkig kon hij slapen in de trein en het was al licht toen de trein het centraal station van Rotterdam naderde. Hij belde zijn moeder, vroeg of ze hem over een uur kon op halen bij het Centraal Station en zei dat hij het nog zou uitleggen. Maar hij moest met zijn moeder mee naar huis, zijn verstand was volledig uitgeschakeld en hij functioneerde nu puur op zijn gevoel. Alsof er een engel bezit van zijn lichaam en geest had genomen.


Anna schrok wakker van haar piepende mobiel, er verscheen een lach op haar gezicht toen ze zag dat het een sms van Jason was. Toen ze het bericht opende en de woorden zag, veranderde haar lach in een enorme huilbui. Ze was compleet uit het veld geslagen en herkende zichzelf niet meer. Ze had nog nooit verdriet gehad om een man. Maar dit was anders, het greep haar zo aan dat ze niet meer wist wat ze moest doen. Als in een flits belde ze Alberto en vertelde hem dat hij alle afspraken die ze had voor de komende week moest afzeggen. Alberto wist geen woord uit te brengen maar zei dat hij zou doen waar ze om vroeg. De hele nacht deed ze geen oog meer dicht en ze bleef de rest van de nacht huilen.

Toen de eerste zonnestralen zich lieten zien, was Anna toch even in slaap gevallen, ze was uitgeput van het vele en vooral lange huilen. Toen ze langzaam ontwaakte vroeg ze zich af wat er in godsnaam met haar aan de hand was. Ze had zich emotioneel nog nooit verbonden aan een man, daar was ze het type niet voor. Maar Jason deed iets met haar wat ze nooit voor mogelijk had gehouden, en dat vond ze vreemd. Ze stapte uit bed en gooide een plens koud water in haar gezicht om weer wat tot zichzelf te komen. Ze las het sms'je van Jason nog eens door, en ging zelf ook op onderzoek uit. Ze moest weten wat er aan de hand is, zowel met zichzelf als met Jason.


Toen hij wakker werd moest hij kijken waar hij was, het duurde even voor hij zich realiseerde dat hij in het huis van zijn ouders was. Een blik op zijn mobiel leerde hem dat het rond middernacht was. Hij had niks meer van Anna gehoord sinds zijn laatste sms. En dat gaf hem een akelig gevoel. Als vanzelf ging hij uit bed. Zijn ouders sliepen al en hij sloop onhoorbaar naar de zolder. Hij vond al snel de foto-boeken waar hij naar opzoek was, de boeken uit zijn vroegste jeugd.