Roze met blauw lint deel 2

Roze met blauw lint deel 2


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Start hier met deel 1


November 2002

Zondagochtend sta ik om half acht op. De wedstrijd begint om één uur. De trein vertrekt om elf uur, ik heb dus nog even de tijd. Ik spring onder de douche, trek mijn voetbaloutfit aan en loop zachtjes naar beneden. Pa, ma en zus slapen nog, dus doe ik heel voorzichtig. Ik zet een kop thee, rook een sigaretje en check mijn mobiel op sms'jes. Drie stuks van Sander. Of ik wel op tijd wakker word en niet vergeet zijn vriendin op te halen want hij is bij een vriend blijven slapen, dus niet thuis.

Sander is mijn beste vriendje, hij weet alles van mij en we kunnen uren met elkaar kletsen. Ik heb hem op een rare manier via internet ontmoet. Ik had een advertentie gezet en daar reageerde hij op. Het klikte gelijk tussen ons en hoewel we geen van beiden verliefd waren, ontstond er een hechte, warme vriendschap.

Ik stel hem gerust dat ik al wakker ben en zijn vriendin niet zal vergeten. Ik rook mijn sigaretje op en drink mijn kop thee leeg. Daarna is het tijd om richting Rotterdam te gaan en met een fijn gevoel stap ik in mijn donkergroene Corsa, mijn trouwe vriend die mij overal brengt. Mijn eerste echte auto, een Fiat Uno, heb ik ervoor ingeruild. En dat deed best een beetje pijn maar ik weet dat de Corsa een stuk veiliger is dan de Fiat. Op weg naar Rotterdam laat dat rare, fijne, gevoel mij niet los. We zouden weleens kunnen gaan winnen vandaag, wat zou dat geweldig zijn!

Nadat ik Eva, de vriendin van Sander, heb opgehaald rijden we richting het treinstation. Ik parkeer de auto en als we zijn uitgestapt, krijgt Eva telefoon van Sander of we nog even willen wachten op Richard, een goede vriend van hem. Sander heeft voor hem een kaartje geregeld en hij is onderweg met Sam. Sam is Richards beste maat en ook een goede vriend van Sander en Eva. Nog geen tien minuten later is Richard gearriveerd en kunnen we door de controle naar de trein. De reis is gezellig en we kletsen over van alles en nog wat. Voor we het weten zijn we aangekomen op de plaats van bestemming. Als we de trein uit mogen, worden we gelijk als een kudde vee naar het voor ons bestemde gebied geloodst. Ik heb vreselijke dorst dus ik koop een cola, en voor ik het in de gaten heb grist Richard de cola uit mijn hand onder het mom van ‘ik mag vast wel een slokje’. “Maar natuurlijk,” zeg ik, “dat mag wel.”

De wedstrijd gaat als een sneltrein voorbij, althans zo voelt het voor mij, we hebben met 0-1 gewonnen maar ik ben er totaal niet bij. Al heel de wedstrijd niet en ik snap helemaal niks van mijzelf. Doordat ’we’ gewonnen hebben is de sfeer op de terugreis geweldig. Er wordt volop gezongen en we zijn al snel weer terug in Rotterdam. Richard vraagt onderweg of ik hem ook thuis wil brengen, hij woont vlakbij Eva en Sander dus ik stem toe. Dat kleine stukje omrijden maakt ook niks uit. Ik zet eerst Richard en dan Eva thuis af en rijd met een raar, vreemd en totaal onbekend gevoel naar huis. Een totaal ander gevoel als toen ik vanmorgen wegreed. Dát was een fijn gevoel, maar dit hele rare onbekende gevoel kan ik totaal niet plaatsen.

De week die volgt moet ik gewoon aan het werk, maar ik ben er met mijn gedachten niet bij. Het gevoel dat ik niet herken en niet kan plaatsen, laat mij niet los. Ik betrap mij erop dat ik bijna elke dag, zodra ik thuiskom, de computer opstart en gelijk online ga op Messenger. Stiekem hoop ik dat Richard online is. Ik vind mezelf totaal gek en zeg ook meerdere malen tegen mijzelf dat ik normaal moet doen. Maar mijn collega's zijn er na drie dagen uit. “Astrid, jij bent verliefd meid en niet zo'n klein beetje ook,” aldus een collega. “Ik? Nee joh, doe normaal! Ik weet niet eens wat dat is.” “Nou dit dus Astrid, je gedraagt je al dagen onmogelijk en je hebt het alleen maar over Richard. Maak een afspraak, dan komt alles goed, geloof me maar,” zegt ze.

Op donderdag maak ik niet met Richard maar met Sander een afspraak, of tenminste hij met mij. Hij vindt dat hij me al veel te lang niet gezien heeft, dus wil zondag langskomen. Aan het eind van ons gesprek vraagt hij of ik het leuk zou vinden als Richard ook meekomt. Mijn hart slaat gelijk op hol bij het horen van zijn naam, maar dat laat ik niet aan Sander merken. Ik zeg koeltjes dat het geen probleem is. Ondertussen ben ik al de hele week, elke avond, met Richard aan het chatten. We hebben leuke gesprekken en ze gaan ook steeds dieper. Zonder iets te laten merken vertel ik hem op de chat dat ik het gezellig vind dat hij zondag met Sander meekomt. Hij heeft er ook enorm veel zin in.

De dagen tot het zondag is zijn nog nooit zo langzaam voorbij gegaan. Heeft mijn collega dan toch gelijk? Ben ik dan toch verliefd? En voelt dat dan zoals ik me nu voel? Dan hoop ik echt dat ik dit de rest van mijn leven blijf voelen.

Het is zondagochtend vroeg als ik een telefoontje van Sander krijg. “Ik ben ziek Astrid, dus ik kom niet, maar Richard heb ik net gesproken, die komt wel, alleen.” Alleen? Jeetje, wat vind ik dat eng! Doe even normaal hé, Richard komt toch niet alleen naar mij? Ik kan dat toch helemaal niet? En dan zijn mijn ouders en zusje er ook nog eens niet. Hemeltje lief. Ik schiet van alle kanten volop in de stress en weet me geen raad, maar uiteindelijk besluit ik, nadat ik Sander in mijn hoofd het meest verschrikkelijke heb toegewenst omdat hij juist nú ziek moet worden, het gewoon over mij heen te laten komen.

Een paar uur later staat Richard voor de deur en ik weet me geen houding te geven. Ik geef mij inwendig een standje. Jeetje, Astrid wat is er in godsnaam met je aan de hand?! Doe normaal. Nadat ik mezelf tot de orde heb geroepen merk ik dat Richard zich, net als ik, geen raad weet met zijn gevoel. We lijken wel pubers van zestien, terwijl hij zesentwintig is en ik eenentwintig. Als we beide weer wat tot onszelf zijn gekomen, kletsen, drinken en roken we wat. De tijd vliegt voorbij en voor ik het weet staan mijn ouders weer voor de deur. Ze maken kennis met Richard. Gelukkig zijn mijn ouders vrij makkelijk en komen vrienden graag bij ons thuis. Na een ietwat onwennig begin is het even later reuze gezellig. Na het eten laten we samen Zappa, onze hond uit. De spanning is duidelijk voelbaar. Astrid doe normaal, Astrid gedraag je, blijf ik maar in mijzelf herhalen. Als Zappa in het park lekker in het rond rent, staan we even stil en kijken elkaar aan. Het onvermijdelijke gebeurt en voor ik het in de gaten heb staan we te zoenen.

Wow Astrid, denk ik, wat denk je dat je hier staat te doen. Werkelijk, ik ben mijzelf helemaal kwijt geraakt, compleet van de wereld, ik zweef tussen Mars en Venus en geloof me, ik ben voorlopig niet van plan terug op aarde te landen! Als Zappa het wel gezien heeft in het park gaan we naar huis, naar mijn kamer, in mijn net iets te krappe twijfelaar zitten. We besluiten Sander en Eva te bellen om hun te vertellen dat we ‘verkering’ hebben. Sander neemt mij net even iets te vrolijk zijn telefoon op. “Hé Astrid, jij gaat mij vast iets heel leuks vertellen,” zegt hij. De telefoon staat op de speaker en Richard begint heel hard te lachen, bij hem is het kwartje al gevallen. Ik, naïeve Astrid, snap er steeds minder van. “Hé San, alweer wat opgeknapt?” vraag ik beleefd. “Ja hoor schat, dertig seconden nadat ik jou vanmorgen had gesproken en de telefoon had opgehangen al,” zegt hij en hij vervolgt: “Lieverd heb je nou echt niks door?” “Oh nou nee, wat moet ik door hebben dan?”

Tegelijk bedenk ik me dat ik zowel bij Sander als bij Richard nu overkom als een echt ontzettend dom wicht. Maar ineens heb ik ze door; Sander en Richard hadden dit allebei zo gepland. Sander maakt een afspraak, vervolgens is hij ziek en komt Richard alleen, want dat was natuurlijk al die tijd al de bedoeling, en ik ben er door mijn compleet op hol geslagen gevoelens met boter en suiker in gegaan! Sander had nog iets goed te maken met Richard dus hij heeft geprobeerd ons te koppelen, het hele voetbalverhaal vorige week was ook allemaal een voorop gezet plan. Sander wist dat Eva en ik de afspraak hadden samen naar de wedstrijd te gaan dus heeft hij geprobeerd via via een kaartje voor Richard te regelen, zodat Richard en ik elkaar zouden ontmoeten. Je kan veel zeggen, maar het is wel een slimmerd, die Sander!

Eigenlijk vind ik het wel grappig allemaal, maar hoe ver was ik heen dat ik dit niet heb zien aankomen, blijkbaar dus heel erg ver. Het is tijd voor Richard om naar huis te gaan. We nemen afscheid bij de deur en ik loop met een raar gevoel naar boven, ik heb ineens een vriendje! Ik kan het nog altijd niet geloven, ik onzekere, verlegen Astrid, wie vindt mij nou leuk? Wie wordt er nou verliefd op mij? Ik had het nooit durven dromen.

Ik lig die avond dan ook nog lang wakker en overdenk deze dag wel honderd keer. Voordat ik in slaap val krijg ik nog een sms'je van Richard: Slaap lekker lieve Astrid, dikke kus Richard.

Moe en tevreden val ik in slaap. Het is echt waar!


Dit verhaal delen met vrienden? Dat mag en zou ik fijn vinden!






Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een super blog dit
| 13:13 |
Dank je
| 13:22 |
Ik heb het boek al even uit. Een must-read voor velen. Wat ben je een voorbeeld!!
| 10:30 |
Ahhhh wat lief!! Dank je wel! xxx
| 10:34 |
Wat een ontzettend leuke blog!
| 20:49 |
Terug in de tijd. ;-) Ik ga het weer delen.
| 11:20 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen