Mijn diabetes

Mijn diabetes


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Al maanden voelde ik me rot. Moe, veel dorst en veel, heel veel moeten plassen. Anderhalf jaar eerder had ik ook al zulke symptomen maar toen ik op dat moment opperde bij de vrouwelijke versie van onze huisarts dat ik weleens diabetes kon hebben werd ik nog net niet voor gek versleten. Het zal wel dacht ik toen, het zakte iets weg. Maar sinds de zomer van 2015 begon het weer van voor af aan. Ondanks dat er mooie dingen gebeurde in mijn leven op dat moment ging ik me steeds rotter voelen. Sinds mijn hernia operatie in 2011 loop ik 24 uur per dag met pijn dus dat was ik wel gewend. Maar dit was anders, ik voelde een depressie naderen, letterlijk. In oktober ging ik, zo eigenwijs als ik ben, toch maar eens naar de dokter. Dit keer dacht ik, ik vraag een gesprek aan bij de mannelijke variant van de huisarts.

Twee dagen later kon ik terecht. Ik somde mijn klachten op en had zelf min of meer al een diagnose gesteld, doordat ik de depressie klachten herkende van jaren eerder vertelde ik hem dat ik dacht dat het weer zo was. Hij ging deels mee in mijn verhaal en ik kreeg medicijnen om wat rustiger te worden in mijn hoofd en mocht naar een psycholoog. Mijn lichamelijke klachten nam hij echter ook heel serieus. Onder het mom van 'er zal wel niks uitkomen, maar we laten toch maar even bloedprikken' kreeg ik een formuliertje mee. Die pillen waren een verademing, een uurtje voor het slapen gaan innemen, en jawel ik sliep als Doornroosje. En een prettige bijkomstigheid was dat die pillen ook de scherpe kantjes van mijn eeuwige pijn afhaalde. Doordat ik heel goed alles kan relativeren had ik vrijwel niks te zoeken bij de psycholoog. Maar ik kreeg toch een behandeling van vijf keer aangeboden. Het zal wel dacht ik na de eerste keer. Het is ook trouwens ook bij die ene keer gebleven. Ik heb er niks mee, net als de vorige keer jaren terug. Ik ben niet gemaakt voor psychologen denk ik.

Twee weken later was terug op gesprek bij meneer huisarts. Je suikerwaardes zijn wel erg hoog, dat zou je klachten kunnen verklaren zei hij, maar er moest nog meer bloed worden geprikt door de praktijkondersteuner die zich ook diabetes verpleegkundige mag noemen. Dus gelijk bij de assistente maar een afspraak gemaakt. Of ik gelijk maar even 8 buisjes bloed wilde gaan prikken, mocht het diabetes zijn dan kunnen we zo snel mogelijk beginnen met behandelen.

Een week later zat ik bij haar in de spreekkamer. Suiker (veel) te hoog, cholesterol te hoog, lever waarden niet in orde dus kortom 'mevrouw, u heeft diabetes' . Dus toch dacht ik, goh he, dan zal ik anderhalf jaar geleden ook al gehad hebben. Ik mocht nog een keer bloedprikken, want dan konden door een of andere waarde zien of het al langer aanwezig is of niet. Ik kreeg tegelijk met dat formulier een recept voor pillen, metformine, 1 x per dag 500mg voor 2 weken, en dan zo elke twee weken de dosering opbouwen. Na die twee weken had ik de wc vaker gezien dan mijn woonkamer, maar toch maar even doorzetten. Aan het afgegeven bloed was te zien dat het toch al langer aanwezig is in mijn lichaam. Ach ja dacht ik, ik ben nog niet zo gek als ik eruit zie. Dus hoppa, de pillen omhoog en daarmee ging ook gelijk de frequentie 'rennen naar de wc' omhoog.

Ook mocht ik naar een mannelijke variant van Sonja Bakker, die heeft op dinsdag spreekuur in de praktijk van de huisarts dus dat is mooi meegenomen. Tussen de eerste afspraak en de tweede ben ik toch maar mooi 4,5 kilo afgevallen. De suiker tabletten waren inmiddels zo'n drama dat ik van 2x 850 terug ging naar 1x 500mg en een tablet glycazide erbij. Maar ook dat heeft geen verlichting gebracht. Ik zag de wc vaker dan me lief is en sinds vorige week heb ik nu 2x30mg glycazide tabletten. De wc is inmiddels niet meer mijn beste vriend en nu is het tot volgende week afwachten of die glycazide ook zijn werk doet. Want anders is het insuline spuiten mijn voorland. En ik geloof dat ik daar niet heel erg blij van ga worden. Maar ja wat moet dat moet.

De afgelopen maanden heb ik wel geleerd dat diabetes je leven totaal op zijn kop zet. En dat het soms ook totaal niet begrepen wordt. Je hoort vaak 'Ach een tabletje of een spuitje erin en dan komt het toch goed?' Nee dat komt het niet, was het maar zo simpel.

Ik ben er inmiddels achter dat diabetes 24 uur per dag je leven beheerst, want ik voel me goed als ik netjes alles op tijd doe, eten, drinken, medicijnen, maar zodra er iets afwijkt heb ik daar de hele dag last van.

Maar ik laat met niet klein krijgen!


Astrid.
 


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Go for it Astrid. Jammer dat er niet eerder naar je is geluisterd. Sterkte. X
| 13:33 |
That's the spirit! Succes met alles.
| 11:50 |
oh wat vervelend en dat je zo moet leuren
| 10:34 |
Het is niet te geloven dat artsen soms niet goed naar iemand luistert dat had je al een tijd narigheid bespaart.Maar goed gelukkig ben je nu in goede handen.
Ik hoop voor jou dat je niet hoeft te spuiten want ik weet uit ervaring dat het niet gezellig is. ( ik heb geen diabetes maar RA)
Goed streven je niet klein laten krijgen
| 09:59 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen